Mistrzostwa Rosji w alpinizmie. Klasa wysokościowa. Sierpień 2011 r.

Raport

zespołu reprezentacyjnego FASiL Sankt Petersburg na szczyt Great Trango Tower (6237 m) po bastionie Północno-Zachodniej ściany. Trasa „Równoległy świat”. Pierwsze wejście. Proponowana kategoria trudności 6B (VI+, 7b, A3). Karakorum. Pakistan.

Kierownik: Kopteva M.W. Trenerzy zespołu: Czapliński I.O., Kapitanow O.W.

Sankt Petersburg, 2011 r.

Paszport wejścia

1. Karakorum, rejon lodowca Baltoro (Baltoro Glacier).
2. Szczyt – Wielka Wieża Trango (Great Trango Tower) (ЮЗ), 6237 m. Po bastionie Północno-Zachodniej ściany.
3. Proponowana kategoria trudności 6B (VI+, 7b, A3), pierwsze wejście.
4. Charakter trasy: kombinowana.
5. Różnica wysokości: 2000 m (wg wysokościomierza).
6. Długość trasy: 2580 m.
7. Długość odcinków: V kategorii trudności — 360 m, VI kategorii trudności — 1740 m.
8. Średnie nachylenie: części ściennej trasy — 74°, całej trasy — 66°.
9. Liczba wbitych haków na trasie:
   • skalnych — 343 szt.
   • elementów закладnych — 377 szt.
   • haków szlamburowych — 75 szt.
   • śrub lodowych — 23 szt.
10. Godzin pracy zespołu: 310 godz., 38 dni (w tym 3 dni na przygotowanie).
11. Obóz (Camp):
    1. na półce osypiskowej R6–R7,
    2. pod występem R11–R12,
    3. pod występami R17–R18,
    4. na płycie R21–R22,
    5. na półce za występem R24–R25,
    6. na ścianie R28–R29,
    7. na półeczce u podstawy wewnętrznego kąta R32–R33,
    8. na grzbiecie R39–R40,
    9. na pochyłości śnieżno-lodowej pod wieżą wierzchołkową R41–R42. Wszystkie noclegi wiszace na platformie.
12. Kierownik: Kopteva Marina Władimirowna — MS. Uczestnicy:
    • Jasińska Anna Leonidowna — MS.
    • Czibitok Galina Władimirowna — MS. Trenerzy:
    • Czapliński I.O.
    • Kapitanow O.W.
13. Wyjście na trasę: 9:00, 22 lipca 2011 r. Wyjście na wierzchołek: 21:00, 25 sierpnia 2011 r. Powrót do BЛ: 23:00, 28 sierpnia 2011 r.

Zdjęcie ogólne z nitkami tras

Great Trango Tower (6237 m)

Wieże Trango (Trango Towers) — imponujące skalne igły, które znajdują się na północnym krańcu lodowca Baltoro w regionie Baltistan, położonym na północy Pakistanu. Są one częścią grzbietu Baltoro Muztagh (Baltoro Muztagh), który z kolei jest bocznym odnogiem grzbietu Karakorum (Karakoram). Do wierzchołków wież prowadzą jedne z najdłuższych i najtrudniejszych ścian skalnych na świecie. Najwyższym punktem masywu jest Wielka Wieża Trango (Great Trango Tower), której wysokość wynosi 6286 metrów. Zachodnia ściana tej wieży jest jedną z największych pionowych ścian na świecie. Jej długość wynosi 1340 metrów.

Wszystkie wieże masywu Trango znajdują się w grzbiecie, ciągnącym się z północnego zachodu na południowy wschód między lodowcem Trango (Trango Glacier) na zachodzie i lodowcem Dunge (Dunge Glacier) na wschodzie. Sama Wielka Wieża Trango stanowi masyw z czterema wierzchołkami: Głównym (6286 metrów), Południowym lub Południowo-Zachodnim (6237 metrów), Wschodnim (6231 metr) i Zachodnim (6223 metry). Jest to skomplikowana kombinacja stromych śnieżno-lodowych żlebów, pionowych i przewieszonych ścian, uwieńczonych śnieżnymi czapami grzbietów.

