Raport o pierwszym wejściu na wierzchołek Oddzielna nową trasą 2A kategorii trudności przez zespół Orłowa 29 października 2023 r.

I. Dane obiektu

Lp.1. Informacje ogólne
1.1Nazwisko i imię, stopień sportowy kierownikaOrłow Dmitrij Siergiejewicz, 2. sp. stopień w alpinizmie
1.2Nazwisko i imię, stopień sportowy uczestnikówMienszikow Dmitrij Leonidowicz, 3. sp. stopień w alpinizmie
1.3Nazwisko i imię treneraStukałow Michaił Michajłowicz
1.4Organizacja
2. Charakterystyka obiektu wspinaczki
2.1RegionPłaskowyż Putorana
2.2DolinaGóry Charaelach
2.3Numer w klasyfikacji 2013 roku9
2.4Nazwa i wysokość wierzchołkaGora Oddzielnaja 607 m
2.5Współrzędne geograficzne wierzchołka (szerokość/długość), GPSSzerokość 069,50741°N, Długość 088,47802°E
3. Charakterystyka trasy
3.1Nazwa trasyOrłowa przez Północno-Zachodni żleb
3.2Proponowana kategoria trudności2A zimowa
3.3Stopień rozpoznania trasyPierwsze wejście
3.4Charakter ukształtowania trasyLodowo-śnieżny
3.5Różnica wysokości trasy (wg danych wysokościomierza lub GPS)601 m wg wysokościomierza (pomiary Suunto 9 Baro)
3.6Długość trasy (w m)2115
3.7Elementy techniczne trasy (sumaryczna długość odcinków o różnej kategorii trudności z podaniem charakteru ukształtowania (lodowo-śnieżny, skalny))1 kat. trud. — lodowo-śnieżny — 195 m. 2 kat. trud. — lodowo-śnieżny — 340 m. 3 kat. trud. — lodowo-śnieżny — 66 m.
3.8Zejście z wierzchołkaSąsiednim dużym żlebem
3.9Dodatkowe charakterystyki trasy
4. Charakterystyka działań zespołu
4.1Czas przemarszu (godzin marszu zespołu, w godzinach i dniach)3 godz. 52 min (od punktu startowego do tego samego punktu)
:--::----------------------------------------------------------------------------------------------------::--------------------------------:
4.2BiwakiBez biwaku
4.3Wyjście na trasę29 października 2023 r. 8:30
4.4Wyjście na wierzchołek29 października 2023 r. 10:42
4.5Powrót do bazy29 października 2023 r. 12:22
5. Osoba odpowiedzialna za raport
5.1Nazwisko i imię, e-mailOrłow Dmitrij Siergiejewicz, mr.dmitriiorlov@yandex.ru

II. Opis wejścia

1. Charakterystyka obiektu wspinaczki

1.1. Zdjęcie ogólne wierzchołka

Zdjęcie № 9 img-0.jpeg

1.2. Zdjęcie profilu

Zdjęcie № 1 img-1.jpeg

1.3. Fotopanorama

Zdjęcie № 2 img-2.jpeg

1.4. Mapa rejonu w skali

img-3.jpeg

2. Charakterystyka trasy

2.1. Zdjęcie techniczne trasy

img-4.jpeg

2.2. Numery uczestników na zdjęciu technicznym

Zdjęcie № 4. img-5.jpeg

Uczestnik № 1 na R0–R1 na osypiskowym stoku na początku trasy. Zdjęcie № 5 img-6.jpeg

Uczestnik № 1 na odcinku R1–R2 porusza się po śniegu. Zdjęcie № 6 img-7.jpeg

Uczestnik № 1 na odcinku R2–R3 porusza się po «baranich łbach» z naniesionym lodem. Zdjęcie № 7 img-8.jpeg

Uczestnik № 1 na odcinku R3–R4 podchodzi do kluczowego odcinka trasy. Zdjęcie № 8 img-9.jpeg

Uczestnik № 1 na odcinku R4–R5 przed wyjściem na wierzchołek.

