Sprawozdanie

O pierwszym wejściu na szczyt

g. Taunga (pasmo Sichote-Aliń)

Centralnym grzbietem północnego stoku 2A (zimowy, śnieżno-lodowy) kategorii trudności przez zespół Chabarowskiej Regionalnej Organizacji Publicznej "Chabarowska Krajowa Federacja Alpinizmu"

5 listopada 2016 r.

I. Paszport wejścia

Lp.	1. Informacje ogólne
1.1	Imię, nazwisko, stopień sportowy lidera	Kurdiukow Wasyl Władimirowicz, instr. №197
1.2	Imię, nazwisko, stopień sportowy uczestników	Donskow Andriej Michajłowicz, 1. sp. разряд, Gorochow Cyryl Giennadiewcz, b/r, Czekmaryewa Jewgienia Borisowna, b/r
1.3	Imię, nazwisko trenera	Krasnolućkyj Aleksandr Wiaczesławowicz, KMS, instr. №606
1.4	Organizacja	Chabarowska Regionalna Organizacja Publiczna "Chabarowska Krajowa Federacja Alpinizmu"
	2. Charakterystyka obiektu wejścia
2.1	Region	Kraj Chabarowski; pasmo Sichote-Aliń. Przez wierzchołek góry przebiega granica administracyjna rejonów Nanajskiego i Waninskiego.
2.2	Dolina	Dolina potoku Taunga (dopływ rzeki Gobbił)
2.3	Numer sekcji według tabeli klasyfikacyjnej z 2013 roku	9.9
2.4	Nazwa i wysokość wierzchołka	Gora Taunga, 1459 m n.p.m.
2.5	Współrzędne geograficzne wierzchołka (wg GPS)	49°14′01″ N 138°43′56″ E
	3. Charakterystyka trasy
3.1	Nazwa trasy	Centralnym grzbietem północnego stoku
3.2	Proponowana kategoria trudności	2A (zimowy, śnieżno-lodowy). Latem nie stanowi obiektu alpinistycznego ze względu na gęste zarośla na stokach, które zimą znajdują się pod śniegiem.
3.3	Stopień rozpoznania trasy	Pierwsze wejście; data pierwszego wejścia nieznana
3.4	Charakter ukształtowania trasy	Snieżno- firnowy stok z wyjściem na szeroki śnieżny grzbiet
3.5	Różnica wysokości na trasie (wg GPS)	285 m
3.6	Długość trasy	930 m
3.7	Elementy techniczne trasy, długość odcinków o różnej kategorii trudności z uwzględnieniem charakteru ukształtowania	1 kat. trudn. – 50 m, snieżno-firnowy stok, 2 kat. trudn. – 390 m, snieżno-firnowy stok, 3 kat. trudn. – 200 m, snieżno-firnowy stok
3.8	Zejście z wierzchołka	N/ kat. trudn. lewym odnogiem wierzchołka
3.9	Dodatkowe charakterystyki trasy	Podejście-zejście do początku trasy ok. 2–2,5 km przez las pozbawiony ścieżek, przechodzący w zalesioną dolinę z wyjściem na zalesiony grzbiet. Początek trasy – od wyjścia na nie zalesiony stok.
	4. Charakterystyka działań zespołu
4.1	Czas przemieszczania się (godzin marszu zespołu, podawany w godzinach i dniach)	7,5 godz., w tym podejście do trasy 1,5 godz., wejście 4 godz., zejście i powrót 1,5 godz.
4.2	Nocy	-
4.3	Wyjście na trasę	8:00 5 listopada 2016 r., rozpoczęcie pracy na trasie 9:35
4.4	Wyjście na wierzchołek	13:25 5 listopada 2016 r.
4.5	Powrót do bazy	15:10 5 listopada 2016 r.
	5. Odpowiedzialny za sprawozdanie
5.1	Imię, nazwisko, e-mail	Gorochow Cyryl Giennadiewcz, gokigenn@mail.ru

II. Opis wejścia

1. Charakterystyka obiektu wejścia

1.1. Ogólne zdjęcie wierzchołka

linia trasy
linie podejścia i zejścia

1.2. Zdjęcie profilu trasy

Do sprawozdania załączone są profile trasy z charakterystyką, sporządzone w programie Google Earth. Pierwszy profil obejmuje podejście do trasy, drugi – samą trasę wejścia, bez podejść-zejść.

