Paszport wejścia

1. System górski Karakorum

2. Szczyt Broad Peak, 8048 m

3. Kategoria trudności — 5B

4. Zachodnia krawędź północnego grzbietu, austriacki 1957 r., kombinowany

5. Różnica wysokości na trasie — 2946 m.

   Długość trasy — 5714 m.

6. Użyto haków na trasie (haki ekspedycji koreańskiej): razem — 52 pozostawione na górze — 52

7. Godziny marszu na trasie: 65,5 h

8. Skład zespołu: Żumaew M. — KMS, kapitan

   Piwcow W. — MSMK, Czumakow D. — KMS, Urubko D. — MSMK, Raspopow A. — KMS, Ławrow S. — ZMS, Litwinow W. — KMS

9. Trener zespołu Il'inski E.T. — ZMS ZSRR, ZTr ZSRR i Kazachstanu

10. Wyruszyli na trasę — 14 lipca 2003 r. o 09:30

    Wierzchołek — 16 lipca 2003 r. o 10:00 — 17 lipca 2003 r. o 08:30 — 18 lipca 2003 r. o 08:00

    Zejście do Bazy — 19 lipca 2003 r. o 14:00

Mapa-schemat rejonu wejścia

Concordia Harmonogram wejścia

Krótki opis rejonu wejścia

Wypiętrzenie górskie Karakorum jest jednym z największych na świecie, zajmując drugie miejsce pod względem wysokości po Himalajach. Znajduje się w Azji Środkowej, w węźle górskim, który łączy w jedno Himalaje, Hindukusz, Tienszan i Pamir. Pod względem powierzchni i rozciągłości niewątpliwie ustępuje wielu masywom górskim — Kordylierom, Andom itp. System grzbietów ma charakter nieco wydłużony z zachodu na wschód, nie wykazując przy tym wyraźnej prawidłowości orograficznej.

Charakter tutejszych gór jest alpejski — z ostrymi wierzchołkami i stromymi skalnymi ścianami o dużym przewyższeniu. Wynika to z ich młodości i zwięzłości budujących je skał. Przeważnie występują tu granity. Proces orogenezy, rozpoczęty zsuwaniem się dwóch platform kontynentalnych, Indostanu i Azji, trwa nadal, a jego intensywność przewyższa proces erozji.

Warunki pogodowe są złe, charakteryzują się jako skrajnie niestabilne. Położenie Karakorum na granicy stref klimatycznych (pustynia Takla-Makan, wysokogórze Tybetu i otwarte na południowy wilgotny monsun równiny Pakistanu) sprzyja występowaniu ogromnych opadów, gromadzących się w postaci zlodowacenia. Gwałtowne pogorszenie pogody i wysokie zagrożenie lawinowe — to częste zjawiska tutaj.

Najwyższym wierzchołkiem Karakorum jest szczyt Chogori (K2, Godwin Austen) — 8611 m. Znajdują się tu również trzy inne wierzchołki przekraczające 8000 m: Hidden Peak (8068 m), Broad Peak (8046 m) i Gaszerbrum 2 (8035 m).

Karakorum — góry znane od najdawniejszych czasów, gdyż położone są w pobliżu pierwszych ognisk cywilizacji. Niemniej jednak, ich badanie przez długi czas pozostawało bardzo powierzchowne ze względu na trudno dostępne rejony wewnętrzne. Przez doliny masywu górskiego przebiegało kilka odgałęzień Wielkiego Jedwabnego Szlaku, ale dopiero na początku XX wieku pojawili się pierwsi badacze, celowo poszerzający wiedzę o Karakorum.

U alpinistów dużą popularnością cieszą się tu:

• rejon Trango, którego skaliste wieże przyciągają swoją stromizną i skalą
• Chogori, za którą utrwaliła się sława „góry-zabójcy”, przyciągająca alpinistów
• szczyty Broad Peak i Gaszerbrum, których względna dostępność pozwala liczyć na sukces nawet niezbyt doświadczonym sportowcom

Najprostszy i wypracowany schemat drogi do podnóża „ośmiotysięczników” prowadzi przez autostradę Karakorum z Islamabadu do Skardu, skąd samochodami o podwyższonej przejezdności — do wioski Askole (około 60 km). Dalsza droga ekspedycji zwykle wiedzie pieszo przez 5–6 dni, choć istnieje możliwość dostania się helikopterem. Z Askole treking prowadzi przez miejscowość Paiyu na lodowiec Baltoro, po którym do Baz znajdują się albo pod K2, albo pod pozostałymi wierzchołkami.

