SPRAWOZDANIE

O PIERWSZYM WEJŚCIEM NA WIERZCHOŁEK OZN. 1811 («G. DZIUBA-ZACHODNIA») GRZBIETEM ŚRODKOWYM PÓŁNOCNEGO ZBOCZA 1B kat. trudn. DRUŻYNY KRAJOWEJ ORGANIZACJI REGIONALNEJ «CHABAROWSKA KRAJOWA FEDERACJA ALPINIZMU» 24 czerwca 2018 r.

I. DANE WSPINACZKI

№ poz.	1. Informacje ogólne
1.1	Nazwisko, imię, stopień sportowy kierownika	Krasnolućki Aleksandr Wiaczesławowicz, KMS
1.2	Nazwisko, imię, stopień sportowy uczestników	Kurdiukow Wasilij Władimirowicz, 2. sp. st., Antonow Anton Igoriewicz, AR, Gorochow Kiriłł Gennadjewicz, AR, Jermolina Alena Jewgienjewna, AR, Lairowa Jelena Władimirowna, AR, Muzyczyszyn Oleg Anatoljewicz, AR, Koczegarowa Jelena Władimirowna, b/r, Czebanow Paweł Władimirowicz, b/r
1.3	Nazwisko, imię trenera	Krasnolućki Aleksandr Wiaczesławowicz, KMS
1.4	Organizacja	Chabarowska Krajowa Organizacja Regionalna «Chabarowska Krajowa Federacja Alpinizmu»
	2. Charakterystyka obiektu wspinaczki
2.1	Region	Kraj Chabarowski, Rejon Nanajski. Pasmo Sichote-Aliń
2.2	Dolina	Dolina potoku Roboczy
2.3	Numer rozdziału według tabeli klasyfikacyjnej z 2013 roku	9.9
2.4	Nazwa i wysokość wierzchołka	Ozn. 1811. Lokalna nieustalona nazwa «g. Dziuba»
2.5	Współrzędne geograficzne wierzchołka (szerokość/długość), współrzędne GPS *(1)	48°43′58″ N 138°19′57″ E
	3. Charakterystyka trasy
3.1	Nazwa trasy	Grzbietem środkowym północnego zbocza
3.2	Proponowana kategoria trudności	1B
3.3	Stopień rozpoznania trasy	Pierwsze wejście; data pierwszego wejścia nieznana
3.4	Charakter ukształtowania trasy	Skalny
3.5	Różnica wysokości trasy (wskazane dane wysokościomierza lub GPS)	350 m
3.6	Długość trasy (wskazana w m)	840 m
3.7	Techniczne elementy trasy (wskazana łączna długość odcinków o różnej kategorii trudności z uwzględnieniem charakteru ukształtowania (lodowo-śnieżne, skalne))	1 kat. trudn. skały – 250 m. 1–2 kat. trudn. skały – 65 m. 2 kat. trudn. skały – 50 m. Zejście na linie (na dół) – 1 lina 50 m
3.8	Zejście z wierzchołka	N/ kat. trudn. do doliny potoku Roboczy
3.9	Dodatkowe charakterystyki trasy	Podejście do początku trasy przez las bez ścieżek ok. 2 km
	4. Charakterystyka działań drużyny
4.1	Czas przemarszu (godzin marszu drużyny, wskazany w godzinach i dniach)	10 godz.
4.2	Biwaki	-
4.3	Wyjście na trasę	7:00 24 czerwca 2018 r., rozpoczęcie pracy na trasie 10:40
4.4	Wyjście na wierzchołek	12:50 24 czerwca 2018 r.
4.5	Powrót do bazy	17:20 24 czerwca 2018 r.
	5. Osoba odpowiedzialna za sprawozdanie
5.1	Nazwisko, imię, e-mail	Gorochow Kiriłł Gennadjewicz gokigenn@mail.ru

II. OPIS WSPINACZKI

1. Charakterystyka obiektu wspinaczki

1.1. Ogólne zdjęcie wierzchołka

Zdjęcie z archiwum uczestników projektu «Planeta Tajga» (https://vk.com/planetataiga ↗); zdjęcia z doliny potoku Roboczy, listopad 2016 roku. Własne ogólne zdjęcie nie istnieje z powodu silnego zachmurzenia rano i wieczorem w dniu wspinaczki.

1.2. Zdjęcie profilu trasy

Z powodu obecności gęstych chmur rano i po południu w dniu wspinaczki przedstawiono serię zdjęć, odzwierciedlających różne odcinki profilu (data: 24 czerwca 2018 r., zdjęcia uczestników wspinaczki). Patrz również pkt. 3 niniejszego rozdziału.

