Mistrzostwa Rosji 2015.

Kategoria wysokościowa.

Sprawozdanie

ze wspinaczki na szczyt Thulagi Chuli (7059 m)

Droga przez zachodnią ścianę z wyjściem na północno-wschodni grzbiet „Happy birthday” Przypuszczalnie 6A kat. trudności pierwsze wejście

Sankt-Petersburg 2015 r.

Paszport wspinaczki.

1. Region — Himalaje, Mansari Himal, Gandaki zone, Nepal.

Współrzędne: 26° 31,4′ szerokości geograficznej północnej, 84° 31,1′ długości geograficznej wschodniej.

2. Thulagi Chuli 7059 m, zachodnią ścianą z wyjściem na północno-wschodni grzbiet. Droga „Happy birthday”
3. 6А kat. trudności.
4. Charakterystyka drogi: lodowo-śnieżna.
5. Charakterystyka drogi:

przewyższenie — 1209 m, przewyższenie części ściennej — 850 m, długość drogi 1850 m, długość części ściennej — 1050 m

Długość odcinków:

• 5 kat. trudności — 950 m
• 6 kat. trudności — 430 m

średnie nachylenie części ściennej — 55 stopni, średnie nachylenie drogi — 46 stopni

6. Użyto na drodze:

haków skalnych (elementów osadzonych) haków lodowych haków śrubowych 0 (19) 75 (0/0)

7. Godzin marszu od początku drogi do wierzchołka — 21.

Schodzenie z wierzchołka do ABC — 10 h

8. Nocy: jedna nocleg w jaskini podczas podchodzenia i jedna podczas schodzenia w tej samej jaskini.
9. Skład grupy:

10. Trenerzy: Gukow A., Czernikow A., Szamało W.
11. Wyruszyliśmy z BC Dormasala 3665 m — 21 września 2015 r.

Wyruszyliśmy na drogę z ABC — 24 września 2015 r., 5:00. Początek drogi 5850 m — 24 września 2015 r., 6:00. Wierzchołek — 25 września 2015 r., 15:50. Powrót do ABC — 26 września 2015 r., 16:00. Powrót do BC Dormasala 3665 m — 27 września 2015 r.

Wspólne zdjęcie wierzchołkaZdjęcie profilu z prawej

Rysunkowy profil drogi

Fotopanorama rejonu

Wykres wejścia

| --- | --- | --- | --- |

Opis geograficzny rejonu.

Thulagi Chuli — siedmiotysięcznik w Himalajach. Thulagi jest częścią masywu Mansari-Himal, położonego na północy centralnej części Nepalu obok Manaslu.

Podejście pod zachodnią i południowo-zachodnią ścianę zaczyna się od miasteczka Dhoropani, do którego dojeżdża się dżipami z Katmandu. Szlak trekkingowy prowadzi do Dharmasali, na południe od Thulagi, gdzie znajduje się:

• rządowy domek dla turystów i alpinistów
• pasterskie domki

Dalej szlak prowadzi do jeziora Dona. Od Dhoropani do Dharmasali — półtora dnia drogi.

Bazowy obóz najlepiej rozbić w Dharmasali, skąd odchodzi małe rozgałęzienie do jez. Dona i na wyższe pastwiska bydła, przez które przeprowadziliśmy szlak do lodowca pomiędzy szczytami Fang i Thulagi.

Na wysokości 4700 m jest dobre miejsce na tymczasowy obóz w pobliżu wody. Stąd szlak do lodowca prowadzi po kamieniach, gdzie ustawiliśmy tyczki.

Po wyjściu na lodowiec idziemy w lewo pod pierwszym progiem lodowca, nie dochodząc do stoku pomiędzy szczytami Fang i Thulagi 200 m. Nocleg na kamiennych rumowiskach. W tym miejscu schodzą lawiny kamienne, dlatego nie zaleca się podchodzić blisko do stoku.

Dalej w górę lodowca, trzymając się jego centralnej części, z stopniowym przesunięciem w prawo.

Szturmowy obóz należy rozbić pod ścianą, z uwzględnieniem rzeźby lodowca w danym momencie, w przybliżeniu na wysokości 5750–5800 m.

Seraki prawej części, mimo że wyglądają na monolityczne i majestatyczne, mają tendencję do spadania.

Warunki pogodowe są sprzyjające dla wspinaczki wiosną i jesienią, gdyż latem i późną jesienią w regionie dominują monsuny, pada dużo śniegu, na dużych wysokościach temperatura znacznie się obniża. Pod koniec zimy i wiosną, począwszy od marca, pogoda jest dość stabilna, opady śniegu są rzadkie, powietrze stopniowo się ociepla.

