Paszport wejścia

1. Klasa wejścia — skalna
2. Rejon wejścia — Alpy Zachodnie, masyw Mont Blanc
3. Grand Capucin (3838 m) — środkiem Zachodniej ściany
4. Kategoria trudności — 6B. Droga W. Bonatti
5. Różnica wysokości — 450 m. w tym część skalna — 350 m. Długość — 720 m, w tym część skalna (po trawersie) — 420 m. Długość odcinków 5–6 kat. trudn. — 330 m, w tym 6 kat. trudn. — 270 m. Średnie nachylenie ściany — 84°
6. Użyto haków (zastosowano):

7. Czas marszu drużyny: 16 (1,5 dnia)
8. Biwak — leżący — rozdzielny — na dużej półce
9. Drużyna związkowa VS DFSO związków zawodowych
10. Kierownik — Balyberdin V.S. — MSМК. Uczestnicy — Rozhkov A.N. — KMS — Shustrov N.B. — MS — Beilin Yu.I. — MS
11. Trener drużyny — MSМК Kletsko Konstantin Borisovich
12. Wyjście na trasę: 11 września 1987 r. Wyjście na szczyt: 12 września 1987 r. Powrót: 12 września 1987 r.

PARETE EST DEL GRAND CAPUCIN 3838 m

Szczyt "Grand Capucin" o wysokości 3838 m znajduje się w jednym z wschodnich ramion szczytu "Mont Blanc du Tacul" (Alpy Francuskie, rejon szczytu "Mont Blanc").

Czwórka radzieckich alpinistów dokonała w tym roku wejścia na szczyt "Grand Capucin" trasą, po raz pierwszy wytyczoną w 1951 roku przez dwójkę alpinistów — Waltera Bonattiego i Luciano Gigę. Ta trasa prowadzi przez stromą 500-metrową ścianę skalną. Rejon szczytu "Mont Blanc" jest najbardziej wymagającym rejonem Alp, charakteryzującym się:

• największym zlodowaceniem,
• twardymi, monolitycznymi i pionowymi skałami,
• kapryśną i zdradliwą pogodą.

Radzieccy alpiniści przeszli tę ścianę kilkukrotnie:

• 1964 r. — grupa Szatajewa W., Klecко K., Agranowskiego G., Kawunenko
• 1968 r. — Oniszczenko W., Chergiani M.
• 1969 r. — Korablin B., Czernoslisin Y.
• 1974 r. — Pawlenko K., Nezamietdinov A.

Treningowe wejścia i wejścia grupy we Francji w sierpniu 1974 roku.

6–7 sierpnia 1974 r. Treningowe wejście na Petit Dru normalną trasą i trawers Grand Dru – Petit Dru. 13–15 sierpnia 1974 r. Wejście na Petit Dru drogą Bonattiego.

Plan wejścia.

16 sierpnia 1974 r. Dzień odpoczynku i przygotowań do wyjścia. 17 sierpnia 1974 r. Podejście pod trasę z noclegiem na ścianie w grocie. 18 sierpnia 1974 r. Przejście ściany i zejście. 19 sierpnia 1974 r. Rezerwa na wypadek złej pogody.

Opis trasy

17 sierpnia 1974 r. Od Aiguille du Midi (3842 m) wyszliśmy o 12:30. Zejście na lodowiec i przemarsz lodowcem w kierunku odnogi szczytu "Mont Blanc du Tacul". Lodowiec jest stosunkowo równy i prawie bez szczelin. Po 1,5 godz. docieramy do podnóża ściany "Grand Capucin". Tutaj wiążemy się i zaczynamy wspinaczkę po stromym śnieżno-lodowym żlebem, biegnącym po lewej stronie ściany (w stosunku do kierunku marszu).

Przecinamy żleb z prawej strony na lewą, pokonując po drodze bergshrund (odcinek R0–R1), i wychodzimy na półkę pod przewieszonymi skałami, gdzie przez 1,5 godz. odpoczywamy i jemy lunch.

