Otwarte XIX Mistrzostwa EASC w alpinizmie

Klasa wysokościowo-techniczna

Raport ze wspinaczki drużyny reprezentacyjnej FAiS z Kijowa (Ukraina) na szczyt Amin Brakk (5850 m) po Zachodniej ścianie. Trasa „Czech Express”. Kat. trudn. 6B. Karakorum. Pakistan. Lipiec 2010 r.

Mistrzostwa WNP w klasie wysokościowo-technicznej.

Trener drużyny: Ławrynenko A.W.

Kierownik: Kopteva M.W.

Paszport wspinaczki

1. Karakorum, dolina Nangma (Nangma Region)
2. Pik Amin Brakk (Amin Brakk) po Północno-Zachodniej ścianie. Trasa „Czech Express” (Czech Express)
3. Orientacyjna kat. trudn. 6B (7b+; A3+)
4. Charakter trasy: kombinowany
5. Różnica wysokości 1250 m.
6. Długość trasy 2140 m. Długość odcinków:
   • V kat. trudn. – 250 m
   • VI kat. trudn. – 1240 m
7. Średnie nachylenie: części ściennej trasy — 86° całej trasy — 63°
8. Liczba wbitych „haków” na trasie: skalnych – 146 szt. elementów zabezpieczających – 373 szt. haków sztyftowych (stacyjne spity) – 41 szt. śrub lodowych – 8 szt.
9. Czas pracy drużyny: 230 godz., 17 dni (+1 dzień zejście) Biwaki:
   • 1–5 biwak na platformie pod karnizem
   • 6–9 biwak na platformie na „cokole”
   • 10–14 biwak na platformie pod pierwszym karnizem
   • 15 biwak na platformie w „kominie”
   • 16 – podczas schodzenia ze szczytu na platformie w „kominie”.
10. Kierownik: Kopteva Marina Władimirowna — MS Uczestnik: Jasinskaja Anna Leonidowna — KMS, Czibitok Galina Władimirowna — MS Trener: Ławrynenko Aleksandr Wadimowicz — MS
11. Wyruszenie na trasę: 6:00, 2 lipca 2010 r. Wyruszenie na szczyt: 20:00, 17 lipca 2010 r. Powrót do BL: 22:00, 19 lipca 2010 r.

Amin Brakk 5850 m

Szczyt Amin-Brakk znajduje się w Karakorum. Dolina Nangma, wąwóz Konde. Dojazd do tego regionu odbywa się przez Skardu: od Skardu do wioski Konde 7 godz. jazdy dżipami. Następnie 2-dniowy pieszy marsz do obozu bazowego, który znajduje się na morenie lodowca pod Zachodnią ścianą Amin-Brakka, na wysokości 4300 m. Od obozu bazowego do początku trasy — 1,5 godz. pieszo po morenie i lodowcu.

Zachodnia ściana Amin-Brakka została po raz pierwszy odkryta przez hiszpańskich alpinistów w 1995 r. podczas wspinaczki na pik Nawaz Brakk po północno-zachodniej ścianie. W 1996 r. Jon Lazkano, Aldolfo Madinabeita, Jose Tamayo wrócili w ten region i podjęli próbę zdobycia Amin-Brakk po Zachodniej ścianie. Ze względu na niepogodę Hiszpanie zostali zmuszeni do odwrotu. W 1998 roku alpinisci z Korei Południowej bezskutecznie próbowali kontynuować trasę Hiszpanów.

W lipcu 1999 r. czescy alpiniści Marek Holecek, Filip Silhan, David Stastny kontynuowali rozpoczętą w 1996 r. linię Hiszpanów i weszli na szczyt Amin-Brakka. Trasa otrzymała nazwę „Czech Express”.

W sierpniu 1999 r. drużyna hiszpańskich alpinistów pod kierownictwem Silvii Vidal poprowadziła trasę „Sol Solet”, która została nominowana do „Złotego Lodoru”. 140 m tej trasy ma kat. trudn. A5.

W 2000 r. hiszpański duet poprowadził jedną z najtrudniejszych tras po Zachodniej ścianie Amin-Brakka — „Namkor”, która otrzymała kilka międzynarodowych nagród.

W 2004 r. drużyna W. Rozowa pomyślnie pokonała wariant trasy „Czech Express” i dokonała bezprecedensowego skoku BASE.