1.3. Materiały kartograficzne

1.4. Opis rejonu. Wejście na trasę

Góra położona jest w rejonie przełęczy przez pasmo Sichote-Aliń trasy A-376 "Lidoga-Wanino" w środkowej jej części. Kategoryzowanych wierzchołków i przełęczy w chwili obecnej w rejonie wierzchołka nie ma. Wierzchołek położony jest w odległości ok. 3 km od trasy w linii prostej.

Podejście rozpoczyna się od opuszczonego osiedla budowniczych dróg (ok. 785 m n.p.m.) na 178. km trasy (odliczając od osiedla Lidoga), czyli ok. 400 km od centrum regionalnego Chabarowska.

Podejście (oznaczone na mapie linią przerywaną) – ok. 500 m przez opuszczone osiedle, następnie ok. 2–2,5 km (w zależności od wybranego wariantu ruchu) bez ścieżek przez las wzdłuż potoku Taunga (dopływ rzeki Gobbił). Stopniowo dolina potoku zaczyna przechodzić w zalesioną dolinę, rozpadającą się na poszczególne rozpadliny. Wybrany centralny z grzbietów zbiegających do doliny, należy kontynuować drogę po nim. Miejscami las rośnie na stokach o nachyleniu 40–50°, co przy dużej ilości śniegu (pokrywa śnieżna może sięgać głębokości do 1,5 m) i niemożności użycia na stoku nart może powodować trudności w przemieszczaniu się przez las i wymagać zawieszenia dodatkowych poręczy.

Początkiem trasy (oznaczonym na mapie linią ciągłą) jest wyjście z lasu na nie zalesiony grzbiet. Wyjście na początek trasy przez boczne rozpadliny nie jest zalecane ze względu na ich dużą lawiniastość.

Zejście z trasy (oznaczone linią kropkowaną) odbywa się po bocznym (względem podejścia lewym) bocznym grzbiecie.

Na południe od trasy ruchu widoczny jest boczny wierzchołek masywu, nieznacznie przewyższający obiekt wysokością i nie przedstawiający trudności technicznych. Nie został włączony do trasy wejścia. Na mapie właśnie on jest oznaczony jako główny wierzchołek. Ale znak wierzchołkowy znajduje się właśnie na obiekcie wejścia, który jest samodzielnym, wyraźnym wierzchołkiem; stanowi słup anteny, wcześniej używanej do zapewnienia łączności radiowej tymczasowego osiedla budowniczych dróg z osiedlem Wanino.

2. Charakterystyka trasy

2.1. Ogólne zdjęcie przedstawione jest w sekcji 1.1.

linia trasy
linie podejścia i zejścia

2.2. Charakterystyka techniczna odcinków trasy

Nr odcinka	Charakter ukształtowania	Kategoria trudności	Długość, m	Rodzaj i liczba haków
R0–R1	Śnieżny, miejscami gęsty od nawiewów, stok; miejscami nogi zapadają się w znajdujące się pod śniegiem zarośla limbry. Średni kąt 30–35°.	2	240	Ruch jednoczesny w wiązce
R1–R2	Ruch po wyraźnym nie ostrym grzbiecie. Gęsty firn, miejscami z niewielkimi, do 3–4 m progami (niebezpieczeństwo zerwania!). Średni kąt 40° (do 50° w górnej części). Wyjście na pośredni wierzchołek (ok. 1350 m n.p.m.) lewe od lawiniastego koryta ze skalnymi zbrojeniami w górnej części (orientir przy słabej widoczności).	3	200	W większości ruch na przemian, miejscami jednoczesny w wiązce. Ubezpieczenie przez czekan.
R2–R3	Ruch w lewo (na SW-3) wzdłuż grzbietu ze zjazdem z pośredniej górki (–10 m, –30°) i wejściem na szerokie ramię głównego wierzchołka (+60 m, średni kąt 25° (na poszczególnych odcinkach do 40°)). Możliwe tworzenie się nawiewów i "flag"! Ruch w wiązce. Ubezpieczenie przez czekan. W większości jednoczesny, miejscami na przemian.	2	150 (20+130)	W większości jednoczesny, miejscami na przemian
R3–R4	Szeroki T-grzbiet, prowadzący do wierzchołka. 10–15°.	0	240	Ruch jednoczesny
R4–R5	Wejście po szerokim stoku na szeroki wierzchołek do słupa starej niewykorzystywanej anteny, najpierw w górę (średni kąt 20°, kat. 1), następnie bez przyrostu wysokości. Wierzchołek jest ogolony z wiatru od śniegu.	0–1	100 (50+50)	Ruch jednoczesny