Zdjęcie 1. Zakończenie odcinka R0–R1 i początek odcinka R1–R2

Zdjęcie 2. Odcinki R3–R5 (do bastionu), R5–R6 (w prawo wzdłuż bastionu)

Zdjęcie 3. Odcinki R7–R9.

1.3. Fotopanoama okolicy.

Okolica góry reprezentuje samodzielny masyw w składzie systemu górskiego Sichote-Aliń. Skategoryzowane wierzchołki i przełęcze na moment nie istnieją. Zdjęcie wykonano z wierzchołka g. Tordoki-Jani (2090 m n.p.m.), najwyższego punktu Sichote-Aliń (zdjęcia: sierpień 2017 r., aut. Gorochow K.G.). Oznaczone literami W i Z wschodnie i zachodnie ramiona wierzchołka odpowiednio.

1.4. Mapa okolicy.

Oznaczone trasy przyjazdu (czarna ciągła linia), podejścia (czarna linia przerywana), lokalizacja bazy (kółko), wierzchołka (gwiazdka). Drugie zdjęcie – powiększony fragment mapy.

Góra jest położona w południowo-wschodniej części Rejonu Nanajskiego Kraju Chabarowskiego, w północnej części Sichote-Aliń, w dziale wodnym prawego brzegu r. Anuj. Odległość od najbliższej do bazy (BL) miejscowości osiedla typu miejskiego Wanino – 245 km, w tym drogi asfaltowe – 165 km, drogi gruntowe (leśny odcinek «Arkaim») – 70 km, leśne piesze drogi gruntowe (przerobione i zniszczone trakty leśne w dolinie potoku Roboczy) – 10 km; ruch przez las bez ścieżek od BL do początku podjazdu – 2 km.

2. Charakterystyka trasy

2.1. Zdjęcie techniczne, zapewniające pełną widoczność podstawowego ukształtowania, nie istnieje z powodu zachmurzenia w dniu wspinaczki. Użyto zdjęcia z pkt. 1.1 niniejszego rozdziału. Szczegóły w pkt. 3.1.

2.3. Charakterystyka techniczna odcinków trasy

№ odcinka	Charakter ukształtowania	Kategoria trudności	Długość, m	Rodzaj i ilość haków
R0–R1	Trawiasto-kamienisty stok. 15–20°.	0	400
R1–R2	Niewysoki skalny grzbiet, miejscami pokryty kosodrzewiną i mchem, łatwo dającym się oddzielić od skały (niebezpieczeństwo zerwania!). 30–40°.	1	175	2 friendy, pętla za rzeźbę terenu, zabezpieczenie liny za rzeźbę terenu.
R2–R3	Niewielka ścianka, prowadząca do kontynuacji grzbietu. 60°.	1–2	15	2 friendy. Baza – pętla na kamieniu.
R3–R4	Szeroki trawiasty grzbiet, prowadzący do początku skalnego bastionu. 30–40°	0	50	Zabezpieczenie za rzeźbę terenu.
R4–R5	Skalny grzbiet, miejscami pokryty krzaczkiem i mchem, łatwo dającym się oddzielić od skały (niebezpieczeństwo zerwania!). 40–60°.	1–2	50	Zakładka, friend, zabezpieczenie za rzeźbę terenu. Baza – pętla na kamieniu.
R5–R6	Ruch trawersem w prawo wzdłuż podstawy skalnego bastionu do «kalibru», utworzonego przez bardzo dużą spadłą płytę kamienną. 30°.	1	25	Zakładka, zabezpieczenie za rzeźbę terenu. Baza – pętla na kamieniu.
R6–R7	Ruch przez «kaliber» i dalej – wzdłuż prowadzącej do wierzchołkowego grzbietu ścianki. 60°.	2	50	2 zakładki, friend, zabezpieczenie za rzeźbę terenu. Baza – pętla na kamieniu.
R7–R8	Zejście w prawo na siodło wierzchołka po pokrytym rzadkimi niewielkimi skałami i zarosłym trawą stoku. 10–15°.	0	50	Zabezpieczenie za rzeźbę terenu.
R8–R9	Ruch w prawo po częściowo zniwecznym grzbiecie. Wyjście na wierzchołek. 10°.	1	50	2 pętle na kamieniach, zabezpieczenie za rzeźbę terenu.