Pierwsze wejście na Wielką Wieżę Trango zostało dokonane w 1977 roku przez grupę w składzie: Galen Rowell, John Roskelley, Kim Schmitz, Jim Morrissey i Dennis Hennek. Trasa prowadziła od zachodu, od strony lodowca Trango, przez system lodowych żłobów i skalnych ścianek i kończyła się po górnej części Południowej ściany. Wschodnia ściana Wielkiej Wieży Trango została po raz pierwszy zdobyta przez Norwegów Hansa Christiana Dosetha i Finna Dæhli w 1984 roku. Podczas zejścia z wierzchołka obaj alpiniści zginęli. Pierwsze udane wejście i powrót z wierzchołka Wschodniego nastąpił dopiero w 1992 roku, kiedy Xaver Bongard i John Middendorf pokonali trasę równoległą do norweskiej. Te dwa wejścia należą do najtrudniejszych tras ściennych na świecie.

Najprostsza trasa na Wielką Wieżę Trango prowadzi grzbietem Północno-Zachodniej ściany. Została ona pokonana w 1984 roku przez duet Andy Selters i Scott Woolums.

Jeśli chodzi o Północno-Zachodnią ścianę, to w 1999 roku zostały tu poprowadzone dwie niezwykle trudne trasy przez zespoły A. Odincowa i A. Lou. Istnieje również wariant niemiecki, który łączy się z trasą Lou.

W kolejnych latach podjęto następujące wejścia:

• W 2003 roku zespół AK „Odessa” podjął próbę przejścia nowej trasy po bastionie ściany PN-Z.
• W 2004 roku para Amerykanów pokonała trasę grzbietem Południowo-Zachodnim ściany PN-Z.
• W 2007 roku zespół z Krasnojarska pod kierownictwem O. Chwostenko ukończył trasę Odesską.
• W 2007 roku drugi zespół pod kierownictwem Michaliцина dokonał pierwszego przejścia w prawej części ściany z wyjściem na amerykańską linię.

26 sierpnia 1992 roku Australijczycy Nic Feteris i Glenn Singleman, po wejściu na Wielką Wieżę Trango, wykonali skok z wysokości 5995 metrów z Północno-Zachodniej ściany i wylądowali na północnej stronie lodowca Dunge na wysokości 4200 metrów. W tamtym momencie był to najwyższy exit w historii skoków BASE.