Zejście z wierzchołka najlepiej odbywa się drogą podejścia, aby wrócić do ABC pod ścianą. Rozpoczynać zejście lepiej wcześnie, gdyż po południu z grzbietu zaczynają lecieć kamienie.

Historia wejść:

• 2003 — Władze Nepalu otwierają górę dla wspinaczki.
• 2008 — Japońska ekspedycja w składzie 9 osób pod przewodnictwem Tamotsu Ohnishi podejmuje próbę wejścia północno-zachodnią ścianą.
• 2010 — Próba wejścia białorusko-rosyjskiej drużyny również północno-zachodnią ścianą.
• 2011 — podczas podchodzenia na wierzchołek południowym żebrem zaginęli alpinisci mińskiego klubu „Chan-Tengri”: kierownik ekspedycji Nikołaj Bandalet (uczestnik ekspedycji 2010 roku) i Siergiej Biełous. Ostatni raz byli na łączności 100 m przed wierzchołkiem. Nie ma potwierdzenia, czy osiągnęli wierzchołek.
• • Próba wejścia drużyny krasnojarskiej. W lawinie śnieżnej na wysokości 6000 m ginie uczestnik Siergiej Czeriezow.
• 2013 — ekspedycja FWS. Z powodu złej pogody ekspedycja została przerwana.
• 2014 — nieudana próba rosyjskiej drużyny w składzie Walerij Szamało, Rusłan Kiriczenko, Andriej Gołubiew i Dienis Suszko. Techniczne zdjęcie drogi

Ścienna część drogi

Grzebieniowa część drogi. Schemat UIAA

Skaliste, zakotwione elementy zabezpieczające. 25 września 2015 r. górny lodowy serak­4 R10 500 m 30­° 4 R9 45 m 75­° 4 R8 15 m 90­° 2 R7 125 m 50­° 12 R5 115 m 70­° bardzo­ dużo R4 50 m 75­° 2 R3 50 m 45­°

Opis drogi.

R0­–R1. Obchodzimy szczeliny i brzeżne szczeliny z prawej strony po centralnej części lodu, idziemy w górę ze zmianą kierunku na lewą część lodowej ściany, aby uniknąć możliwego spadania lodu z górnego seraka. Stopniowe zwiększenie oraz nachylenie lodowej ściany. 350 m, średni stopień 40. Twardy firn, można się zabezpieczać śnieżnymi kołami. Przejście równoczesne.

R1–R2. Lód. Na końcu ściany przed skalnym pasem skręcamy w lewo w kierunku widocznego skalno-lodowego przejścia. 450 m, średni stopień 55.

R2–R3. W górę po stromym śniegu do wyraźnie zaznaczonego wewnętrznego kąta. Skały średniej trudności, 30 m, 65°.

R3–R4. Trawers w lewo 10 m i następnie w górę po skalno-lodowym kącie. Żywe kamienie, ostrożny ruch, 50 m, 45°.

R4–R5. W górę po wyraźnie zaznaczonym skalnym kominie, bardzo trudna wspinaczka, dużo żywych kamieni, wybór chwytów jest ograniczony. 50 m, 75°.

R5–R6. Po przejściu komina ruch w górę i w prawo po lodowym żlebie. Na końcu żlebu wyjście na grzbiet w piękną śnieżną misę z możliwością wykopania jaskini. Nocleg. 115 m, 70°.

R6–R7. W górę po śnieżnym grzbiecie w kierunku ogromnego górnego seraka. Duży rozwór obchodzimy z prawej strony. 120 m, 30°.

R7–R8. Śnieżny grzbiet, ruch ze zabezpieczeniem przez śnieżne koła, 125 m, 50°.

R8–R9. Górny lodowy serak przechodzi się frontalnie, 15 m, 90°.

R9–R10. Kontynuacja ruchu po lodowym seraku, nachylenie zmniejsza się do 75°, 45 m.

R10­–Wierzchołek. Wyjście na szeroki śnieżny stok, z serią naprzemiennych stromych wzniesień, bardzo dużo śniegu. Średni stopień 30°, 500 m

Wierzchołek stanowi ostry śnieżny grzbiet. Ruch bardzo ostrożny.

W

Odcinek R1–R2

Odcinek R1–R2

Odcinek R1–R2

Odcinek R2–R3

Odcinek R3–R4Niestety, zdjęcie drugiej skalnej części odcinka R4–R5 brakuje z powodu dużej ilości leących kamieni zarówno z góry, jak i spod wspinającego się uczestnika.

Odcinek R5–R6

Odcinek R6–R10

Odcinek R6–R7

Odcinek R8–R9

Odcinek R10

Odcinek R10. Zdjęcie na wierzchołku