3. Charakterystyka działań drużyny

3.1. Krótki opis przejścia trasy.

№ odcinka	Opis	Numer zdjęcia
R0–R1	Trawiasto-kamienisty stok, idący w górę od pasa kosodrzewiny. 15–20°. Ruch jednoczesny. Na poszczególnych odcinkach wykorzystanie jako podpory lodoruba, kijków trekkingowych.	Zdjęcie 1
R1–R2	Niewysoki skalny grzbiet, miejscami pokryty kosodrzewiną i mchem, łatwo dającym się oddzielić od skały (niebezpieczeństwo zerwania!). 30–40°. Ruch jednoczesny. 2 friendy, pętla za rzeźbę terenu, zabezpieczenie liny za rzeźbę terenu.	Zdjęcie 2
R2–R3	Niewielka ścianka, prowadząca do kontynuacji grzbietu. 60°. Ruch na przemian. 2 friendy. Baza – pętla na kamieniu.
R3–R4	Szeroki trawiasty grzbiet, prowadzący do początku skalnego bastionu. 30–40°. Ruch jednoczesny. Zabezpieczenie za rzeźbę terenu.
R4–R5	Skalny grzbiet, miejscami pokryty krzaczkiem i mchem, łatwo dającym się oddzielić od skały (niebezpieczeństwo zerwania!). 3–4 → 40–60°. Ruch na przemian, dla przygotowanych grup – jednoczesny. Podejście do centrum skalnego bastionu. Zakładka, friend, zabezpieczenie za rzeźbę terenu. Baza – pętla na kamieniu.	Zdjęcie 3
R5–R6	Ruch trawersem w prawo wzdłuż podstawy bastionu do «kalibru», utworzonego przez bardzo dużą spadłą płytę kamienną. 30°. Zakładka, zabezpieczenie za rzeźbę terenu. Baza – pętla na kamieniu.	Zdjęcie 4
R6–R7	Ruch przez «kaliber» (na zdjęciu) i dalej – wzdłuż prowadzącej do wierzchołkowego grzbietu ścianki, poruszając się po niej nieco w lewo, po bardziej monolitycznej części. 60°. Poręcz. 2 zakładki, friend, zabezpieczenie za rzeźbę terenu. Baza – pętla na kamieniu.	Zdjęcie 5
R7–R8	Zejście w prawo na siodło wierzchołka po pokrytym rzadkimi niewielkimi skałami i zarosłym trawą stoku. 10–15°. Ruch jednoczesny, z wyjściem na siodło. Zabezpieczenie za rzeźbę terenu.	Zdjęcie 6
R8–R9	Ruch w prawo, na zachodnie ramię wierzchołka, po częściowo zniszczonym grzbiecie. Wyjście na wierzchołek. 10°. Ruch jednoczesny. 2 pętle na kamieniach, zabezpieczenie za rzeźbę terenu.	Zdjęcie 6

Zdjęcia:

3.2. Zdjęcie drużyny na wierzchołku przy znaku kontrolnym.

Od lewej do prawej:

Kurdiukow Wasilij Władimirowicz, 2. sp. st.
Gorochow Kiriłł Gennadjewicz, AR
Muzyczyszyn Oleg Anatoljewicz, AR
Antonow Anton Igoriewicz, AR
Krasnolućki Aleksandr Wiaczesławowicz, KMS
Czebanow Paweł Władimirowicz, b/r
Koczegarowa Jelena Władimirowna, b/r
Lairowa Jelena Władimirowna, AR
Za kadrem, fotografuje: Jermolina Alena Jewgienjewna, AR

3.3. Ocena bezpieczeństwa trasy. Warianty dostępności łączności na trasie. Rekomendacje dla kolejnych wchodzących.

W sumie trasa jest nietrudna, logiczna, wystarczająco bezpieczna, mało kamienio niebezpieczna i może być rekomendowana jako trasa 1B na uzyskanie znaku «Alpinista Rosji».

Należy uważnie pracować na trawiastych stokach, szczególnie w warunkach wilgotnego stoku, gdyż darń łatwo oddziela się od skały (zalecany jest ruch z lodorubem), co może mieć wpływ na kategorię trudności danych odcinków (1–2).

Zejście z wierzchołka odbywa się w rozpadlinę między środkowym (trasa wspinaczki) i zachodnim grzbietami północnego zbocza góry. Pierwszy odcinek zejścia ze względu na znaczną stromość zaleca się przechodzić z organizacją poręczy; dalej – bez użycia poręczy i punktów ubezpieczenia, poruszając się jednocześnie z wyjściem do punktu R1.

Powiązany z

Spis treści