Przygotowania do wejścia

Zespół CSKA MO RK przechodzi całoroczne stałe przygotowania we wszystkich rodzajach działalności alpinistycznej. Wiosną 2002 r. odbyła się udana kazachska ekspedycja na szczyt Kangchenjunga (8586 m), kiedy to wejście (włącznie z opracowaniem trasy i ustawieniem obozów) zostało dokonane w ciągu 18 dni. Latem 2002 r. zespół treningowy trenował na szczycie Lenina (7146 m), po czym jesienią 2002 r. odbyła się kazachska ekspedycja na szczyt Shishapangma (8046 m), która odniosła sukces w ciągu 14 dni. W celu przygotowań do sezonu 2003 r. postanowiono przeprowadzić zimowe szkoleniowo-treningowe zgrupowanie na sportowej bazie alpinistycznej „Tujk-Su”. Okres jesienno-zimowy charakteryzował się intensywnymi fizycznymi obciążeniami specjalnymi, jak i regularnymi wejściami w rejonie Tujk-Su (od 16 do 46). Właśnie wtedy wybór padł na Broad Peak, jako jeden z obiektów planowanych wejść w ramach programu „Kazachowie na najwyższych wierzchołkach świata”. Wiosną starszy trener reprezentacji Kazachstanu w alpinizmie E. T. Il'inski określił i ustalił skład zespołu według kryteriów sportowych (zawody na skałach i kilka wyścigów). W trakcie przygotowań do wejścia został przeprowadzony zbiór i analiza materiałów dotyczących obiektu wejścia. Doświadczenie przeprowadzenia ekspedycji w 2001 r. na wierzchołki Hidden Peak i Gaszerbrum 2 pozwalało

Przebieg wejścia

uwzględniać wszystkie niuanse pogody i taktyki. A także otrzymano rekomendacje od Mstisława Gorbenki i Romana Bojura o charakterze trasy. Wychodząc z tego wszystkiego, grupa dobrała niezbędne wyposażenie i opracowała taktykę przejścia trasy.

22 maja 2003 r. pierwsza grupa reprezentacji Kazachstanu w alpinizmie wyleciała rejsem przez Szymkent do Dubaju, a następnie do stolicy Pakistanu — Islamabadu. Ci kilka ludzi, w tym kierownik ekspedycji B. Żunusow, przeprowadzili wszystkie przygotowania i załatwili dokumenty. 28 maja do Islamabadu przybyli pozostali uczestnicy ekspedycji i natychmiast wyruszyli w drogę do Bazy pod szczytem Nanga Parbat. Dokonanie wejścia na ten ośmiotysięcznik i załatwienie spraw organizacyjnych trwało do 5 lipca 2003 r., po czym zespół udał się do Bazy (4900 m) na lodowcu Baltoro pod K2. Przybyli tam 12 lipca po niedługim trekingu (K2 i Broad Peak sąsiadują ze sobą, dlatego możliwa jest organizacja jednej Bazy dla dokonania wejść na oba wierzchołki), i już 14 lipca wyszli na stoki Broad Peak. Zdobyta na Nanga Parbat aklimatyzacja pozwalała na wejście w stylu alpejskim.

Siedmiu uczestników zespołu zostało podzielonych na dwie grupy: Żumaew-Piwcow-Czumakow-Urubko i Raspopow-Ławrow-Litwinow (z drugą grupą wchodził także rosyjski uczestnik ekspedycji Bogomołow S., pozostali zaś zagraniczni uczestnicy ekspedycji działali samodzielnie). Wchodzili z noclegiem w Obozie 1 (5700 m), i dalej, omijając Oboz 2 (6400 m) — wyżej. W trakcie wchodzenia nastąpił taktyczny podział, i grupa Żumajewa osiągnęła Obóz 3 (7200 m) wcześniej — 15 lipca, a grupa Raspopowa zatrzymała się na stoku między Obozem 2 i Obóz 3 na wysokości około 6800 m. Niestety, tego wieczora w Obozie 3 po szturmie wierzchołka ciężko zachorował J. Lafajll, zagraniczny uczestnik kazachskiej ekspedycji. Po udzieleniu pierwszej pomocy lekarskiej udał się w dół w towarzystwie swojego przyjaciela E. Viestursa i Kazacha Urubko. Pod ranek dotarli do Bazy.

Grupa Żumaew-Piwcow-Czumakow wyszła na szturm wierzchołka o 00:00 16 lipca. Śnieżne stoki były zasypane śniegiem, i dlatego trasę musiano przetrzeć od nowa. Gdy osiągnęli grzbiet wierzchołkowy, zaczął świtać. Dalsza droga wiodła skalistym grzbietem ze stromymi śnieżnymi wzniesieniami. Pogoda była dobra, jedynie było wietrznie. I o 10:00 16 lipca trójka osiągnęła górny punkt Głównego Wierzchołka Broad Peak (8046 m). Zejście odbywało się drogą wejściową, i o 15:00 dotarli do Obozu 3, gdzie zatrzymali się na nocleg. W celu dalszego wejścia na K2 konieczne było utrwalenie aklimatyzacji. Grupa Raspopowa, ubezpieczając szturmową trójkę, tego dnia weszła do Obozu 4 na wysokości 7600 m.

