Autor: Timur Gajnullin, m. Tiumeń. Wejście na wierzchołek Ama-Dablam (Himalaje) Wysokościowy Puchar FARS 2013

Sprawozdanie

drużyny Tiumeńskiej Regionalnej Federacji Alpinizmu o wejściu na wierzchołek Ama-Dablam (6812 m) południowo-zachodnim grzbietem 5B, (k)

od 14 do 19 maja 2013 r.

Trener: Gajnullin T.T., KMS. Kierownik: Gajnullin T.T., KMS

Uczestnicy:

• Karpenko A.A.
• Jabłonskich O.A.
• Iwanowski P.

Tabela 11

Tabela 11.1

Paszport wejścia.

1. Himalaje
2. Nazwa wierzchołka: Ama-Dablam, 6812 m
3. Droga Południowo-zachodni grzbiet (klasyczna)
4. Charakter drogi: kombinowana
5. Różnica wysokości: 2500 m. Długość drogi: 5000 m. Długość odcinków V kategorii trudności: 300 m., Średnie nachylenie: głównej części drogi — 75° (6000–6500) całej drogi 47°.
6. Pozostawiono "haków" na drodze:

w sumie 15, w tym szlamбур: 0. Użyto haków na drodze: 80, wklinowań: 115. Szlambury nie były używane. Użyto w sumie punktów asekuracji (PPA): 0

7. Godzin marszu drużyny: 6 h
8. Kierownik: Gajnullin Timur Tałgatowicz, KMS

Uczestnicy:

• Karpenko A.A., KMS
• Jabłonskich O.A., 1-sza kategoria sportowa
• Iwanowski P., 1-sza kategoria sportowa

9. Trener:

Gajnullin Timur Tałgatowicz, KMS

10. Wyjście na drogę: 10:00 14 maja 2013 r.

Wyjście na wierzchołek: 13:30 18 maja 2013 r. Powrót do BŁ (Pangboče 4000 m): 20:00 19 maja 2013 r.

11. Tiumeńska Regionalna Federacja Alpinizmu, CSP, Departament Sportu i Polityki Młodzieżowej TO. Zdjęcie drogi

Rys. Przedwierzchołkowy wznos. Powyżej "dablama".

1995

1995

Rys. Lina do 1 obozu 5800 m

Rys. ABC 5400 m

Rys. Drużyna na wierzchołku Ama-Dablam. Zdjęcie P. Iwanowskiego. 18 maja 2013 r.

Rys. Profil drogi

Rys. Fotopanorama rejonu SCHEMAT DROGI W SYMBOLACH UNAF M 1 : 2000

• • odcinki nie są w skali

    | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | | :--: | :--: | :--: | :--: | :--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------: | :--: | :--: | :--: | :--: | :--: | | | | | | | | | | | 16 | | - | - | - | 8 | | | | | 240 | 22 | | 2 | - | 4 | 2 | | | | | 70 | 68 | | 4 | 3 | - | - | | | 8 | | 25* | 68 | | - | - | - | 1 | Godz. marszu — 9,5 | | | | 30 | 65 | | - | - | - | - | | | | 7 | 30 | 20 | | - | - | - | 2 | | | | 40 | 60 | 10 | | 7 | 6 | 5 | - | | | | 120 | 70 | 9 | | 3 | - | 2 | 1 | | 7 | | 40 | 70 | 8 | | 3 | 3 | - | 1 | | | | 111 | 150® | 15 | | -86- | | | | | | | | | | | :--: | :--: | :--: | :--: | :--: | :--: | :--: | :--: | :--: | :--: | | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | | | | | | W sumie godz. marszu Wierzchołek (z obróbką) — 39. | 12 | | | | 24 | | - | - | - | 18 | | 11 | Σ | 320® | 55 | 23 | | - | - | - | 6 | | | 12+ | 120® | 45 | 22 | | - | - | 1 | 1 | | | ∑+ | 25 | 62 | 21 | | - | - | - | - | | | ∏ | 40 | 25 | 20 | | - | - | 2 | 2 | | | | ∑+ | 50 | 55 | | - | - | 4 | 1 | | | | ∑+ | 60 | 65 | | - | - | 3 | 8 | | 10 | ∑+ | 200® | 55 | 17 | | - | - | - | - | | | I | 150® | 15 | 16 |

    Opis drogi po odcinkach

Zabrośnięcie ładunków odbywało się pod drogę przy udziale jaków i sił samych uczestników. Sprzęt nieśli z Luki 2800 m i do Pangboče 4000 m — bazowy obóz Ama-Dablam, dla obniżenia kosztów permitu. Zabrośnięcie wykonano od razu na 5400 m do High camp.

Przejście przez wieś Pangboče — skręt w prawo, przejście przez most nad rzeką i 3 godziny do równej trawiastej polany w okolicy miejsca Minbo. To jest bazowy obóz Ama-Dablam.

Po­do­jście do mar­шру­tu po sze­ro­kim tra­wia­stym grzbiecie prawej strony lodowca Mingbo, który упира­ет­ся w ЮЗ grzbiet Ama-Dablam. Po drobnej i średniej pokrywie wschodniego zbocza wyjście na 5500 m — to jest ABC lub High camp. Od BŁ około 4–5 godzin.

Ta­belka prze­su­nięć ko­man­dy po dniach

W dniach wejścia od 14.05 do 19.05 po­goda nie była. Był śnieg i mgła. Wieczorami po­goda sta­wała się lep­sza, ale rano znowu po­wracała.

Tem­pe­ra­tu­ra w dniu do­się­gnię­cia wierz­choł­ka była około −15°C do −20°C.

