PASAZPORT WSPÓŁCZESNY (wariant 6Б)

Region — Alpy, 10.3.
Szczyt — Gранд Жорасс (Grand Jorasses), wierzchołek Кроз (Croz), 4110 m przez centrum północnej ściany.
Proponowany — 6Б kategoria trudności (ED VI+, 6b, A2), wariant trasy № Siesta.
Charakter trasy — kombinowany.
Charakterystyka trasy: różnica wysokości trasy — 1030 m, długość trasy — 1200 m, długość odcinków 6 kategorii trudności — 650 m, 5 kategorii trudności — 300 m, średnie nachylenie części ściennej trasy — 72°.
Pozostawione na trasie: haków — 13, w tym haków wbitych na stałe — 9; "zakładek" — 2.

Użyto haków na trasie:

haków wbitych na stałe — 9, w tym do montażu platformy — 3; użyto w sumie sprzętu asekuracyjnego — 399.

Liczba godzin marszu — 109, dni — 9.
Kierownik — Chwostenko Oleg Waleriewicz, MC Uczestnicy: Pugowkin Anton Nikołajewicz, MC, Litwinow Andriej Dmitrijewicz, MC, Cygankow Wiktor Anatolijewicz, MC
Trenerzy zespołu: Zacharow Nikołaj Nikołajewicz, МСМК, ЗТР Baliezin Walerij Wiktorowicz, МСМК
Data: na trasę — 10 lutego 2006 r. o godz. 9:00, na wierzchołek — 18 lutego 2006 r. o godz. 15:00, powrót — 19 lutego 2006 r. o godz. 19:00.
Organizacja: Krasnojarski Komitet Regionalny ds. Kultury Fizycznej i Sportu Masyw Gранд Жорас, wierzchołek Кроз 4110 m przez centrum północnej ściany.

1 — trasa zespołu (Chwostenko 2006) ED 3 (6Б)
2 — trasa № Siesta ED 2/3
3 — trasa Manitua ED 2/3

Profil trasy z prawej strony. Zdjęcie z serwisu www.mountain.ru ↗

Wykres ruchu

Schemat UIAA

№				Liczba węzłów	Charakterystyka
Razem	126/47	212/78	6	274	200 m, II
23	8	15/6		17	70 m, 70°, 6, A1
22	11/6	8/5		14	40 m, 85°, 6, A2
21	10/2	8		9	45 m, 65°, 6, A1
20	8/4	10/5		16	45 m, 70°, 6, A2
19	4	7		10	50 m, 70°, 5, A1
18	3	6/2		11	45 m, 70°, 5, A1
17	6/2	8/3		17	40 m, 90°, 6, A2
16	10/7	12/4	2	15	50 m, 80°, 6, A2
15	4	10/3		10	40 m, 75°, 5, A1
14	14/8	20/12	2	21	65 m, 85°, 6, A2
13	7/3	10/4		12	45 m, 85°, 6, A2
12	3	8/4		10	45 m, 80°, 6, A1
11	6/2	7/5	1	14	45 m, 85°, 6, A2
10	5/3	8/6	1	16	45 m, 85°, 6, A2
9	12/10	17/10		34	85 m, 75°, 6, A2
8	2	8			45 m, 60°, 4
7		4			40 m, 55°, 4
6	2	5/2		8	45 m, 75°, 5, A1
5	6	10/7		21	50 m, 80°, 6, A2
4	3	6		9	40 m, 65°, 5, A0
3	2	7		10	45 m, 70°, 5, A0
2		15			180 m, 60°, 4
1		3			60 m, 55°, 3

Podejście od schroniska Lecho do podnóża ściany — około 3 godzin. W dolnej części trasa pokrywa się z trasą № Siesta. W środkowej części trasa odchodzi w prawo od № Siesta i przebiega przez dobrze widoczny szary sierp. Górne 5 linek również pokrywa się z trasą № Siesta. Wszystkie noclegi na ścianie zostały zorganizowane na platformach. Zjazd: — najpierw ścieżką pod górę, — następnie wzdłuż linii spadającej wody do lodowego żlebu, — dalej po lodzie. Podczas zjazdu wszystkie stanowiska były wyposażone w pętle.