Następnie ponownie przecinamy żleb z lewej strony na prawą i w górę (odcinek R1–R2) i podchodzimy do dużego wewnętrznego kąta, którego wspinaczka wyprowadza na skalną platformę (odcinek R2–R3), od której w górę po ściance (odcinek R3–R4), kończącej się dużą półką.

Dalej:

• w prawo po półce i w dół (odcinek R4–R5)
• do spiralnej wklęsłej ścianki, która jest trawersowana w prawo i w górę do przewieszających się skał
• następnie w prawo w dół do skalnej groty (odcinek R5–R6)

W grocie zatrzymujemy się na nocleg, ponieważ mamy 18:00 i zaczyna psuć się pogoda.

18 sierpnia 1974 r. Wychodzimy o 6:00. Pogoda jest doskonała. Od skalnej groty w prawo prowadzi skalna półka (odcinek R6–R7). Po przejściu półki, trzeba iść w górę po niezbyt wyraźnej szczelinie. Tutaj zaczyna się trudna część trasy z niemal powszechnym użyciem drabinek.

Wspinaczka prowadzi po pionowej ścianie (odcinek R7–R8). Dochodząc do dużego gzymsu z niszą, wchodzimy do niszy i przeczołgujemy się przez nią w lewo do wewnętrznego przewieszonego kąta. Ten odcinek jest pokonywany przez swobodne wspinanie (odcinek R8–R9).

Wewnętrzny kąt (odcinek R9–R10) na początku jest pokonywany przy użyciu drabinek. Dalej przechodzi on w komin (odcinek R10–R11), nad którym wisi pierwszy gzyms. Gzyms (odcinek R11–R12) jest pokonywany w jego prawej części na drabinkach prosto w górę.

Dalej — w górę po wypukłej ściance prosto do małej platformy (odcinek R12–R13). Ruch odbywa się na drabinkach i ze swobodnym trudnym wejściem. Następnie w górę pod drugi gzyms, który jest pokonywany prosto w górę na drabinkach (odcinek R13–R14). Dalej idzie wąska szczelina prosto w górę do ogromnego gzymsu, który jest pokonywany najpierw przez swobodne trudne wejście, a następnie na drabinkach (odcinek R14–R15). Po tym — trawers w prawo do wewnętrznego kąta (odcinek R15–R16). To bardzo trudny trawers, ponieważ ogromna pionowa płyta ma bardzo mało zaczepów.

Dalej w górę po wewnętrznym kącie pod prawą część dużego gzymsu (odcinek R16–R17). Gzyms jest pokonywany na drabinkach (odcinek R17–R18).

Po nim — platforma, na której może się zebrać cała grupa. Od platformy w lewo w górę, omijając przewieszoną skałę na drabinkach (odcinek R18–R19) i dalej swobodnym trudnym wejściem prosto w górę pod czwarty gzyms.

Czwarty gzyms jest pokonywany na drabinkach w prawo zgodnie z trasą na małą półeczkę (odcinek R19–R20). Dalej w lewo w górę do trzech małych platform (odcinek R20–R21). Wspinanie jest swobodne, ale trudne.

Następnie przez krótką szczelinę (odcinek R21–R22) do piątego gzymsu. Gzyms (odcinek R22–R23) jest idzie na drabinkach w prawej części prosto w górę z wyjściem pod niewyraźnie zaznaczony wąski komin.

Dalej poziomy trawers w prawo po pionowej skale ze ścianą przy pomocy drabinek do dużego komina (odcinek R23–R24). Początek komina jest pokonywany przy pomocy drabinek, a dalej — przez swobodne wspinanie (odcinek R24–R25). Komin kończy się bardzo małą skalną półką, od której ścieżka prowadzi prosto w górę na drabinkach po pionowej ścianie do przewieszonej płyty (odcinek R25–R26).

Dalej krótki trawers w prawo i ponownie w górę do przewieszonego krótkiego wewnętrznego kąta (odcinek R26–R27). Idzie się na drabinkach (odcinek R27–R28). Dogoniliśmy dwójkę Francuzów i w biegu ich wyprzedziliśmy.