3. Charakterystyka działań zespołu

3.1. Krótki opis przejścia trasy.

Nr odcinka	Opis	Nr zdjęcia
R0–R1	Śnieżny, miejscami gęsty od nawiewów, stok; miejscami nogi zapadają się w znajdujące się pod śniegiem zarośla limbry. Średni kąt 30–35°. Ruch jednoczesny w wiązce.	Zdjęcie 1
R1–R2	Ruch po wyraźnym nie ostrym grzbiecie. Gęsty firn, miejscami z niewielkimi, do 3–4 m progami (niebezpieczeństwo zerwania!). Średni kąt 40° (do 50° w górnej części). W większości ruch na przemian, miejscami jednoczesny w wiązce. Firn bardzo gęsty. Ubezpieczenie przez czekan (Zdjęcie 2). Wyjście na pośredni wierzchołek (ok. 1350 m n.p.m.) lewe od lawiniastego koryta ze skalnymi zbrojeniami w górnej części (orientir przy słabej widoczności; Zdjęcie 3).	Zdjęcie 2, Zdjęcie 3
R2–R3	Ruch w lewo (na SW-3) wzdłuż grzbietu ze zjazdem z pośredniej górki (–10 m, –30°, Zdjęcie 4) i wejściem na szerokie ramię głównego wierzchołka (+60 m, średni kąt 25° (na poszczególnych odcinkach do 40°)). W większości jednoczesny, miejscami na przemian ruch w wiązce. Firn bardzo gęsty. Ubezpieczenie przez czekan. Możliwe tworzenie się nawiewów i "flag"! Ogólny widok odcinka – Zdjęcie 5 (wykonane na wejściu R1–R2).	Zdjęcie 4, Zdjęcie 5
R3–R4	Szeroki T-grzbiet, prowadzący do wierzchołka. 10–15°. Ruch jednoczesny.	Zdjęcie 5
R4–R5	Wejście po szerokim stoku na szeroki wierzchołek, najpierw w górę (średni kąt 20°), następnie bez przyrostu wysokości. Zdjęcie uczestników wejścia wraz z grupą turystów, wchodzących na wierzchołek samodzielnie.	Zdjęcie 6

Zdjęcie 1

Zdjęcie 2

Zdjęcie 3

Zdjęcie 4

Zdjęcie 5

Zdjęcie 6

3.2. Ocena bezpieczeństwa trasy. Warianty łączności na trasie. Zalecenia dla kolejnych wejść.

Zalecane terminy wejścia: druga połowa listopada – pierwsza połowa marca.

W sumie trasa jest nietrudna, logiczna, wystarczająco bezpieczna, jeśli na czas wyjdzie się na grzbiet przez las, nie wchodząc do lawiniastych rozpadlin po bokach grzbietu. Zalecane jest przejście trasy tylko przy stabilnej pokrywie śnieżnej.

Należy uważać w lutym–marcu na odcinku R1–R2 (3 kat. trudn.), kiedy śnieg firnuje się tak gęsto, że miejscami czekan nie wbija się w firn czubkiem, i trzeba pracować dziobem narzędzia (wg doświadczenia wejścia 4 marca 2019 r.), przy tym zwiększa się prawdopodobieństwo zerwania uczestników grupy na stoku.

Zejście z wierzchołka zaleca się przeprowadzać po łagodnym lewym (względem linii wejścia) stoku z wyjściem do rozpadliny, po której odbywało się wejście na trasę.

Przy świeżym śniegu zaleca się używanie na podejściach nart.

Powiązany z

Spis treści