17 lipca Raspopow-Ławrow-Litwinow-Bogomołow wyszli w górę o 02:00. Warunki pogodowe były nieco gorsze (zachmurzenie i silny wiatr) niż dzień wcześniej, niemniej uczestnicy posuwali się w górę. Wierzchołek został osiągnięty o 08:00. Po tym uczestnicy zeszli drogą wejściową do Obozu 4, gdzie pozostali jeszcze na jeden nocleg. Grupa Żumajewa tego dnia zeszła do Bazy. Urubko, samotnie ruszając z Bazy, po południu osiągnął Obóz 3 (takie rozwiązanie było możliwe dzięki obecności na trasie poręczowych lin i uczestników drugiej grupy szturmowej w Obozie 4).

18 lipca, wychodząc na szturm o 02:30, Urubko osiągnął wierzchołek o 08:00, i do 10:30 zszedł na nocleg do Obozu 3. Czwórka Raspopowa szczęśliwie dotarła do Bazy.

Następnego dnia Urubko przybył do Bazy. Szturm wierzchołka Broad Peak przez zespół kazachski został zakończony. Wypadków, urazów i chorób nie było. Łączność radiowa z Bazą była regularnie utrzymywana o 08:00, 14:00 i 18:00.

Rozbiór wejścia

Urubko D. — dobre, pracowite wejście, trasa została pokonana przez zespół bez jakichkolwiek uwag i problemów. „Dziękuję chłopakom za herbatę w Obozie 4 wczesnym rankiem, kiedy szedłem na szturm”.

Żumaew M. — moim zdaniem, wejście przebiegło bardzo rozsądnie. Wszystkie przemieszczenia między obozami były wybrane racjonalnie i logicznie, co pozwoliło utrzymać wysokie tempo i w dniu szturmu. Udany schemat wejścia wszystkich grup pozwolił zachować autonomiczność grup i szczęśliwie przeprowadzić akcję ratunkową przy zejściu J. K. Lafajla.

Czumaков D. „Wejście na Broad Peak uważam za udane, bez urazów i odmrożeń. Wyposażenie zostało dobrane prawidłowo i odpowiadało współczesnym standardom, co bardzo pomogło. Świetnie współpracowaliśmy, i szczególnie chciałbym podkreślić dobrą, pewną ubezpieczkę nawzajem w dniach wejść”.

Piwcow W. — „Wszystko przebiegło znakomicie, zarówno w planie organizacji, jak i przeprowadzenia wejścia. Relacje w zespole były znakomite i pracowaliśmy na wspólny sukces. Wyposażenie zostało dobrane rozsądnie”.

Ławrow S. — „Uważam, że w zaistniałych warunkach:

1. Wejście zostało dokonane z zachowaniem maksymalnego bezpieczeństwa.
2. Taktyka została opracowana rozsądnie.
3. Współdziałanie z grupami zagranicznymi przebiegło na dobrym poziomie.
4. Łączność radiowa i w ogóle zaopatrzenie elektroenergetyczne ekspedycji odpowiadały poziomowi.
5. Personel firmy dobrze się spisał, szczególna wdzięczność kucharza, któremu udało się zapewnić dobre wyżywienie w Bazie.
6. Odpoczynek i regeneracja w przerwie między wejściami były wystarczające.
7. Wszyscy uczestnicy byli nastawieni na pracę i osiągnięcie celu”.

Raspopow A. — „Doświadczenie organizacji ekspedycji Karakorum-2001 pomogło w przeprowadzeniu ekspedycji Karakorum-2003. Dlatego problemy z karawanem podczas podchodzenia do góry zostały rozwiązane rzeczowo i spokojnie. Wszystkie zabrośnięcia w wysokie obozy zostały wykonane normatywnie, niczego nie brakowało i nie wykonywano zbędnej pracy”.

Il'inski E. — „Wejście w stylu alpejskim na Broad Peak zostało w pełni uzasadnione. Wejście jako całość przebiegło rozsądnie, w wysokim tempie. Zespół kolejny raz dowiódł, że oprócz samego wejścia, na górze ważna jest pomoc i wzajemna życzliwość. Kierownictwo i wejście — zaliczyć. Wszystkim uczestnikom — doskonalenie przygotowania fizycznego i technicznego”.

Schemat trasy w symbolach UIAA

(I TO nie były stosowane)

Odcinek 11, wysokość około 6800 m

Odcinek 11, wysokość około 6800 m

Odcinek 13, wysokość około 7100 m

Obóz 2 (7200 m)