2.3. Charakterystyka techniczna odcinków trasy

Nr odcinkaCharakter ukształtowaniaKategoria trudnościDługość, mRodzaj i liczba haków
R0–R1Śnieżno-lodowy1135brak
R1–R2Śnieżno-lodowy2158brak
R2–R3Śnieżno-lodowy2162brak
R3–R4Śnieżno-lodowy366Śnieżny zakotwienie
R4–R5Śnieżno-lodowy280brak

3. Charakter działań zespołu

3.1. Krótki opis przejścia trasy

Nr odcinkaOpisNumer zdjęcia
R0–R1Zafirniany śnieg, drobna osypisko, kąt nachylenia od 20° do 30°, ubezpieczenie jednoczesne, ruch w raczkach z lodowcami. Dochodzimy do wyciętej wyraźnie zaznaczonej półki.№ 4
R1–R2Zafirniany śnieg, kąt nachylenia 30°. Ubezpieczenie jednoczesne.№ 5
R2–R3Zafirniany śnieg, zalanymi lodem «baranimi łbami». Kąt nachylenia 35–40°. Ubezpieczenie jednoczesne.№ 6
R3–R4Poruszamy się wzdłuż żlebu, wchodząc w prawo przez firn, droga jest oczywista. Kąt nachylenia 45–60°, ubezpieczenie na przemian, stanowisko na lodorubie, jako punkt pośredni używamy śnieżnego zakotwiczenia. Klucz trasy charakteryzuje się nagłą zmianą kąta wzniesienia między skałami.№ 7
R4–R5Kontynuujemy ruch wzdłuż firnu w stronę wierzchołka, kąt nachylenia 25°. Ubezpieczenie jednoczesne. Pomiary kąta nachylenia stoku przeprowadzono inklinometrem Pieps 30 Plus XT.№ 8

3.2. Zdjęcie zespołu na wierzchołku

Zdjęcie № 10

img-10.jpeg

3.3. Ocena bezpieczeństwa trasy

Trasa jest dobrze widoczna, logiczna w orientacji. Z powodu północnej orientacji stoku i silnych norilskich wiatrów bardzo mocno firnuje się i jest stosunkowo bezpieczna od lawin. Jest bardzo dobra dla kształtowania cech moralno-wolicjonalnych. Odnosi się do lodowo-śnieżnych tras szkoleniowo-sportowych 2A kat. trud. Pozwala na wypracowanie z zespołem szkoleniowym przemieszczania się po śnieżno-lodowym terenie górskim. Dla tej trasy wymagana jest dobra przygotowanie do poruszania się po śnieżno-lodowym terenie.

Góry Tałnachskie — to przedgórza płaskowyżu Putorana, u podnóża których położony jest Tałnach. Na współczesnych mapach pasmo górskie nazywa się górami Charaelach (na niektórych mapach góry Charyłłach), co w tłumaczeniu z języka dolganskiego oznacza «kamień jodłowy». Góry zaczęto nazywać Tałnachskimi w latach 1960., po odkryciu Tałnachskiego złoża miedziowo-niklowego i rozpoczęciu aktywnego budownictwa w Tałnachu.

Jak dostać się na trasę

Od dworca autobusowego rejonu Tałnach za pomocą transportu publicznego dojechać do przystanku «trest» znajdującego się na 5. mikrorejonie rejonu Tałnach. Od przystanku pieszo kierować się w stronę góry Oddzielnaja, na teren platformy lotniska rudnika Komsomolskij. Tam też można dojechać od dworca autobusowego taksówką. Na platformie można od razu założyć sprzęt.

Trasa

Trasa zaczyna się od podjazdu po drobnym osypisku w stronę Północno-Zachodniego żlebu. Żleb jest wyraźnie widoczny, od platformy lotniska od razu zaczyna się nabór wysokości z zacięciem w lewo. Od strefy z drzewami po osypiskowym stoku wznosimy się do wyciętej półki pod żlebem (dawniej była to droga dla maszyn górniczych). Od wyciętej półki poruszamy się wzdłuż linii spadku wody w stronę skał. Między skałami, w zależności od pokrywy śnieżnej, znajdują się zalanymi lodem «baranimi łbami», dla osób pewnie poruszających się w raczkach, nie stanowią one szczególnej trudności technicznej. Po przejściu między skałami bierzemy w prawo według oczywistej drogi. Dalej kąt wzniesienia staje się bardziej stromy i lepiej poruszać się w trzech taktach. Jako punkt pośredni można użyć śnieżnego zakotwiczenia lub lodoruba. Po przejściu najbardziej stromego odcinka, kąt łagodnieje i jednocześnie poruszamy się do wierzchołka oznaczonego wystającym z niego kominem.

Zejście z wierzchołka odbywa się sąsiednim żlebem, który znajduje się po lewej (patrząc w dół z wierzchołka) stronie żlebu, którym odbywał się podjazd. Na niektórych odcinkach podczas schodzenia można zawieszać liny zjazdowe na progach.

Źródła

Komentarze

Zaloguj się, aby zostawić komentarz