SPRAWOZDANIE Z WYPRAWY

na szczyt góry Czarny Urwis (759 m) północno-wschodnim grzbietem (Kraj Nadmorski, rejon partizański, pasmo Łozowy)

Sprawozdanie z wejścia 4 maja 2018 r. Chabarowska regionalna organizacja społeczna „Chabarowska Krajowa Federacja Alpinizmu”

opracował Roman Olegowicz Morkowin

Chabarowsk 2018

Paszport wejścia

Lokalizacja: Kraj Nadmorski, rejon partizański, pasmo Łozowy
Góra Czarny Urwis, 759 metrów, północno-wschodnim grzbietem.
Proponowana kategoria trudności – 2А
Charakter trasy: skalna.
Różnica wysokości: 470 m (wg wysokościomierza)

Długość trasy 1220 m. Średnie nachylenie:

kluczowej części trasy – 60° (do 75°)
głównej części trasy – 29°, całej trasy – 23°

Długość odcinków o I–II kat. trudności – 240 m, II kat. trudności – 80 м.

Użyto/zostawiono haków na trasie: skalnych – 5/0, lodowych – 0/0, elementów zakładanych 3/0, pętli na rzeźbie – 9/0, haków szlambrowych – 0/0.
Czas marszu: 6 godz.
Kierownik (instruktor): Wasilij Władimirowicz Kurdiukow, № 197.

Uczestnicy wspinaczki – grupa szkoleniowa, odbywająca wspinaczkę w ramach programu NP:

Roman Olegowicz Morkowin;
Oleg Anatoljewicz Muzyczyszyn;
Nadeżda Andriejewna Ostanina;
Olesia Aleksandrowna Snigurienko;
Siergiej Nikołajewicz Sudiejkin;
Anastazja Andriejewna Szerszeniowa.

Starszy trener: Aleksandr Wiaczesławowicz Krasnolućki, KMS, № 606.
Wyruszyliśmy na trasę 4 maja 2017 r.: 9:00. Doszli na wierzchołek: 14:50. Powrót do bazy: 18:25.
Organizacja: Chabarowska regionalna organizacja społeczna „Chabarowska Krajowa Federacja Alpinizmu”. 680007, Chabarowsk, ul. Szymanowska, 8–17.

Trasa cieszy się dużym zainteresowaniem jako szkoleniowa i treningowa w ramach programów NP1, NP2. Dostępność obiektu umożliwia regularne wspinaczki, o każdej porze roku, co ma duże znaczenie dla rozwoju masowego alpinizmu poprzez przyciągnięcie nowicjuszy do klubów i sekcji alpinizmu.

Opis rejonu

Pasmo Łozowy (historyczna nazwa (do 1972(1978) r.) – pasmo Czandołaz) położone jest w 10 km na północny zachód od osiedla Jekatierinowka w rejonie partizańskim Kraju Nadmorskiego. Pasmo rozciąga się w kierunku północno-wschodnim, ma niewielkie rozmiary (8x2 km u podstawy), składa się z rafogenicznych wapieni. Najwyższy punkt pasma – g. Czarny Urwis, 759 m n.p.m. Południowa – południowo-wschodnia część pasma w rejonie g. Czarny Urwis składa się z licznych grzbietów i skalnych zrzutów; północna część pasma jest niższa i łagodniejsza, częściowo zalesiona.

Dojazd do pasma odbywa się drogą gruntową od fermy drobiu w osiedlu Jekatierinowka. Duża liczba zjazdów i obecność dużej ilości parowów, obecność kilku bródów, miejscami niezadowalający stan drogi utrudniają przyjazd bezpośrednio pod początek tras, zwłaszcza przy braku rozeznania w terenie. Przy optymalnym podjeździe obóz rozbija się przy jednym ze źródeł strumienia Dubowy („Czortow”/„Czortowego”), wzdłuż którego można podejść bezpośrednio pod początek tras. Odległość od obozu do początku podjazdu ok. 1,5 km.

