Sprawozdanie z pierwszego wejścia na szczyt Mechta trasą „Der fliegende Hollander” po pierwszym bastionie Zachodniej ściany Południowego grzbietu 6A kat. trudn. przez zespół „Niewozmożno – eto ne navsegda...” w okresie od 12.07.2020 do 12.07.2020

I. Raport z wejścia

	1. Informacje ogólne
1.1	Nazwisko i imię, klasa sportowa lidera	Głazunow Jewgienij Władimirowicz, MS
1.2	Nazwisko i imię, klasa sportowa uczestników	Syszczikow Anatolij, MS, Panowa Alona Michajłowna, KMS
1.3	Nazwisko i imię trenera	Głazunow Jewgienij Władimirowicz
1.4	Organizacja	Klub „Gory Bajkała”, projekt „Niewozmożno – eto ne navsegda...”
	2. Charakterystyka obiektu wspinaczkowego
2.1	Rejon	Chrebet Jużno-Mujski
2.2	Dolina	Rzeka Lewy Ukuołkit
2.3	Numer sekcji według klasyfikacyjnej tabeli z 2013 roku	9.11
2.4	Nazwa i wysokość szczytu	Mechta, 2590 m
2.5	Współrzędne geograficzne szczytu (szerokość/długość), współrzędne GPS *(1)	55°30′35.4″ N 112°39′16.7″ E
	3. Charakterystyka trasy
3.1	Nazwa trasy	„Der fliegende Hollander” po pierwszym bastionie Zachodniej ściany Południowego grzbietu
3.2	Proponowana kategoria trudności	6А
3.3	Stopień rozpoznania trasy	pierwsze wejście
3.4	Charakter ukształtowania trasy	skalny
3.5	Różnica wysokości na trasie (podaje się dane wysokościomierza lub GPS)	800 m
3.6	Długość trasy (podaje się w m.)	1110 m
3.7	Elementy techniczne trasy (podaje się łączną długość odcinków o różnej kategorii trudności z uwzględnieniem charakteru rzeźby terenu (lodowo-śnieżny, skalny))	1 kat. trudn. skały – 0 m. 2 kat. trudn. skały – 50 m. 3 kat. trudn. skały – 55 m. 4 kat. trudn. skały – 90 m. 5 kat. trudn. skały – 415 m. 6 kat. trudn. skały – 445 m. (6А – 135 m, 6Б–6Б+ – 270 m, 6В – 40 m)
3.8	Średnie nachylenie trasy, (°)	71°
3.9	Średnie nachylenie głównej części trasy, (°)	81°
3.10	Zejście ze szczytu	Na północ po żlebie, dalej trawersem w lewo do BL
3.11	Dodatkowe charakterystyki trasy	Mokre kąty po deszczach.
	4. Charakterystyka działań zespołu
:--:	:--:	:--:
4.1	Czas przemarszu (godziny marszu zespołu, podaje się w godzinach i dniach)	10 godz. 50 min, 1 dzień
4.2	Biwaki	-
4.3	Czas opracowania trasy	-
4.4	Wyjście na trasę	5:00, 12 lipca 2020 r.
4.5	Wyjście na szczyt	16:40, 12 lipca 2020 r.
4.6	Powrót do bazy	19:30, 12 lipca 2020 r.
	5. Charakterystyka warunków meteorologicznych
5.1	Temperatura, °C
5.2	Siła wiatru, m/s
5.3	Opady	10–20 mm, 30 min, burza
5.4	Widoczność, m
	6. Osoba odpowiedzialna za raport
6.1	Nazwisko i imię, e-mail	Panowa Alona Michajłowna, aljonchik1905@mail.ru 8-999-686-20-78

II. Opis wejścia

1. Charakterystyka obiektu wspinaczkowego

1.1. Zdjęcie ogólne szczytu

Foto 1. Zrobione 11 lipca 2020 r. z rzeki Lewy Ukuołkit. 1.2. Zdjęcie profilu trasy

Foto 2. Zrobione 15 lipca 2020 r. ze wspinaczki po Południowym grzbiecie na szczyt Cudowiszcze. 1.3. Wyrysowany profil trasy

Foto 3.

1.4. Fotopanorama rejonu

Foto 4. Fotopanorama doliny pod zachodnią ścianą szczytu Mechta, zrobione z przełęczy Alenka. Lipiec 2019 r.

Foto 5. Panorama rejonu ze szczytu Buszujewa na Zachód. 15 lipca 2020 r.

1.5. Schemat rejonu.

Foto 6.

Foto 7. Trasa ekspedycji 2020 r. Wejście zostało dokonane z obozu L4. Szczyt Mechta znajduje się w południowo-zachodniej części Chrebetu Jużno-Mujskiego w górnym biegu doliny rzeki Lewy Ukuołkit. W chwili obecnej na szczyt prowadzi 4 trasy zespołu projektu „Niewozmożno – eto ne navsegda” od 4B do 6А kat. trudn. włącznie.

