Sprawozdanie z pierwszego wejścia na szczyt Большая Барьерная (Wielka Barierowa) trasą Орлова (Orłowa) 2Б kat. trudn. zespołu Орлова (Orłowa) 8 kwietnia 2022 r.

1. Paszport obiektu

II. Opis wejścia

1. Charakterystyka obiektu wspinaczki

1.1. Zdjęcie ogólne szczytu

Zdjęcie № 13.

1.2. Zdjęcie profilu

Zdjęcie № 1.

1.3. Fotopanorama

Zdjęcie № 2.

1.4. Mapa regionu w skali.

2. Charakterystyka trasy

2.1. Zdjęcie techniczne trasy

Zdjęcie № 3.

2.2. Numery uczestników na zdjęciu technicznym

Zdjęcie № 4. Uczestnicy № 2 i № 3 na R0–R1 na osypiskowym stoku na początku trasy.

Zdjęcie № 5. Uczestnik № 2 i № 3 na odcinku R1–R2 poruszają się po zaśnieżonych skałach.

Zdjęcie № 6. Uczestnik № 2 i № 3 na odcinku R2–R3 na osypiskowym grzbiecie.

Zdjęcie № 7. Uczestnik № 2 i № 3 na odcinku R3–R4 ominęli skalne żandarmy z prawej strony.

Zdjęcie № 8. Uczestnik № 2 i № 3 na odcinku R4–R5 zbliżają się do skalnego bastionu, który omijają z lewej strony.

Zdjęcie № 9. Uczestnik № 1 na odcinku R5–R6 omija skalny bastion.

Zdjęcie № 10. Uczestnik № 1 na odcinku R6–R7 odchodzi w prawo od ostatniego skalnego bastionu pod kluczowym odcinkiem trasy.

Zdjęcie № 11. Uczestnik № 1 na odcinku R7–R8 na kluczowym odcinku trasy, przed wyjściem na dużą tarasę.

Zdjęcie № 12. Uczestnicy № 1 i № 2 na odcinku R8–R9 poruszają się w kierunku szczytu po oblodzonym rumowisku.

2.3. Charakterystyka techniczna odcinków trasy

3. Charakter działań zespołu

3.1. Krótki opis przejścia trasy

3.2. Zdjęcie zespołu na szczycie

Zdjęcie № 14.

3.3. Ocena bezpieczeństwa trasy

Trasa jest dobrze widoczna, logiczna w orientacji. Bardzo dobra dla kształtowania cech moralno-wolicjonalnych. Odnosi się do kombinowanych tras szkoleniowo-sportowych 2 kategorii trudności. Pozwala na wypracowanie z zespołem szkoleni został do ruchu po wszystkich formach rzeźby górskiej. Wymaga dobrej przygotowania do poruszania się po rzeźbie kombinowanej.

"Góry Norylskie w istocie stanowią płaskowyż, będący najbardziej na północny zachód wysuniętym krańcem ogromnego łańcucha górskiego — płaskowyżu Putorany Środkowosyberyjskiego płaskowyżu, rozciągającego się na całym obszarze między Jenisejem a Leną na północ od Dolnej Tunguzki. Szerokimi i głębokimi dolinami płaskowyż ten rozdziela się na szereg stołowych wzniesień, z których jednym jest płaskowyż Norylski. On także nie jest jednolity, lecz rozpada się na szereg odrębnych płaskowierzchołkowych gór. Najbardziej na zachód położoną z nich — wysoką, do 600 m, stołową górę, efektownie urwistą od północy, w stronę doliny Norylskiej, Middendorff nazwał urwiskiem Медвежий Камень (Niedźwiedzi Kamień)".

