Sprawozdanie

Z wejścia drużyny CSKA im. Demchenko na szczyt Gran Paradiso (4061 m) Śc. Pn., 4B kat. trudn. Grajske Alpy, region Dolina Aosty (Valle d'Aosta), Park Narodowy Gran Paradiso

Kierownik: N.W. Turbin

St. trener: E.W. Kuzniecowa

Paszport wejścia

1. Grajske Alpy (Włochy). Region Gran Paradiso. Nr 10.3 (wg KGBM 2011)

2. szczyt Gran Paradiso 4061 m po Ścianie Pn. (pierwoprzekroczenie C. Bertolone, F. Cappa, G. Giorda, 1958)

3. Proponowana kategoria — 4B kat. trudn.

4. Charakter trasy: śnieżno-lodowcowy

5. Różnica wysokości na trasie: 500 m

   Długość trasy: 800 m.

   Średnie nachylenie:

   — głównej części trasy — 60° — całej trasy — 55°

6. Pozostawiono haków na trasie:

   Wszystkich — —; w tym haków wbitych w otwory wiercone — —

7. Czas przejścia drużyny: 6 godz. (bez uwzględnienia zejścia)

8. Kierownik: Turbin N.W. 2. sp. wyładowanie

   Uczestnicy:

   — Bonczuk A.N. 2. sp. wyładowanie — Szczegłow I.E. 2. sp. wyładowanie — Popow A. 2. sp. wyładowanie

9. Trener: Kuzniecowa E.W.

10. Wyruszenie na trasę z BL:

    Trasa rozpoczęta: 8:00, 4 lipca 2012 r. Dosięgnięcie wierzchołka: 14:00, 4 lipca 2012 r. Powrót do BL: 17:00, 4 lipca 2012 r. Zejście z wierzchołka: po drodze wejściowej do schroniska Szabot;

11. Organizacja: UTS CSKA im. Demchenko (Moskwa)

12. Osoba odpowiedzialna za sprawozdanie: Szczegłow I.E., A.W. Jurkin.

    Adres e-mail: format_d@mail.ru, S2_aleks@mail.ru

Wspólne zdjęcie wierzchołka.

Zdjęcie wierzchołka Gran Paradiso. Fotografia wykonana z lodowca Laveciau 4 lipca 2012 r.

Trasy na wierzchołek Gran Paradiso:

1. trasa po Ścianie Pn. (C. Bertolone, F. Cappa, G. Giorda, 1958)
2. trasa po Ścianie Pn. (wariant) direttissima
3. trasa po Ścianie Pn. i Grani Pn. (А. Crétier, L. Bon, Renato Chadod, 1930)
4. trasa po Grani NE (E. Jevelle, 1860)
5. trasa po Ścianie Pn. i Grani NW

Panorama regionu

Zdjęcie z okolic miejscowości Pont

Przegląd regionu Gran Paradiso

Oznaczenia wierzchołków (z wysokościami) na mapie:

1. Punta Galisia 3346 m
2. Punta Basei 3338 m
3. Punta Gran Vaudala 3272 m
4. Taou Blanc 3438 m
5. Aouillé 3440 m
6. Cima di Entrelor 3430 m
7. Punta Percià 3227 m
8. La Roletta 3384 m
9. Punta Bianca 3427 m
10. Punta Bioula 3414 m
11. Punta del Ran 3272 m
12. Punta Chamoussière 2942 m
13. Monte Paillasse 2414 m
14. Cima dell'Arolley 2996 m
15. Cima di Seiva 3075 m
16. Punta Fourà 3411 m
17. Mare Pèrcia 3385 m
18. Denti del Broglio 3454 m
19. Becca di Monciair 3544 m
20. Ciarforon 3642 m
21. La Tresenta 3609 m
22. Becca di Moncorvè 3875 m
23. Gran Paradiso 4061 m
24. Piccolo Paradiso 3923 m
25. Becca di Montandayné 3838 m
26. Herbetet 3778 m
27. La Gran Serra 3552 m
28. Punta Rossa della Grivola 3630 m
29. La Grivola 3969 m
30. Grivoletta 3514 m
31. Gran Nomenon 3488 m
32. Mont Favret 3173 m
33. Punta Valletta 2793 m
34. Becca Piana 2271 m
35. Punta Ceresole 3777 m
36. Testa della Tribolazione 3642 m
37. Testa di Valnontey 3562 m
38. Becca di Gay 3621 m
39. Becco Meridionale della Tribolazione 3360 m
40. Roccia Viva 3650 m
41. Torre del Gran San Pietro 3692 m
42. Punte Patri 3581 m
43. Punta Valletta 3356 m
44. Punta di Valmiana 3244 m
45. Punta Fenilia 3053 m
46. Punta d'Ondezana 3452 m
47. Becco di Valsoera 3369 m
48. Punta delle Sengie 3408 m
49. Monveso di Forzo 3322 m
50. Grande Arolla 3246 m
51. Punta della Tsesère 3117 m
52. Torre di Lavina 3308 m
53. Punta di Acque Rosse 2952 m
54. Punta Nera 3064 m