Najbliższa miejscowość – Baunt, położona w odległości 400 km na północ od Czyty, 120 km od pgt. Bagdarin. Baunt – niewielka wieś, w której można znaleźć nocleg na przebycie, jest sklep. Brak połączenia telefonicznego.

Od Bauntu na północ w kierunku rzeki Ajan i dalej wzdłuż Małego Ajana posuwać się około 20 km. Ten odcinek można przebyć samochodem terenowym, na końcu drogi organizowana jest baza główna z zapasami prowiantu i namiotami, a także sprzętem do ładowania urządzeń w warunkach ekspedycji.

Od bazy poruszać się w górę rzeki Mały Ajan i dalej podjazd na nieoznakowaną przełęcz, 1900 m. Stąd rozpościerają się widoki na południowo-zachodnią część Chrebetu Jużno-Mujskiego. Z przełęczy zjechać do rzeczki Inamakit i poruszać się prawym jej brzegiem aż do ujścia rzeki Sttłanikowaja. Dalej podjazd wzdłuż Sttłanikowej w jej górny bieg. Obóz wygodnie zorganizować w strefie lasu nie dochodząc do drugiego lodowiska (na mapie L2, na schemacie BŁ Kart). Charakter ukształtowania terenu na podejściu jest trudny. Na podjeździe i zjeździe z przełęczy – rumowisko skalne. Górny bieg Inamakitu jest zabagniony, dalej wzdłuż brzegu występuje ścieżka wydeptana przez zwierzęta. Podjazd wzdłuż Sttłanikowej głównie korytem, po kamieniach, wybierając bardziej dogodną drogę wzdłuż brzegów. Występują dwa lodowiska – masywy lodowe, tworzące się w wyniku warstwowego zamarzania wód rzecznych. Dalej podejście pod Mechtę (do obozu L4) przez przełęcz Razwiedczikow – Akułju Past – przełęcz Alenka (widoczne na schemacie).

2. Charakterystyka trasy

2.1. Techniczne zdjęcie trasy

Foto 8.

Numery odcinków na zdjęciu technicznym odpowiadają numerom odcinków na schemacie trasy w symbolach UIAA.

2.3. Schemat trasy w symbolach UIAA

Zespół stawiał sobie za cel przejść trasę całkowicie swobodnym wspinaniem, nie brali sprzętu do sztucznego wspomagania, nie zakładali raków. Poziom trudności określono według systemu francuskiego.

Nr odcinka	Linia trasy w symbolach UIAA	Poziom trudności w symbolach	Długość odcinka, m	Nachylenie, °
21-22		Mechta, 2590 m
		R21–R22/55 m, 45°, III
20-21		R20–R21/80 m, 75°, 5c
19-20		R19–R20/50 m, 70°, IV
18-19		R18–R19/50 m, 75°, 5c
17-18		R17–R18/50 m, 40°, II
16-17		R16–R17/45 m, 85°, 6a
15-16		R15–R16/50 m, 90°, 6b+
14-15		R14–R15/40 m, 75°, 5c
13-14		nacieki
		R13–R14/45 m, 90°, 6b+
12-13		R12–R13/50 m, 80°, 6b
11-12		R11–R12/50 m, 80°, 6a
10-11		R10–R11/50 m, 80°, 5c
9-10		R9–R10/50 m, 80°, 5c
8-9		R8–R9/50 m, 85°, 6b
7-8		R7–R8/25 m, 85°, 6b+
6-7		R6–R7/40 m, 85°, 6b-6с
5-6		R5–R6/50 m, 85°, 6b
4-5		R4–R5/50 m, 70°, 5b
3-4		R3–R4/50 m, 70°, 5b
2-3		R2–R3/40 m, 75°, 6a
1-2		R1–R2/45 m, 75°, 5c
0-1		R0–R1/40 m, 70°, 4

3. Charakterystyka działań zespołu

3.1. Krótki opis przejścia trasy.

Główny kierunek na trasie – na dwa kolejne kąty na bastionie, dobrze widoczne z dowolnej odległości.