Ściana zbudowana jest z granitów. Występuje wiele martwych szczelin, a także łuszczących się płytek. Zachodnia ściana w drugiej połowie dnia jest potencjalnie niebezpieczna ze względu na spadające kamienie i lód.

¹

Opis trasy po odcinkach

R0–R1 Snieżny stok (50°, 200 m). Ruch z jednoczesnym zabezpieczeniem. Po 12:00 pada kamieniami i lodem. 3 kat. trudn.

R1–R2 Ruch po wewnętrznym kącie, który przecinają dwa karnizy z wysunięciem do 1 m. Stacja na półce. Jest spit. 60 m. 6, A2.

R2–R3 Ruch po odłamie w górę pod karniz. Pod karnizem instalowana jest platforma. Camp1. Są 2 spity. 60 m. 6, A2.

R3–R4 Od stacji trawers 10 m w prawo pod karniz z wysunięciem do 2 m. Dalej na ITO w lewo w górę 12 m i następnie przez nawieszenie wyjście za karniz. Stacja na 3 sztyftach. 40 m. 6, A3.

R4–R5 Od stacji w lewo w górę wejście do wewnętrznego kąta i po nim miejscami wspinaczka, miejscami ITO wyjście pod nawieszenie (po niepogodzie zasypane śniegiem i lodu!). Na stacji wbity jest spit. 50 m. 6, A2.

R5–R6 Od stacji trawers w prawo do wewnętrznego kąta i po nim w lewo w górę wyjście na półkę. Stacja — sztyft + 2 spity (bez uszu). 60 m. 6.

R6–R7 Od stacji w prawo w górę do półki pod karnizem. 50 m. 6, A2.

R7–R8 Trawers w prawo przez śnieżnik do końca karniza, w podstawę wewnętrznego kąta i po kącie w prawo w górę. Stacja na 2 spitach. 60 m. 6, A3.

R8–R9 Od stacji prosto w górę po płycie (dziury pod skayhuki 10 mm) do sztyftu. Dalej w prawo, w podstawę „cokola”. Po wewnętrznym kącie przez nawieszenie wyjście na wierzchołek „cokola”. 60 m. 6, A3. Tutaj jest dobry biwak. Wiele sztyftów. Można stać na nogach. Camp2.

R9–R10 Od stacji (w prawej części „cokola”) prosto w górę po szczelinie do niewielkiej półki. Jest sztyft. Wygodnie zrobić stację. 40 m. 6, A3.

R10–R11 Od półki prosto w górę po szczelinie do wiszącej stacji. 2 spity. 30 m. 6, A3.

R11–R12 Dalej po tej samej szczelinie (miejscami głucha) na ITO dojście do następnej wiszącej stacji. 60 m. 6, A3.

R12–R13 Od stacji 10 m po szczelinie do sztyftu, dalej wejście do wewnętrznego kąta. Po kącie podchodzenie pod karniz. Przez karniz wyjście na półkę (ostrożnie: sopli i lód!). Stacja na spitach. 60 m. 6, A3.

R13–R14 Od stacji nieco w lewo w górę po szczelinie wyjście na wyplaszczenie. 40 m. 6, A2.

R14–R15 Od stacji prosto w górę po szczelinie podchodzenie pod karniz (pierwszy z trzech z wysunięciem 3 m). Stacja na 3 sztyftach. Tutaj Camp3. 20 m. 6, A3.

R15–R16 Karniz jest pokonywany prosto w czoło po szczelinie. Za załomem — sztyft. Dalej w górę po szczelinie podchodzenie pod drugi karniz z wysunięciem do 3 m. On również jest pokonywany w czoło po szczelinie. Za karnizem wisząca stacja na 2 spitach. 50 m. 6, A3.

R16–R17 Od stacji 2 m w górę i następnie w lewo do wewnętrznego kąta. Po nim do podstawy pęknięcia, które przecina trzeci karniz z wysunięciem do 7 m. Stacja od razu za karnizem na półce. 30 m. 6, A3+.

R17–R18 Od stacji po pęknięciu na ITO wyjście na półkę. Są 2 sztyfty. 60 m. 6, A2.

R18–R19 Od stacji w prawo w górę po wewnętrznym kącie do sztyftu i dalej w prawo wejście w podstawę komina. 50 m. 6, A2.

