1. Klasa — wysokość-techniczna.

2. Centralne Himalaje.

3. Mount Everest północno-wschodnim grzbietem ze wejściem przez Przełęcz Północną (8848 m).

4,5–6B kat. trudn.

5. Przewyższenie: 2210 m, długość trasy — 5150 m.

Długość odcinków 5 kat. trudn. — 920 m, 6 kat. trudn. — 60 m.

6. Wbite haki:

• — wykorzystanie wcześniej wbitych haków.

7. Godzin marszu drużyny: 33 h, 4 dni.

8. Biwaki: 1-szy – 7000 m, leżący w namiocie; 2-gi – 7800 m, leżący w namiocie; 3-ci – 8300 m — leżący w namiocie.

9. Kierownik: Perszyn Walerij Nikołajewicz ZMS

Uczestnicy:

• Winogradski Jewgienij Michajłowicz ZMS
• Timofiejew Siergiej Władimirowicz MS
• Bołotow Aleksiej Wasiljewicz MS

10. Trenerzy: Perszyn Walerij Nikołajewicz ZMS, trener BK

Zachorow Nikołaj Nikołajewicz MSMK, trener BK

11. Wyjście na trasę: 15 maja 1998 r.

Na wierzchołek: 18 maja 1998 r., powrót: 19 maja 1998 r. 12. Organizacja: wspólna drużyna Swierdłowskiego, Permskiego oblsportkomitetów, Krasnojarskiego krasportkomitetu, sportkomitetu Sankt_Petersburga pod kierownictwem Siedusowa Boriса Aleksandrowicza.

Adres Swierdłowskiego oblsportkomitetu: 620151, г. Jekaterynburg, ul. Małyszewa, 60, т. 51-33-02

Zdjęcie 1. Wspólne zdjęcie wierzchołka. Zrobione 20 kwietnia 1998 r.

— trasa drużyny

Wykres wejścia

Działania taktyczne drużyny

Główne czynniki przy opracowaniu planu taktycznego:

• konieczność dobrej aklimatyzacji;
• kombinowany charakter rzeźby terenu;
• duża wysokość bezwzględna wierzchołka;
• niestabilna pogoda w rejonie wejścia.

Cechą charakterystyczną wejść w Himalajach jest to, że uczestnicy ekspedycji, którzy otrzymali „permit” (zezwolenie) na wierzchołek, nie mają prawa podejmować wejść na sąsiednie wierzchołki. Uzyskanie dobrej aklimatyzacji osiąga się poprzez naprzemienne podjazdy na trasie wejścia z odpoczynkiem w bazie. Przy okazji dokonywana jest obróbka trasy.

Wykonanie planu taktycznego:

• obróbka trasy siłami całego składu ekspedycji i organizacja obozowiska nr 1 na Przełęczy Północnej, obozowiska nr 2 na wysokości 7800 m;
• długi okres niepogody na początku maja nie pozwolił na zorganizowanie obozowiska nr 3 na wysokości 8300 m;
• awangardowa czwórka uczestników ekspedycji w toku wejścia urządziła obozowisko nr 3, ale nie zdołała ukończyć podjazdu na wierzchołek powyżej 1-szego stopnia w związku ze złym stanem trasy po niepogodzie i niedostatkiem czasu;
• wejście zostało dokonane przez drugą czwórkę dzień później z użyciem tlenu z wysokości 8300 m.

Drużyna dysponowała dostatecznym arsenałem sprzętu dla zapewnienia ubezpieczenia na wszystkich rodzajach górskiego reliefu, apteczką z niezbędnym zestawem medykamentów, niezawodnymi namiotami „Kanczendzanga”, gazowymi palnikami, znaczną liczbą butli gazowych.

Trasa została pokonana zgodnie z planem czasowym planu taktycznego z dużym zapasem wytrzymałości, bez сhwic i wypadków, co było uwarunkowane wieloletnim doświadczeniem wspinaczkowym w górach wszystkich uczestników wejścia, ich wysoką techniczną, fizyczną, psychologiczną przygotowaniem i zgraniem.

Schemat trasy w symbolach UIAA M 1 : 2000

• — odcinki są podane nie w skali

Wierzchołek: 18 maja 1998 r. 15:20. Razem godzin marszu: 33.

Opis trasy według odcinków

Odcinek R0–R1: Podjazd na Przełęcz Północną przez lodospad. Do organizacji poręczowania niezbędne są haki lodowe i firnowe. Obawiać się należy spadania seraków i powstawania lawin po opadach śniegu.

Odcinek R1–R2: Szeroki śnieżny grzbiet z kilkoma odcinkami długich stromych podjazdów.

Odcinek R2–R3: Szeroki skalny grzbiet, miejscami zaśnieżony.

Odcinek R3–R4: Stok, przeplatanie się skał ze śniegiem.

Odcinek R4–R5: Wyjście na północno-wschodni grzbiet. Zaśnieżone skalne półki przeplatane są z dość skomplikowanymi i stromymi ścianami skalnymi. Niezbędne jest poręczowanie.

Odcinek R5–R6: Nieskomplikowany grzbiet. Wzdłuż drogi po lewej stronie wiszącymi nad grzbietem są śnieżne nawisy. Ruch na prawo od góry grzbietu po stoku w kierunku 1-szego stopnia.

Odcinek R6–R7: 1-szy stopień. Strome skalne ścianki z ograniczoną liczbą zaczepów. Niezbędne jest poręczowanie.

Odcinek R7–R8: Prosty zaśnieżony grzbiet.

Odcinek R8–R9: 2-gi stopień. Pionowa skalna ścianka z półką w środkowej części. W górnej części znajduje się przymocowana aluminiowa drabina.

Odcinek R9–R10: Prosty grzbiet.

Odcinek R10–R11: Przedwierzchołkowa wieża. Po skalnej ściance stromy śnieżny podjazd, który jest pokonywany z lewa na prawo. Następnie stok jest trawersowany po zaśnieżonych półkach. Po skalnej rozpadlinie podjazd do początku śnieżno-lodowego wierzchołkowego grzbietu. Wierzchołek.

Zdjęcie 2. Techniczne zdjęcie trasy.

Zdjęcie 3. Odcinek R0–R1, podjazd na Przełęcz Północną.

Zdjęcie 4. Przechodzenie 2-giego stopnia.

Zdjęcie 5. Poruszanie się po skałach przedwierzchołkowej wieży.

Zdjęcie 6. Na wierzchołku.