Nr odcinka	Opis	Numer zdjęcia
R0–R1	Płyty z serią pęknięć. Poruszać się w lewo, do góry, w lewo. Stacja na niewielkiej półce.
R1–R2	Po płytach z naciekami do góry, asekuracja utrudniona, pęknięcia przeważnie ślepe.	10
R2–R3	Po szczelinie do góry w mokry kąt.	11
R3–R4	Po mokrym kominie i kącie – wyjście na półkę.	12
R4–R5	Po płytach z serią pęknięć na główny wyznacznik – kąty.	13
R5–R6	Po płytach z serią pęknięć na główny wyznacznik.
R6–R7	Po płytach z serią pęknięć na główny wyznacznik.
R7–R8	Po płytach z serią pęknięć na główny wyznacznik.	14
R8–R9	Po pęknięciu (szczelinie) do góry, przejście wahadłowe w lewo u podstawy pierwszego dużego kąta.	15
R9–R10	Do góry po kącie.	16
R10–R11	Do góry po kącie.	17
R11–R12	Według logiki do góry.
R12–R13	Według logiki do góry, stacja nad małym karnizem.	18
R13–R14	Po kącie do góry, przejście wahadłowe w prawo w drugi duży wewnętrzny kąt.	19
R14–R15	Po kącie do góry, stacja na dogodnej półce.	20
R15–R16	Po szczelinie w wewnętrznym kącie do góry.	21
R16–R17	Po kącie i płytach do góry, wyjście na półkę pod bastionem.
R17–R18	W lewo po łagodnych półkach, w obejście bastionu.
R18–R19	Półki uпираются в płytę – zjazd około 5 m w lewo w obejście aż do ukształtowania terenu: po kącie i szczelinie do góry, stacja na ukośnej półce.	22
R19–R20	Po ściankach i kącie wyjście na grzbiet.	23
R20–R21	Po półkach wzdłuż grzbietu aż do serii ścianek, dalej do góry aż do grzbietu.	24
R21–R22	Po grzbiecie w stronę szczytu w prawo. Wieża jest omijana z prawej strony.	25

Foto 10. Odcinek R1–R2. Widok ze stacji.

Foto 11. Odcinek R2–R3.

Foto 12. Odcinek R3–R4. Nad pracującym człowiekiem wyznacznik – dwa kolejne kąty.

Foto 13. Anatolij asekuruje Jewgienija na odcinku R4–R5.

Foto 14. Widok ze stacji na odcinek R7–R8. Lider na stacji na końcu odcinka.

Foto 15. Przejście wahadłowe w lewo. Odcinek R8–R9.

Foto 16. Początek pierwszego dużego wewnętrznego kąta. Odcinek R9–R10.

Foto 17. Odcinek R10–R11.

Foto 18. Odcinek R12–R13.

Foto 19. Odcinek R13–R14.

Foto 20. Widok ze stacji na odcinek R14–R15.

Foto 21. Początek odcinka R15–R16. Skały mokre po deszczu.

Foto 22. Odcinek R18–R19. Lider zjechał i obszedł płytę z lewej strony po kącie.

Foto 23. Odcinek R19–R20.

Foto 24. Odcinek R20–R21. Po półkach wzdłuż grzbietu, dalej na płyty.

Foto 25. Wieża szczytowa, omijana z prawej strony według kierunku marszu i do góry po prostych skałach.

3.2. Zdjęcie zespołu na szczycie przy znaku kontrolnym

Foto 26. Od lewej do prawej, od góry do dołu:

Panowa Alona
Tkaczenko Paweł
Głazunow Jewgienij
Bojko Aleksiej
Syszczikow Anatolij

Zespół spotkał się na szczycie z Aleksiejem Bojko i Pawłem Tkaczenko, którzy dokonali pierwszego wejścia po Południowym grzbiecie o kat. trudn. 4B.

3.3. Ocena bezpieczeństwa trasy: Trasa logiczna, wyraźnie związana z rzeźbą terenu, monolityczna. Asekuracja miejscami utrudniona z powodu ślepych szczelin, stacje w połowie przypadków średniej niezawodności.

Warianty posiadania łączności na trasie: z obozem pod Zachodnią ścianą szczytu Mechta – bezpośrednia widoczność, łączność przez radio.

Zejście w kierunku północnym około 50 m do wąskiej przełączki, dalej po północno-zachodnim żlebie, osypiskowym u góry i śnieżno-lodowym u dołu. Pierwszą linę żlebu zeszliśmy wspinaczką, można zorganizować dullyfer. Rzeźba terenu bardzo zniszczona, kamieniołomy. Dalej dwa dullyfery (po 60 m) po śniegu i lodzie do płyt na lewej stronie żlebu. Stąd można zejść wspinaczką lub jeszcze jeden dullyfer do osypiska.

Dalej trawersem po osypiskowych stokach przez przełączkę w północno-zachodnim grzbiecie przejść do niewielkiego osypiskowego kotła, trawersować go i przez ramię zejść do doliny pod zachodnią ścianę.

4. Charakterystyka warunków meteorologicznych *(10)

4.1. Potwierdzenie danych podanych w Paszporcie wejścia, zrzutami ekranowymi prognoz pogody z serwisów:

Powiązany z

Spis treści