R19–R20 Po kominie prosto w górę podchodzenie pod karnizik (jest pokonywany w czoło) i dalej wyjście na półkę. 2 sztyfty. 50 m. 6, A2.

R20–R21 Od stacji prosto w górę po szczelinie wyjście na półkę. 30 m. 6, A2.

R21–R22 Dalej po pęknięciu wyjście pod nawieszenie i przez nie na półkę. 50 m. 6, A2.

R22–R23 Od stacji w lewo w górę po systemie pęknięć wyjście na wyplaszczenie (pod nawieszeniem). 60 m. 6, A2. Camp4.

R23–R24 Po pęknięciu przez nawieszenie wyjście na półkę. Stacja na swoim „żelazie”. 30 m. 6, A3.

R24–R25 Dalej po wewnętrznym kącie podchodzenie pod stromą ściankę. Po niej prosto w górę pod karnizik. Stacja w niewielkim kominie. 50 m. 6, A2.

R25–R26 Przez karnizik wyjście na wyplaszczenie i podchodzenie pod następną stromą ściankę z systemem pęknięć. Po niej wejście na półkę. Są 2 sztyfty. 60 m. 6, A2.

R26–R27 Dalej prosto w górę po pęknięciu wyjście za załom. 30 m. 6, A1.

Zakończenie części ściennej trasy.

R27–R28 Od stacji trawers w prawo 7–10 m. Dalej w prawo w górę do firnowego stoku. Po nim w lewo w górę podchodzenie pod skalny lob. Tam stacja (spit+swoje). 60 m. 5.

R28–R29 Od stacji poziomy trawers w prawo do skalnej wyspy. 120 m. 4.

R29–R30 Ruch po firnowym stoku o nachyleniu do 50° w kierunku siodła na południowym grzbiecie. 250 m. 4 kat. trudn.

R30–R31 Po grzbiecie (20 m w lewo od siodła) wyjście pod skalnego „żandarma”. Wejście w podstawę komina i po nim wyjście do sztyftu (stacja). Wspinaczka w rakach. 60 m. 5.

R31–R32 Od stacji zejście w lewo za załom i po śnieżnym żlebie wyjście na śnieżny stok (śnieg — powyżej poziomu pasa). Po stoku (ostrożnie! Karnizy) podchodzenie pod skalną wyspę. Stacja. 70 m. 5.

R32–R33 Obchodzenie wyspy z prawej strony i po grzbiecie podchodzenie do prawego skalnego występu. Stacja. 30 m. 4.

R33–R34 Dalej prosto w górę po śnieżnym stoku podchodzenie pod wieżę szczytową. Jest sztyft. 50 m. 4.

R34–R35 Od stacji trawers w prawo 20 m. Wejście do śnieżno-lodowego żlebu. Po nim w górę do przełączki między wierzchołkami. Z prawej — pętla i wyjście na wierzchołek. 60 m. 5.

Plan taktyczny

Od 28 do 30 czerwca drużyna podciągała ładunki pod ścianę (w sumie około 150 kg).

Od 30 czerwca do 1 lipca zostało podjęte decyzja na 1 km: zrzucenie wysokości i dobry odpoczynek przed wspinaczką.

2 lipca o 5:00 drużyna wystartowała na trasie. Do 12:00 został pokonany 300 m śnieżnego stoku i rozpoczęta praca na skałach. O 20:00 został założony Camp1 pod dużym karnizem, który chronił przed opadami, spadającymi kamieniami i lawinami (na schemacie R3). Pogoda słoneczna.

3 lipca pogoda gwałtownie się pogorszyła: mokry śnieg, grad. Udało się pokonać półtorej liny. Rzeźba terenu uboga. Po południu niemożliwa jest praca za karnizem, gdyż duże jest niebezpieczeństwo spadania lodu i kamieni, zsuwania się śniegu.

4 lipca pogoda nie zmieniła się. Śnieg. Została przeciągnięta jeszcze półtorej liny. Drużyna osiągnęła punkt R6. Rzeźba terenu staje się bogatsza. Widoczne są ślady przejścia drużyny Walerija Rozowa (resztki linek) na 50–70 m na prawo od trasy.

5 lipca pogoda zmienia się na lepszą. Pochmurno, ale bez opadów. Udało się przeciągnąć jeszcze dwie liny. Dobrze widać ścianę i wiszące bezpośrednio nad głową ogromne karnizy i sopli. Do miejsca planowanego Camp2 — półtorej liny. Ze względu na możliwość spadania lodu drużyna zeszła do platformy o 13:00 (R8).