Profil trasy

Profil trasy

Profil drugiego bastionu

Zdjęcie ogólne regionu

Zdjęcie techniczne trasy

Zdjęcie techniczne środkowej części trasy

Opis trasy po odcinkach

R0–R1. Początek trasy — półka u końca osypiskowego żlebu, utworzonego przez przylegający do ściany kontrefort i samą ścianę. Bezpośrednio w górę po lewej ściance komina. Wyjście na półkę. Hak szlamburowy. 60 m. V. R1–R2. Od półki w prawo w górę i dalej po „cewce” pod występ. Od niego trawers w prawo na półkę. Stacja na haku szlamburowym. 50 m. V. R2–R3. Od stacji bezpośrednio w górę po płytach z odłamami, wyjście na półeczkę. 60 m. VI, A2. R3–R4. Dalej bezpośrednio w górę 20 m. VI, A2, wyjście na proste skały. R4–R5. Od stacji w lewo w górę 60 m. IV. R5–R6. Kontynuując ruch w lewo w górę, wyjść na półkę. 60 m. V. R6–R7. Po systemie ścianek i półek wyjść na półkę. Stacja na hakach szlamburowych. Tu założono Camp 1. 50 m. V. R7–R8. Kontynuujemy ruch w prawo w górę aż do dużej osypiskowej półki. 50 m. V. R8–R9. Od stacji w prawo w górę pod występ u podstawy wewnętrznego kąta z dobrą pęknięciem. 50 m. V. R9–R10. Od stacji bezpośrednio w górę po pęknięciu na półkę, nie dochodząc 10 metrów do występów. 40 m. VI, A1. R10–R11. Od stacji bezpośrednio w górę pod występ (pokonywany wprost) i dalej po płycie u podstawy dobrej pęknięcia. 50 m. VI, A1. R11–R12. Po pęknięciu bezpośrednio w górę pod występy i dalej trawers w prawo. 20 m. VI, A1. Uwaga! Luźne bloki! Camp 2. R12–R13. Od stacji bezpośrednio w górę, omijając występ, wyjść na półeczkę. 30 m. VI, A2. R13–R14. Dalej po płycie z pęknięciem wyjść na półkę u podstawy dużego wewnętrznego kąta. 50 m. VI, A2. R14–R15. Od stacji bezpośrednio w górę po kącie, przyjemne wspinanie aż do złagodzenia. Stacja na haku szlamburowym na półce u podstawy pęknięcia. 50 m. VI. R15–R16. Po pęknięciu w lewo w górę wyjść na półkę. 50 m. VI, A1. R16–R17. Od stacji bezpośrednio w górę po „cewce” do półeczki. Dalej w lewo w górę. Stacja na haku szlamburowym. 50 m. VI. R17–R18. Od stacji trawers w lewo u podstawy wewnętrznego kąta pod występy. Tu założono Camp 3. 40 m. V. R18–R19. Z Camp 3 wrócić na poprzednią stację i od niej w prawo w górę po „cewce” do haka szlamburowego. 50 m. VI, A1. R19–R20. Od stacji w prawo w żleb. Przeciąć go i podejść do podstawy pęknięcia na głównym bastionie. 50 m. VI. R20–R21. Bezpośrednio w górę po pęknięciu pod występ. 50 m. VI, A2. R21–R22. Występ obejść z prawej strony i wyjść na płyty. 30 m. VI, A3. Camp 4. R22–R23. Od stacji bezpośrednio w górę po płycie w stronę dudniącego „trzmiela” w prawej części ogromnego występu. 40 m. VI, A3. R23–R24. W górę pod występ przez „trzmiele”. 30 m. VI, A3. R24–R25. Obejść występ z prawej strony i wyjść na ukośną półkę. 50 m. VI, A3. Camp 5. R25–R26. Od stacji bezpośrednio „w лоб” po płycie wyjść na ukośną półkę. 2 m trawersu w lewo i dalej w górę u podstawy pęknięcia. Po nim 10 m pod występ. 50 m. VI, A3. R26–R27. Przez występ wyjść na płytę i po niej poruszać się w lewo w górę w stronę pęknięcia. 40 m. VI, A3. R27–R28. Od stacji w górę po pęknięciu poruszać się w stronę występów. 80 m. VI, A2. R28–R29. Występy pokonywane są bezpośrednio „w лоб”. Dalej w górę po pęknięciu. 50 m. VI, A2. Camp 6. R29–R30. Od stacji bezpośrednio w górę po systemie pęknięć wyjść na półkę. Uwaga! Luźne bloki! 50 m. VI, A2. R30–R31. Dalej po dobrej pęknięciu podejść pod występ. Obejść go z lewej strony i po pęknięciu dojść do stacji. 50 m. VI, A2. R31–R32. Dalej pęknięcie rozszerza się i przechodzi w komin. Stacja na haku szlamburowym. 50 m. VI, A2. R32–R33. Po pęknięciu bezpośrednio w górę wyjść do ogromnego wewnętrznego kąta na półeczkę. 80 m. VI, A2. Camp 7. R33–R34. Od stacji trawers w prawo za kąt i dalej po pęknięciu do półeczki (punkt kontrolny). 50 m. VI, A2. R34–R35. Od stacji bezpośrednio w górę pod występek i dalej po pęknięciu wyjść za załom. 70 m. VI, A2. R35–R36. Dalej po prawej pęknięciu w górę na półkę. Przejść do lewej części. Po pęknięciu obejść występ z lewej strony i wyjść do niecki. 70 m. VI, A2. R36–R37. Bezpośrednio w górę wyjść na półkę pod „korkiem”. „Korek” obejść z lewej strony i wyjść na półkę pod występ-nosz. Wspinaczka mikstowa. 50 m. VI, A2. R37–R38. Stamtąd w lewo w górę za załom i dalej po systemie ścianek i półek wyjść na grzbiet, rozdzielający dwa bastiony. Wspinaczka mikstowa. 50 m. VI, A2. R38–R39. Dalej po grzbiecie 60 m IV. Camp 8. R39–R40. Po grzbiecie wyjść pod skalny uskok. Tu trasa pokrywa się z trasą Odesską do R46 i z trasą Krasnojarską do wierzchołka. 60 m IV. R40–R41. Po grzbiecie bastionu 150 m IV, niezbyt trudne wspinanie (zespół wyszedł na grzbiet w trudnych warunkach pogodowych, więc „niezbyt trudne” oblodzone i zaśnieżone skały na wysokości prawie 6000 m nie są łatwe do przejścia). R41–R42. Pozycja śnieżno-lodowa. Podejście pod wieżę wierzchołkową. Tu został zorganizowany Camp 9. 150 m IV. R42–R46. Wewnętrzny kąt, przechodzący w komin 160 m, trudne wspinanie mikstowe. ITO. W głębi komina lód. 160 m. VI, A2. R46–R47. Szczelina, prowadząca za załom. Wyjście na „dach”. 40 m. VI, A2. R47–R48. Oblodzone kominy i kąty. 80 m. Wspinaczka mikstowa. ITO. Wyjście na grzbiet. 80 m. VI, A2. R48–R49. Grzbiet śnieżny. Wyjście na wierzchołek. 40 m IV.

