Mistrzostwa Rosji. Klasa wysokościowa.

Sprawozdanie

ze wspinaczki na Latok III (6949 m)

Droga przez lewą część południowo-zachodniej ściany. 6B kat. trudn.

Paszport wspinaczki

Rejon 10.2 góry Karakorum.
Latok III 6949 m, przez lewą część południowo-zachodniej ściany.
6B kategorii trudności.
Charakter drogi: kombinowana.
Charakterystyka drogi:

różnica wysokości — 2390 m, różnica wysokości części ściennej — 2200 m, długość drogi — 2690 m, część ścienna — 2390 m, średnie nachylenie części ściennej — 70°. Długość odcinków:
- 5 kat. trudn. — 1545 m
- 6 kat. trudn. — 815 m
Użyto na drodze:

haków skalnych (elementów klinowych, haków lodowych, haków sztyftowych): 369 (skalnych), 176 (klinowych), 65 (lodowych), 8 (sztyftowych). Wcześniej pozostawionych haków skalnych — 4 (wybito 3), haków sztyftowych — 8. Własnego sprzętu nie pozostawiano.
Godzin marszu — 124 godz.
Noclegi: wszystkie noclegi na platformach.
Skład grupy:

Jako kto	Nazwisko i imię	stopień
1. kierownik	Odincow A.N.	MSМК
2. uczestnik	Dmitrienko E.W.	MS
3. uczestnik	Łonczyński A.S.	MS
4. uczestnik	Dożdew I.W.	KMS

Trener: Odincow A.N.
Wyjście na drogę — 10 czerwca 2011 r.

Wierzchołek — 25 czerwca 2011 r. Powrót do bazy — 27 czerwca 2011 r.

Opis geograficzny rejonu

Grupa wierzchołków Latok — niewielka grupa stromych górskich szczytów grzbietu Panmah Muztag, będącego częścią systemu górskiego Karakorum w Pakistanie. Znajdują się one na wschód od grupy szczytów Ogre, z których najwyższym jest Baintha Brak (Ogre). Bezpośrednio na południe od grupy szczytów Latok położony jest lodowiec Baintha Lukpar, niewielkie odgałęzienie lodowca Biafo, jednego z największych lodowców Karakorum. Z północnej strony położony jest lodowiec Choktoi. Grupa składa się z czterech głównych wierzchołków:

Latok I, północno-centralny, 7145 m, pierwsze wejście 1979 r.
Latok II, zachód, 7108 m, pierwsze wejście 1977 r.
Latok III, wschód, 6949 m, pierwsze wejście 1979 r.
Latok IV, południowy wschód, 6456 m, pierwsze wejście 1980 r.

Droga w profilu.

Profil drogi.

Nitkа drogi.

Opis drogi

R0–R1: Ruch po twardym śniegu w górę, do wyrównania pod przewieszeniem. 300 m. II kat. trudn. 45°.

R1–R2: Przezwyciężenie przewieszenia frontalnie. Następnie, zbierając w prawo–w górę, poruszamy się po szerokim żlebie pod przewieszenie bastionu. Lód, firn. 90 m. IV–V kat. trudn. 50–60°.

R2–R3: Ruch po śniegu i lodzie wzdłuż skalnego bastionu, asekuracja i stacje na skale. 500 m. V kat. trudn. 55–65°.

R3–R4: Wejście do szerszego żlebu po centrum ściany. Ruch po lodzie i firnie, asekuracja i stacje na śrubach. 400 m. V kat. trudn. 55–65°.

R4–R5: Poruszamy się w stronę charakterystycznej skały „tygrysiątko”. Lód, firn, czasami mikst po skale. 200 m. V kat. trudn. 55–65°.

R5–R6: Travers po pochyłej półce po skale i lodzie, wzdłuż skalnej płyty, do wejścia w prawą część żlebu. 20 m. II kat. trudn. 30°. Po prawej stronie żlebu ruch w górę po wewnętrznych kątach i ściankach. Ruch utrudniony przez cienki, niewiarygodny lód naciekowy i śnieżne karnisy. 80 m. V–VI+ kat. trudn., A2, 80–90°.

R6–R7: Po zlodowaciałej pionowej ścianie w górę i w prawo do wyrównania żlebu. 40 m. VI kat. trudn., A2, 90°. Następnie po lodzie i firnie do wyjścia na grań, asekuracja na śrubach i na skale. 300 m. V kat. trudn. 60–75°.

R7–R8: Po grani w prawo w górę pod skalną ścianę. 100 m. V kat. trudn. 60–75°.

R8–R9: Skalną ścianę przechodzimy frontalnie i trafiamy na śnieżno-lodowy stok u dołu lewego namiotu. 45 m. VI kat. trudn., A2, 85°.

R9–R10: Po śnieżno-lodowym stoku wznosimy się na wierzchołek lewego namiotu. 45 m. V kat. trudn. 65°.

R10–R11: Z wierzchołka namiotu zjazd w dół 30 m pod początek wewnętrznego kąta. Po kącie, miejscami przechodząc na ścianę, w lewo w górę w lewo do małej półki. 50 m. VI kat. trudn., A2, 85°.

R11–R12: Dalej po ścianie w zlodowaciały komin. Z komina wychodzimy na wygodną półkę. 50 m. VI kat. trudn., A2, 85°.