Widok ogólny trasy Schemat trasy i profil trasy Opis techniczny

Odcinek	Metry	Nachylenie	Kat. trud.	Opis
R0–R1	500	15°	0	Trawers i podjazd do początku grzbietu. Ruch jednoczesny. Przemieszczanie się po zadarnionej, kamienistej pochyłości przez rzadki las; bliżej grzbietu przemieszczanie się po osypisku.
R1–R2	20	60–75°	II	1. klucz. Przejście skalnej ścianki. Ruch po poręczach. Użyto 2 friendy + asekuracja za rzeźbę + pętla na drzewie z odciągiem. Stacja na drzewie.
R2–R3	20	45–60°	I	Ruch po poręczach wzdłuż skalnej ścianki z wyjściem na grzbiet. Użyty 1 U-profil + 1 hak kotwiczny + asekuracja za rzeźbę. Stacja na drzewie.
R3–R4	60	45°	I	Ruch po grzbiecie po poręczach. Użyto 1 pętlę na skalnym występie z odciągiem. Stacja na drzewie.
R4–R5	20	60–75°	II	2. klucz. Ruch po poręczach, najpierw trawersem wzdłuż ścianki, następnie wyjście po ściance na grzbiet. Użyty 1 U-profil + 1 hak kotwiczny + asekuracja za rzeźbę. Stacja na drzewie.
R5–R6	50	0–45°	I	Ruch po poręczach po grzbiecie. Użyto pętlę na skalnym występie z odciągiem. Stacja na drzewie.
R6–R7	30	45–60°	I–II	Ruch po poręczach po grzbiecie i pojedynczymi ściankami. Użyty 1 hak + asekuracja za rzeźbę. Stacja na skalnym występie.
R7–R8	200	10°	0	Wyjście na szeroki półkę. Ruch jednoczesny po szerokim grzbiecie z asekuracją za rzeźbę.
R8–R9	30	45–75°	I–II	Ruch po poręczach po niewielkiej ściance z szeroką szczeliną. Użyty 1 friend i pętla za skalny występ z odciągiem. Stacja na drzewie.
R9–R10	200	10°	0	Trawers po szerokim wierzchołku grzbietu przez rzadki las do szczytu góry. Ruch jednoczesny.

Opis zejścia południowo-wschodnim grzbietem

Dojazd do początku trasy odbywa się drogą Nachodka–Partizansk, przez osiedle Jekatierinowka. Punktem orientacyjnym jest ferma drobiu. Dosłownie 100 m od bramy fermy, przed mostem, w lewo odchodzi droga gruntowa. Tą drogą można dostać się do dużego pola ze stojącymi na nim słupami linii energetycznych. Miejscami droga jest mocno rozbita.

Od pola na skrzyżowaniu skręcamy w prawo, mijając dwa brody. Dalej wybór drogi – bez znajomości terenu – jest utrudniony. Sam grzbiet z pola jest wyraźnie widoczny. Od drugiego brodku do lokalizacji obozu zostaje mniej niż 3 km w linii prostej.

Podejście do trasy odbywa się przez las. Na początku grupa idzie w stronę głównej skalnej ściany, prowadzącej do wierzchołka Czarny Urwis, następnie skręca w prawo (na północ) i idzie wzdłuż grzbietu do drugiego od ściany żebra. Profil trasy jest dobrze widoczny od strony podejścia. Trasa jest logiczna. Przechodzi północno-wschodnim grzbietem góry, wychodząc na odnogę 200 m od wierzchołka Czarny Urwis.

Początek podjazdu odbywa się po stoku, porośniętym rzadką trawą, pojedynczymi krzewami i kilkoma drzewami. Ruch jednoczesny. Grzbiet trasy jest wyraźnie widoczny z podejścia.

Dalszy podjazd prowadzi głównie po skalnych ściankach i łączących je odcinkach grzbietu. W sumie rzeźba jest bogata, choć miejscami częściowo zniszczona na odcinkach grzbietowych. Występują dwa odcinki wspinaczki po ścianie o II kat. trud., będące kluczami trasy (na początku i w połowie trasy). W górnej części trasy, prowadzącej do wierzchołka, stok staje się łagodniejszy, przechodząc w niezbyt stromy, szeroki stok porośnięty rzadkim lasem i krzewami.

Powrót jest możliwy na kilka sposobów: przez żleby na południe od trasy; po trasie 1Б z zejściem z jej środka do żlebu na południe; po ścieżce biegnącej na południe wzdłuż grzbietu pasma, z zejściem na końcu ścieżki na jego wschodni stok. Wszystkie warianty zejścia zakładają organizację 2 zjazdów na całą długość liny.

Zalecenia dla kolejnych grup. Na głównej części trasy potencjalne niebezpieczeństwo stanowią luźne kamienie i możliwość ześlizgnięcia się z nich na skalne zrzuty. Występują dwa odcinki o II kat. trud. o łącznej długości około 80 m.

Zalecany sprzęt dla grupy 6-osobowej: 3 pętle stacyjne, 6–8 odciągów, 5–6 haków skalnych, młotek, 5–6 elementów zakładanych. Obowiązkowe kaski dla każdego uczestnika!

Złożoność trasy wzrasta przy obecności śniegu i oblodzonych kamieni.