Działania taktyczne zespołu

15–17 lipca 2011 r. Wyjście aklimatyzacyjne na wysokość 5000 m. Noczleg. Przegląd możliwych wariantów trasy. Ocena niebezpieczeństwa spadających kamieni i lodu.

18–20 lipca 2011 r. Dwójka Kopteva–Jasińska przygotowywała trasę. Czibitok G. podnosiła ładunki pod ścianę.

21 lipca 2011 r. Dzień odpoczynku przed startem.

22 lipca 2011 r. Zespół założył Camp 1. Przeniósł wszystkie ładunki, zdjął powieszone liny i przygotował 50 m.

23–25 lipca 2011 r. Przeszli odcinki R8–R12. Pogoda dobra. Założono Camp 2.

26–28 lipca 2011 r. Przebyto odcinki R12–R18. Od momentu startu i do R15 nie ma możliwości uzupełnienia zapasów wody. Założono Camp 3. Tu należy zauważyć, że odeszliśmy od planowanej nitki trasy w lewo, aby zapewnić sobie bezpieczne noclegi (platformę ustawiliśmy pod dużymi występami). Aby kontynuować ruch, trzeba z R18 zejść do półeczki na R17.

29 lipca 2011 r. Pogoda się pogorszyła. Pada deszcz ze śniegiem. Powiesiliśmy liny aż do początku bastionu. Tu kończy się pierwsza część trasy — cokół. Dużo swobodnego wspinania nie wyżej niż 6B. Są odcinki niezbyt trudnego ITO. Wszystkie stacje są wyposażone w haki szlamburowe 8 mm (niektóre uszy są skręcone!). Doskonałe możliwości dla organizacji ubezpieczenia. Do R9–R10 trzeba pracować ostrożnie, ponieważ skała nie jest zbyt monolityczna. Dalej sytuacja się poprawia. Dużo „cewek”, co nie sprzyja łatwemu przejściu przy złej pogodzie.