R12–R13: Po półce 5 m w prawo. Następnie po serii ścianek ruch w górę–w prawo do wyjścia na śnieżną plamę „tomahawka”. 200 m. VI kat. trudn., A2, 85°.

R13–R14: Po śnieżnej plamie ruch wzdłuż skał do mikstowej części u góry plamy. 140 m. V kat. trudn. 50–60°.

R14–R15: Po zaśnieżonych pionowych skałach poruszamy się w stronę pozostawionych belek i platformy, od nich w prawo do wewnętrznego kąta. 80 m. V+, 70°.

R15–R16: Po wewnętrznym kącie w górę. Następnie po ściance i kominie wychodzimy na kolejną śnieżną plamę w jego prawej części. 80 m. VI kat. trudn., A2, 80°.

R16–R17: Travers śnieżnika w górę w prawo pod logiczną skalną ścianę. 45 m. V kat. trudn. 55°.

R17–R18: W górę po ścianie po zniszczonych skałach do pionowego wewnętrznego kąta. 60 m. V+, 75°.

R18–R19: W górę po wewnętrznym kącie 45 m. VI, A2, 75°. Pod podstawą wewnętrznego kąta znajduje się niewielka półka.

R19–R20: Dalej w górę po skalnej płycie 30 m. VI, A2, 60°.

R20–R21: Po wewnętrznym kącie poruszamy się w górę i trochę w prawo 40 m. VI, A2, 70°.

R21–R22: Następnie po serii zlodowaciałych ścianek trochę w prawo i w górę 300 m. VI, A2, 80–85°.

R22–R23: 70 m w górę do wierzchołka po nieskomplikowanym śnieżnym stoku.

Działania techniczne i taktyczne zespołu

Wyjazd do Pakistanu planowano na koniec wiosny – początek lata, ponieważ ściana Latoka w tym czasie powinna być bardziej bezpieczna w przeciwieństwie do okresu letniego. W ten sposób, wylecieliśmy do Pakistanu w połowie maja, aby po przybyciu do bazy pod Latokiem przeszli aklimatyzację i w pierwszej połowie czerwca wystartowali na ścianę.

Pogoda była niestabilna, jeden dzień musieliśmy przesiedzieć w platformach, jeszcze trzy dni z trudem można było przetworzyć po jednej–półtorej liny dziennie.

7 czerwca 2011 r. Zrzut sprzętu pod przewieszenie prawego bastionu (R2) i zjazd do bazy w oczekiwaniu na okno pogodowe. 9 czerwca 2011 r. Wyjście do ABC o 16:00. Odpoczynek przed wczesnym startem. 10 czerwca 2011 r. Podniesienie się o 2:00. Wyjście o 3:00. Przejście żlebu (lód, firn) i wyjście na nocleg o 15:00. Śnieg rozmiękł, czasami obok przebiegają odmarzające kamienie. Nocleg w bezpiecznym miejscu na górnym punkcie bastionu (R3). 11 czerwca 2011 r. Ponownie wczesny pobudzek i początek ruchu o świcie. O 14:00 osiągamy bezpieczny występ skalny (R4). 12 czerwca 2011 r. Tego dnia osiągamy żleb, nocleg organizujemy w prawo w bezpiecznym miejscu. Udało nam się przetworzyć 1,5 liny wyżej. 13 czerwca 2011 r. Niepogoda. Przetworzone jeszcze 25 m. 14 czerwca 2011 r. Wczesnym rankiem pogoda zła, ale do 8:00 poprawia się, decydujemy się przenieść obóz wyżej na wyjście z żlebu. Pracujemy do zmroku, przejściowo 8 lin (R7). 15 czerwca 2011 r. Start o 12:00. Przewiesiliśmy 3 liny do „namiotów”, przygotowaliśmy miejsce na nocleg. 16 czerwca 2011 r. Przeniesienie się na „namioty” i przetworzenie 2 lin wyżej (R10). 17 czerwca 2011 r. Niepogoda. Odpoczynek poszedł na dobre, poprzednie dni były nasycone pracą. 18 czerwca 2011 r. Przewieszenie jeszcze 4 lin. Razem 6 lin powyżej „namiotów”. 19 czerwca 2011 r. Przeniesienie się pod śnieżną plamę „tomahawk” (R12). Przetworzyliśmy jedną linę do wyjścia na śnieżną plamę. 20 czerwca 2011 r. Przetworzenie „tomahawka”. Przewieszono 6 lin. Nocleg na tym samym miejscu. 21 czerwca 2011 r. Przeniesienie się na następny nocleg powyżej „tomahawka”. 22 czerwca 2011 r. Przewieszono 4 liny od noclegu. 23 czerwca 2011 r. Niepogoda. Przeniesienie się na skrajny nocleg. 24 czerwca 2011 r. Przewieszono 5,5 liny powyżej noclegu. 25 czerwca 2011 r. Oderwanie się i wyjście na wierzchołek. 26 czerwca 2011 r. Rozpoczynamy zjazd. Zjazd do „namiotów” (R10). 27 czerwca 2011 r. Zjazd. W ABC o 18:00. Do bazy przychodzimy o 20:00.

Harmonogram wejścia.