Wyszliśmy na dużą półkę, gdzie jest śnieg. 10:00 — zatrzymujemy się na odpoczynek, ponieważ dalej droga jest zajęta (dogoniliśmy 3 grupy, których na razie nie można wyprzedzić).

Przez 1,5–2 godz. zajmujemy się herbatą. O 12:00 wychodzimy dalej.

Od lewej części platformy w górę prowadzi krótka ścianka z odłupkiem (odcinek R28–R29) do małej półeczki, od której ścieżka prowadzi w lewo. Dalej trawers w lewo (odcinek R29–R30) do wewnętrznego kąta. Przechodzi się przez swobodne wspinanie.

Wewnętrzny k. (odcinek R30–R31) idziemy na drabinkach do szóstego gzymsu, który jest pokonywany trawersem w prawo przy pomocy drabinek (odcinek R31–R32) do wąskiej skalnej półki, stamtąd prosto w górę po ściance (odcinek R32–R33) pod siódmy gzyms.

Siódmy gzyms jest pokonywany w lewej części zgodnie z trasą (odcinek R33–R34). Dalej w górę idzie wypukła skalna ściana, wyprowadzająca do niszy pod ósmy gzyms (odcinek R34–R35). Wszystkie te odcinki są pokonywane na drabinkach. Gzyms jest idzie na drabinkach w lewo zgodnie z trasą w górę (odcinek R35–R36).

Dogoniliśmy grupę alpinistów z Kijowa (3 osoby) i dwójkę Niemców z RFN. W biegu ich wyprzedziliśmy, pokonując wewnętrzny kąt (odcinek R36–R37) i wypukłą ścianę (odcinek R37–R38), mającą wąską szczelinę, wyprowadzającą na pionową spękaną skalną płytę.

Te odcinki są idą z pomocą drabinek.

Spękana płyta (odcinek R38–R39) jest pokonywana przez swobodne wspinanie w prawo w górę pod ósmy gzyms. Gzyms (odcinek R39–R40) jest pokonywany w lewo zgodnie z trasą na drabinkach, i dalej ścieżka prowadzi w górę po pionowej ścianie przy pomocy drabinek (odcinek R40–R41) pod ostatni dziewiąty gzyms.

Gzyms (odcinek R41–R42) jest pokonywany w prawo trawersem na drabinkach z wyjściem na strome, ale łatwiejsze skały, po których wychodzimy na platformę (odcinek R42–R43), znajdującą się 5 m poniżej szczytu.

Dalej trawers w prawo zgodnie z trasą. Najpierw skały, następnie śnieżno-lodowa półka, która prowadzi do miejsca pierwszego zrzutu.

Pierwszy zrzut — 30 m, drugi — 40 m, na linie do przełęczy między szczytami "Grand Capucin" i "Mont Blanc du Tacul".

Z przełęczy w prawo zgodnie z trasą po skalnym żlebie (5 zrzutów metodą sportową) do przełęczy między szczytami "Grand Capucin" i "Petit Capucin". Dalej w prawo zgodnie z trasą w dół, trzymając się skał szczytu "Petit Capucin", schodzimy na lodowiec "Giants".

Dalej po lodowcu do schroniska, droga do którego od szczytu zajęła 4 godz.

Skład grupy

Dodatkowe dane

1. Łącznościowcy byli przydzieleni w następujący sposób: — Vasiliev — Gavrilov — Graczev — Manoilov
2. Grupa ocenia przebytą trasę jako trasę 6B kat. trudn. (według klasyfikacji ZSRR) i uważa ją za jedną z najtrudniejszych tras, jakie radzieccy alpiniści przebyli w różnych rejonach górskich i systemach górskich.

Tabela podstawowych charakterystyk trasy wejścia

Trasa wejścia: "Grand Capucin" wschodnią – południowo-wschodnią ścianą Różnica wysokości trasy: 463 m W tym odcinków trudnych: 395 m Nachylenie trasy: 85° w tym odcinków trudnych: 90°

W sumie na trasie zostało wbite i użytych około 350 haków. Ściana od miejsca noclegu do groty została przebyta przez grupę w ciągu 6 godz.