30 lipca – 4 sierpnia 2011 r. Zespół pracuje na głównym bastionie. Pogoda ostatecznie się pogarsza. Pada śnieg. Na odcinkach R21–R24 pęknięcie było przerwane, więc musieliśmy użyć młotka do wiercenia. Miejscami (8–10 przejść na „skychukach” między hakami szlamburowymi). Trzeba również zauważyć, że przed występem zaczyna się pas dudniącego „trzmiela”. Niemożliwe jest zorganizowanie niezawodnego ubezpieczenia. Bardzo zniszczona skała. Przy wyjściu do Camp 5 — osypiskowa półka, więc trzeba być niezwykle ostrożnym przy pracy na poręczach. Z R22 jest możliwość uzupełnienia zapasów wody, ale trzeba będzie „zdjulferować” 2 liny do żlebu.

5–9 sierpnia 2011 r. Przebyto odcinki R25–R29. Do odcinka R27 głównie praca na „skychukach”. Dalej pęknięcie pod kotwy i występ. Camp 6 założono w wewnętrznym kącie. U podstawy długiej pęknięcia. Pogoda do 8 sierpnia była słoneczna, następnie gwałtownie się pogorszyła. Poszedł śnieg.

10–13 sierpnia 2011 r. Pogoda zmienna. Rano śnieg, do południa opady ustają. Praca na bastionie. ITO po pęknięciu, miejscami przechodzącym w szeroki komin.

14–17 sierpnia 2011 r. Ukształtowanie terenu upraszcza się. Wychodzimy na wierzchołek bastionu i na grzbiet. Dobre pęknięcia, ale wszystko jest zalane lodem i zaśnieżone. Pogoda zła. Ciągle pada śnieg.

18 sierpnia 2011 r. Zespół wychodzi na trasę „Odesską”. Na wysokości 6000 m już ponad 10 dni utrzymuje się niepogoda. Pozycja śnieżno-lodowa pokonywana jest w czasie zamieci. Zakładamy obóz przed początkiem drugiego bastionu.

19–25 sierpnia 2011 r. Praca na drugim bastionie. Widać ślady Krasnojarzan i „Odessan”. Wspinaczka mikstowa. Wszystkie pęknięcia są wypełnione lodem. Trzeba odśnieżać. Trudno zorganizować niezawodne ubezpieczenie.

25 sierpnia 2011 r. Wyjście na wierzchołek o 21:00. Pogoda okropna. Zamieć. O 23:00 schodzimy do platformy.

26–28 sierpnia 2011 r. Zejście trasą wejścia. Wszystkie stacje zjazdowe na hakach szlamburowych.

Wykres ruchu

Camp 1. Kopteva Marina.

Odcinek R10–R11

Kopteva Marina

Czibitok Galina na odcinku R13–R14.

Drużyna Kopteva–Jasińska R20–R21.

R23–R24. Kopteva Marina.

Camp 6, odcinek R29–R30.

R35–R36. Kopteva Marina.

R36–R37. Jasińska Anna.

Czibitok Galina na grzbiecie R39–R40.

R42–R43. Kopteva Marina.

R46–R47. Jasińska Anna.

Wykaz sprzętu

Liny: 2×60 m dynamiki + 4×50 m statyki. Lina pomocnicza 30 m. Elementy закладne 15 szt. Kameloty 12 szt. Haki kotwiczne 20 szt. Haki 6 szt. Skychuki 3 szt. (bilety BD). Haki szlamburowe 78 szt. Młotek do wiercenia 2 szt. Odciągi 15 szt. Karabinki b/m 20 szt. Karabinki z mufą 10 szt. Pętle 20 szt. Śruby lodowe 4 szt. Narzędzie lodowe 2 szt. Koty 1 para. Młotki skalne 3 szt. Wyciągarka 1 szt. Żumary 6 szt. „Krzywe nogi” z drabinkami 3 komplety. Platforma 1 szt. Śpiwór-koc 1 szt. Kuchenka 1 szt. Radiostacja 1 szt. Telefon satelitarny 1 szt.