Schemat podejścia z obozu bazowego (kemping w miejscowości Pont) do schroniska Szabot

Wierzchołek Gran Paradiso (Gran Paradiso) 4061 m, na który prowadziło wejście, znajduje się w regionie Parku Narodowego Gran Paradiso. Park ten jest położony w systemie Grajskich Alp autonomicznego regionu Dolina Aosty (Valle d'Aosta) na północy Włoch. Najwyższy punkt regionu Gran Paradiso — 4061 m, jest siódmym co do wysokości wierzchołkiem Alp (Mont Blanc — pierwszy). Praktycznie cały region Doliny Aosty jest nasycony górami. Znajdują się tu jedne z najbardziej kultowych włoskich i w ogóle alpejskich wierzchołków — Monte Bianco (Mont Blanc), Grand Jorasses, Cervino (Matterhorn), Gran Paradiso itp. Większość tras interesujących z punktu widzenia alpinizmu znajduje się w grzbiecie Gran Paradiso. Ponieważ wysokość wierzchołków w regionie wynosi 3500–4000 m, występują praktycznie wszystkie formy rzeźby: skały, lód, śnieg itp. Dość dużo jest tras kombinowanych. Przeważają trasy o 1–4 kat. trudn., ale są i trasy 5 kat. trudn. Wejście na wierzchołek Gran Paradiso odbywało się w ramach UTS CSKA im. Demchenko (Moskwa) w czerwcu — na początku lipca 2012 r. Obóz bazowy UTS znajdował się w kempingu w miejscowości Pont (Pont). Miejscowość ta jest najwyższą i ostatnią miejscowością doliny Valsavaranche. Wysokość nad poziomem morza — 1950–2000 m. Bezpośredni wyjazd na trasę odbywał się ze schroniska (przytułku) Szabot (Shabod) 2750 m. Podejście wygodną ścieżką z miejscowości Pont — 2–2,5 godz. Możliwy jest wariant podejścia ścieżką od miejscowość Previeux (znajduje się poniżej Pont na 1,5 km). Ścieżka jest oznaczona na mapach i jest oznakowana. Wierzchołek Gran Paradiso znajduje się w grzbiecie pomiędzy wierzchołkami Piccolo Paradiso 3923 m i Becca di Moncorvè 3875 m. Współrzędne geograficzne wierzchołka: 45°31′6,25″ N 7°16′1,19″ E. We włoskiej klasyfikacji trasa po Ścianie Pn. ma kategorię trudności D.

Opis odcinków trasy

Zdjęcie techniczne trasy

Krótki opis przejścia trasy po odcinkach

Podejście pod trasę odbywało się ze schroniska Szabot. Ruch odbywał się najpierw ścieżką, później po łagodnych skalnych «baranich łbach» w stronę lodowca Laveciau. Na lodowcu uwaga — szczeliny! Po łagodnej części lodowca podejść do Ściany Pn. pod duży bergschrund. Od schroniska 1,5–2 godz.

R0–R1. Bergschrund przechodzić w środkowej części. Stąd pionowo w górę po lodzie. Objąć wystający lód z lewej strony. Wyjść na grzbiet NW.

R1–R2. Po ostrym grzbiecie w prawo ku wierzchołkowi (skały, lód). Uwaga: nawis śnieżny!

Zejście po klasycznej trasie 1B. Zejście 1–1,5 godz. Trasę można ocenić jako bezpieczną.

Ilustracje fotograficzne sprawozdania

Zdjęcia odcinka R0–R1

Zdjęcie odcinka R1–R2

Zdjęcie grupy na wierzchołku nie istnieje, ponieważ pogorszyły się warunki meteorologiczne, zaczęła się burza i grupa po osiągnięciu wierzchołka szybko rozpoczęła zejście.