Po dro­dze nie­któ­re po­ręcz­ki były dub­lo­wane, dla tego bra­li 400 m li­ny, a także uży­wa­no:

• śnież­nych haków,
• skał­nych haków,
• lo­do­wych haków.

Wy­żej trze­cie­go obo­zu li­ny prze­wi­sza­no przez ko­man­dę sa­mo­dziel­nie, tzn. w tym roku ni­kt nie do­sią­gnął do nas wierz­choł­ka z powodu nie­po­gody i, być może, braku sprzętu do pro­wa­dze­nia mar­шру­tu.

Wios­na 2013 ro­ku oka­za­ła się małośnież­na, w tym sen­sie, że cała część wierz­choł­kowa oka­za­ła się za­le­wa­na lód, i wszyst­kie li­ny były po­grze­bа­ne.

Drużyna stanęła przed trudnością — brakiem wody, na fotografiach i opisach zaczynając od ABC — wszędzie topi się śnieg, w naszym przypadku śniegu nie było, i wody nie za­nie­śli­śmy. Szuka­liś­my sta­re­go śnie­gu w cie­niu, po odro­bi­nach zbie­ra­jąc w worki. Tak prze­trwa­liś­my do dru­gie­go obo­zu.

Opis drogi po odcinkach

Odcinek 0–1 Grzbiet. Snież­ne odcinki prze­mie­niają się ze skał­ny­mi ścianami, płytami. Odcinek 1–2 Zlodowaciały komin, wy­pro­wa­dza­jący na wierz­cho­łek 1-szego żandarma. Odcinek 2–3 Grzbiet mię­dzy 1-szym i 2-gim żandarmem. Odcinek 3–4 Skał­na ścia­na pra­wej (w kie­run­ku mar­szu) stro­ny grzbie­tu. Odcinek 4–5 Grzbiet mię­dzy 2-gim i 3-cim żandarmem. Odcinek 5–6 Nie­trud­ny grzbiet, za­koń­czo­ny skał­nym ba­stionem. Odcinek 6–7 Skał­ny ba­stion. Ruch w dol­nej czę­ści — od le­wej w gó­rę, na pra­wo i pro­sto w gó­rę. W gór­nej czę­ści — drob­ne formy. (Fot. 6). Odcinek 7–8 Kom­bi­no­wa­ny grzbiet aż do dru­gie­go ba­stionu. Tu pierw­sza noc­le­gi dla jed­nej pa­lat­ki, dru­ga pa­lat­ka na odcin­ku 13–14. Odcinek 8–9 Tra­wers w pra­wo u pod­stawy na­wis­nię­cia szarej ściany z roz­pa­dem (Fot. 7). Odcinek 9–10 Obej­ście na­wis­nię­cia ściany od pra­wej strony po zlodo­wa­cia­łych ska­łach (Fot. 7). Odcinek 10–11 Stro­my śnież­ny grzbiet, wy­pro­wa­dza­jący na plat­formę ba­stionu (Fot. 7). Odcinek 11–12 No­żowy grzbiet — prze­mycz­ka na pła­cy­nie ba­stionu (Fot. 7). Odcinek 12–13 Stro­my wznos prze­mycz­ki ku pod­stawie skał Górnej stu­pen­ii ba­stionu. Odcinek 13–14 Tra­wers w le­wo po gra­nicy skał i fir­nu. Tu pierw­sza noc­le­gi u dru­giej pa­lat­ki (Fot. 8). Odcinek 14–15 Obej­ście skał gór­nej stu­pen­ii ba­stionu po lo­dzie, fir­nie (Fot. 9). Odcinek 15–16 No­żowy grzbiet — góra 2-go ba­stionu. Na grzbie­cie nie­wiel­kie, ale liczne kar­ni­zy, śnież­ne "grzy­by". Ba­lan­so­wa­nie na ostrym grzbie­cie (czekan po­maga mało), nie­bez­pie­czeń­stwo zła­ma­nia kar­ni­zów lub śnież­nych "grzy­bów" wy­ciąga fi­zycz­nie i psy­chicz­nie. Odcinek 16–17 "Po­dusz­ka" — gór­na czę­ść wi­sia­cego lodow­ca, jed­yne miej­sce na dro­dze, nie wy­ma­ga­jące wza­jem­nej asekura­cji. Odcinek 17–18 "Jodł­kowe" śnie­gi — cha­rak­ter­ne dla Hi­ma­la­jów stro­my śnież­ny re­ljef, przed­sta­wia­jący prze­mie­nie­nie śnież­nych grzbie­tów i rynien, powsta­łych na skał­nej ścianie. Stan śnie­gu — grubozia­r­ni­sty, roz­sy­pi­sty, źle za­wie­ra­ją­cy się. Śnież­ne grzbie­ty czę­sto są krzy­we, ich wierz­cho­łek może na­wi­sać. Przy prze­su­wa­niu się po ta­kich śnież­nych grzbie­tach uży­wa­no ter­min "wspi­nan­ka" — jak na ska­łach lub lo­dzie. Asekura­cja utrud­nio­na. Dla aseku­ra­cji uży­wa­no fir­no­wych haków, cze­ka­nów i ich kom­bi­na­cji (Fot. 10). UWAGA: tu i da­lej pod ter­mi­nem "jodł­kowe śnie­gi" ro­zu­mieć wy­żej opi­sa­ne formy gór­skie­go re­ljefu. Odcinki 18–19, 19–20 Lodo­wy skłon — bocz­na czę­ść gór­ne­go wi­sia­cego lodow­ca. Odcinek 20–21 Nie­stro­my śnież­ny skłon w gór­nej czę­ści wi­sia­cego lodow­ca. Odcinek 21–22 Ber­gschrund, utrud­nia­jący wyj­ście na grzbiet. □