Mapa-schemat

Ogólne zdjęcie szczytu. Trasy od lewej do prawej:

• 1 — trasa zespołu
• 2 — trasa angielska 87 r. (Saunders, 1987 r.)

Opis rejonu wspinaczki

Góra Spantik lub Golden Peak znajduje się w drugim co do wysokości systemie górskim świata — Karakorum, który bezpośrednio kontynuuje Hindukusz, wznosząc się pomiędzy Pamirom i Himalajami. W szczególności, droga samochodowa, która prowadzi do rejonu wspinaczki, przebiega bezpośrednio przez miejsce połączenia trzech największych systemów świata:

• Himalaje
• Karakorum
• Hindukusz

Terytorium to jest obecnie kontrolowane przez Pakistan, choć jest to teren sporny z Indiami.

Dość wygodna trasa transportowa wiedzie przez miasto Taszkent, które wybraliśmy, docierając do miejsca przeznaczenia. Samolotem Jekaterynburg — Taszkent — Lahaur, następnie komfortowym autobusem DAEWOO-EXPRESS do Islamabadu, tam na podstawie umowy z firmą czekał na nas mikrobus. Droga dalej prowadzi Karakorum Highway do Karimabadu, tam mikrobus zmieniają dżipy (bez problemu wynajmowane na miejscu), które dowożą do ostatniej osady — wsi Hoppar. Podróż z Islamabadu do Hoppar zajmuje dwa dni. Z Hopparu z karawanem tragarzy (werbowanych ze wsi) jeszcze dwa dni do bazy. Trasa, niezbyt dobra (region mało uczęszczany), zaraz od wsi przecina ogromny lodowiec, a następnie wije się po jego prawej (orograficznie) stronie w bocznych kieszeniach moreny, parę razy wychodząc na sam lodowiec. Odległość z Hopparu do bazy, położonej na wysokości 4500 m, wynosi około 30 km.

Klimat tego regionu jest ostro kontynentalny. Na wysokości 3500 m średnia temperatura lipca +16 °C, stycznia –8 °C. Sezon wspinaczkowy — od maja do września. Stopniowe ocieplenie w połowie lata z jednej strony ułatwia warunki wspinaczki, a z drugiej — lawiny śnieżne. Z pyłowych (do 6000 m) stają się mokre, które są znacznie groźniejsze, a także zwiększa się zagrożenie kamieniami na trasach kombinowanych.

Ludność składa się z lokalnych narodowości Ladakhi, Balti, Hunza, Brokpa — bliskich Tybetańczykom. Stosunek mieszkańców jest dość przyjazny, ale swojej korzyści nigdy nie przepuszczą.

Świat zwierzęcy gór jest bardzo różnorodny, a także skały górskie są bogate w różne minerały, których kryształy są z przyjemnością sprzedawane przez mieszkańców.

Na zakończenie warto powiedzieć, że oprócz znanych wszystkim szczytów Karakorum, istnieją liczne góry od 7000–7800 m, które nie tylko nie zostały zdobyte, ale nawet nie zostały zbadane i czekają na swoich zdobywców.

Profil trasy

Mapa-schemat regionu Himalajów Garhwal.

Schemat trasy w symbolach UIAA

M 1:2000 (Odcinki ponad 100 m i poniżej 10 m są przedstawione poza skalą)

Zdjęcie 1. Odcinek R1.

Zdjęcie 2. Odcinek R11.

Zdjęcie 3. Widok w dół z noclegu na odcinki R2–R13.

Zdjęcie 4. Odcinek R19.

Zdjęcie 5. Odcinek R27.