Później Nikołaj Urwancew przemianuje Медвежий Камень na górę Szmidta — ku czci Fiodora Szmidta, pierwszego naukowca, który odwiedził Norylsk. Ekspedycja Urwancewa nadała nazwy również innym szczytom gór Norylskich: Rudnoj, Nadziei, Барьерной, Гудчихе. Te toponimy są do dziś na mapach Tajmyru. Notabene, jeśli spojrzeć na mapę, to Góry Norylskie nie są oddzielnym "kawałkiem" płaskowyżu Putorany, lecz wchodzą w skład хребет Лонтокойский Камень (grzbietu Łontokojski Kamień) (na niektórych mapach Лонгдокойский камень), który zajmuje ogromną przestrzeń między Norylskiem a Zbiornikiem Chantańskim. Na południu grzbietu leży góra Łontoko, najwyraźniej i dająca nazwę całemu temu wzniesieniu.

https://gazetazp.ru/news/gorod/55600000-goryi-kotoryie-nelzya-pokorit.html ↗

Południe półwyspu Tajmyr, północno-zachodnia część płaskowyżu Putorany (płaskowyż Лонтокойский камень), dolina rzeki Jergałach. Szczyt Большая Барьерная (Wielka Barierowa) (583,3 m) znajduje się w północno-wschodniej części góry Гудчиха (Gudczycha) (683,4 m).

Jak dostać się do trasy

Od dworca autobusowego w Norylsku autobusem miejskim:

• № 6 Медный завод — ХКЦ;
• № 11 Автовокзал — ХКЦ.

Jechać do końcowej przystanku "ХКЦ". Po 100 m w kierunku jazdy autobusu — przejazd kolejowy. Po przejściu przez tory drogą gruntową w stronę promotwala przejść 1,2 km do skrzyżowania dróg, następnie skręcić w prawo i poruszać się prostopadle do drogi w kierunku góry Большая Барьерная ku 4. filarowi.

Trasa

Trasa zaczyna się od podniesienia po drobnym osypisku w stronę 4. filaru. Z dołu filar jest wyrażony dużym trójkątnym skalnym bastionem. Na 5. filarze dla orientacji znajduje się wyraźnie widoczny żandarm. Podchodzimy do skał, przyciskając się do prawej krawędzi, i zaczynamy ruch w parach, ubezpieczając się jednocześnie, robiąc pośrednie punkty z pętli na występach. Wychodzimy na śnieżną półkę i widzimy przed sobą z prawej strony duży żandarm 5. filaru. Dalej poruszamy się w górę po zniszczonym grzbiecie z niewielkim nachyleniem. Podchodzimy do skał, które omijamy z prawej strony po firnie, ubezpieczając się jednocześnie, przeciągając linę za występy. Wychodzimy na duży skalny bastion, który omijamy z lewej strony po firnie, przyciskając się do skał dla organizacji pośrednich punktów na stoporach. Przed sobą widzimy kolejny duży skalny bastion z wyjściami w prawo i w lewo; musimy iść w lewo i robimy stację na kotwach pod bastionem. Omijając bastion, przyciskamy się do niego i poruszamy się w górę po zaśnieżonych skałach. Pośrednie punkty na kotwach i zakładkach. Pierwszemu uczestnikowi należy być bardzo ostrożnym, gdyż pod śniegiem znajdują się pochyłe płyty. Ubezpieczamy się naprzemiennie. Po wyjściu na dużą tarasę dalsza droga do szczytu jest jednoznaczna i technicznie niezbyt trudna, kąt wznoszenia wynosi średnio 25° i reprezentuje sobą zaśnieżony śnieg i miejscami zamknięte średnie rumowisko. Miejscami rumowisko jest otwarte z zoblodzonymi kamieniami. Przy złych warunkach pogodowych, gdy nie można zobaczyć szczytu, lepiej iść wzdłuż skalnego urwiska, ale nie podchodząc zbyt blisko (śnieżne nawisy). Na szczycie z otworu wiertniczego wystaje rura.

Zejście ze szczytu odbywa się trasą 1Б, która znajduje się z lewej strony dużego żlebu; do żlebu lepiej nie wchodzić. Na kluczowym odcinku na zejściu (po dużej osypiskowej tarasie) dla dużej grupy zaleca się zawieszenie poręczy dla szybszego i bezpieczniejszego zjazdu.

Na wszelki wypadek jeszcze jedno techniczne zdjęcie trasy w lepszej jakości.