6 lipca zostały przeciągnięte wszystkie liny do R9 (znakomite miejsce na Camp2), ogromny „cokół”. Mnóstwo śladów Czeskiej i Koreańskiej ekspedycji: sztyfty, resztki linek, sprzęt i nawet resztki produktów. Odcinek R8–R9 — jeden z najtrudniejszych na trasie. Zatem „cokół” został pokonany. Przed nami ponad 500 m pionowej ściany. Pogoda pochmurna.

7 lipca słońce. Drużyna przenosi obóz, czerpie 60 l wody (pod karnizem, gdzie wisiała platforma), zdejmuje liny. Do 19:00 Camp2 założony w punkcie R9.

8 lipca pogoda doskonała. Rzeźba terenu znacznie się zmieniła. Absolutna pion. Na setki metrów ciągnie się jedna równa szczelina: miejscami głucha, miejscami otwierająca się na zewnątrz, zarośnięta mchem. Przy organizacji ubezpieczenia trzeba czyścić planowane miejsce młotkiem. Opracowano 100 m (R11).

9 lipca słonecznie. Kontynuujemy pracę na trasie. Rzeźba terenu nie zmienia się. Głuche ITO. Pracujemy bezpośrednio pod gigantycznymi karnizami, z których zwisają sopli. Czasami spada lód. Opracowaliśmy do R13.

10 lipca słonecznie. Rzeźba terenu ta sama. Pod koniec dnia podeszliśmy pod pierwszy z serii karnizów. Widoczne są ślady poprzednich ekspedycji: dużo wbitych sztyftów, resztki linek, fotel. Tutaj organizujemy miejsce na Camp3.

11 lipca słonecznie. Drużyna przenosi obóz, zdejmuje liny. Dwójka Kopteva–Jasinskaja zdążyła opracować jedną linę do R14 (drugi z trzech karnizów) i podeszła pod ogromny karniz z wysunięciem 7 m.

12 lipca pogoda zaczyna się psuć. Chmury. Po południu pada śnieg. Udało się przeciągnąć duży karniz i osiągnąć punkt R17.

13 lipca pogoda zepsuła się definitywnie: pada śnieg z gradem. Po ścianie spływa śnieg z wodą. Za dzień udało się opracować około 100 m (R19).

15 lipca pogoda zła, ale drużynie udało się przeciągnąć wszystkie liny i osiągnąć planowane miejsce noclegu (R23).

16 lipca pogoda zaczęła się poprawiać. Zostało podjęte decyzja o pozostawieniu części rzeczy, produktów i wody na Camp3 i praktycznie „na lekko” wejściu do R23. Tego samego dnia udało się przeciągnąć liny do punktu R27.

17 lipca o 2:00 drużyna w komplecie wyszła z platformy i zaczęła poruszać się w kierunku szczytu. Po osiągnięciu końca przeciągniętych poprzedniego dnia linek, wzięliśmy ze sobą 2 liny, sprzęt lodowy, aparaturę fotograficzną i kontynuowaliśmy ruch w kierunku siodła na południowym grzbiecie Amin-Brakka. O 10:00 drużyna była już na grzbiecie. Ruch po grzbiecie był mocno utrudniony z powodu ogromnej ilości śniegu, śnieżnych karnizów i oblodzonych skał. W rezultacie osiągnięcie szczytu udało się dopiero o 20:00. Zostało podjęte decyzja (ze względu na dobrą pogodę i dobre oświetlenie — pełnia księżyca) o rozpoczęciu schodzenia, a nie biwakowaniu na wysokości 5850 m gdzieś w okolicach szczytu. Schodzenie do platformy drużyna zakończyła do 6:00 18 lipca 2010 r.

19 lipca 2010 r. o 3:00 rozpoczęliśmy schodzenie i o 22:00 już staliśmy u podnóża ściany.

Camp1 □

Digitized by Google

Przejście karniza. Pierwsza lina po pierwszym biwaku. Odcinek przed karnizami. Trudność 6, A2. Na grzbiet. Przenoszenie obozu. Śnieżna kotlina. Przez nią wyjście na siodło.

Footnotes

1. 35°20′ N ↩