Latem możliwe jest przejście całej trasy techniką "free solo", orientacyjny poziom trudności 7a–7b, М7. Pod względem stopnia trudności trasa jest porównywalna z sąsiednimi № Siesta i Manitua, ale nam wydaje się, że w środkowej części przebyta trasa jest trudniejsza niż № Siesta, ponieważ przebiega przez bardziej stromy odcinek ściany o mniej wyrażonym reliefie. Podczas gdy № Siesta przebiega przez wyraźnie widoczny wewnętrzny kąt, dodatkowo znajdują się na nim półki dla noclegu.

Opis trasy po odcinkach

Odcinek 1. Od bergschrund wzdłuż śnieżnego stoku 60 m.

Odcinek 2. Wzdłuż lodowego żlebu 180 m. Na końcu żlebu — pierwszy nocleg.

Odcinek 3. Ściana 30 m, następnie pochyła śnieżno-lodowa półka 20 m.

Odcinek 4. W lewo w górę po oblodzonej płycie 40 m.

Odcinek 5. Pionowa ściana przechodząca we wewnętrzny kąt. Mnóstwo luźnych kamieni, asekuracja utrudniona!

Odcinek 6. Pionowy kąt stopniowo staje się łagodniejszy i przechodzi w pochyłą śnieżną półkę.

Odcinek 7. Zniszczone skały średniej trudności 40 m. Stanowisko pod pionową monolityczną ścianą. Tutaj został zorganizowany drugi nocleg.

Odcinek 8. Zniszczone skały, stromość stopniowo wzrasta. Ruch w lewo w górę 85 m.

Odcinek 9. Pionowa ściana o zróżnicowanym reliefie 25 m. Mnóstwo luźnych kamieni!

Pochyły komin (20 m) prowadzi na małą półkę. Dalej trasa № Siesta odchodzi w lewo w górę wzdłuż wyraźnie widocznego wewnętrznego kąta. Nasz kierunek ruchu nieco w prawo i w górę w stronę małego przewisu, za którym zaczyna się sierp.

Odcinek 10. Pionowa ściana stopniowo przechodząca w mały przewis.

Mnóstwo luźnych bloków!

Na końcu linki — hak wbity na stałe.

Trzeci nocleg.

Odcinek 11. Pionowa ściana z małym karnizem 45 m. Wejście w sierp. Odcinek 12. Wzdłuż sierpa, który jest wewnętrznym kątem, w lewo w górę 45 m. Stanowisko w kącie. Czwarty i piąty nocleg. Odcinek 13. Kontynuacja sierpa 45 m. Stanowisko w odłamie. Odcinek 14. Sierp z wewnętrznego kąta zmienia się w system skośnych szczelin 65 m. Asekuracja utrudniona. Po 50 metrach wbity hak, dalej po 15 m jeszcze jeden. Odcinek 15. Huśtawka w lewo 8 m do sąsiedniego wewnętrznego kąta (możliwe przejście techniką "free solo"). Kąt z lodem, na końcu — trawers w lewo na małą półkę. Odcinek 16. Pionowa ściana 20 m. Wewnętrzny kąt 30 m, kończący się karnizem. Pod karnizem zostały zorganizowane pozostałe noclegi. Odcinek 17. Karniz jest obchodzony z lewej strony. Dalej pionowa ściana z luźnych kamieni 40 m.

Odcinek 18. Relief mikstowy 90 m, wyjście na małą półkę typu "bark". Na półce stacjonarna pętla. Połączenie z trasą № Siesta.

Odcinek 19. Ściana 30 m. Pochyły wewnętrzny kąt w lewo w górę 15 m.

Odcinek 20. Kontynuacja wewnętrznego kąta 45 m.

Odcinek 21. Ściana 40 m. Ubogi relief, asekuracja utrudniona. Wejście do wewnętrznego kąta.

Odcinek 22. Wzdłuż wewnętrznego kąta relief mikstowy 70 m aż do wyjścia na grań.

Odcinek 23. Wzdłuż grani do wierzchołka 200 m.

Kontrolnego tury i kartki na wierzchołku nie znaleziono.

Dziennik wejścia (2006 r.)

11 lutego: 3430 m
13–14 lutego: 3650 m
14 lutego: 3570 m
15–18 lutego: 3820 m

Odcinek 15. Na czele A. Litwinow. Odcinki 14–15. Widok z góry. Odcinek 21. Na czele O. Chwostenko. Widok ze stanowiska R9 w dół na namiot obozu 2. Widok na północną ścianę Gранд Жорасс po opadach śniegu.