Sprawozdanie z pierwszego wejścia na szczyt Bolszaja Barjernaja trasą Orłowa o kategorii trudności 1B przez zespół Orłowa 2 kwietnia 2021 r.

1. Dane obiektu

№ poz.	1. Informacje ogólne
1.1	Nazwisko i imię, stopień sportowy lidera	Orłow Dmitrij Siergiejewicz, 2-gi sp. stopień w alpinizmie
1.2	Nazwisko i imię, stopień sportowy uczestników	Riabinin Wasilij Wiktorowicz, 3-ci sp. stopień w alpinizmie
1.3	Nazwisko i imię trenera
1.4	Organizacja
2. Charakterystyka obiektu wspinaczkowego
2.1	Region	Płaskowyż Putorański
2.2	Dolina	Płaskowyż Łontokojski Kamień
2.3	Numer sekcji według klasyfikacyjnej tabeli z 2013 roku	9
2.4	Nazwa i wysokość szczytu	Gora Bolszaja Barjernaja 583 m
2.5	Współrzędne geograficzne szczytu (szerokość, długość), współrzędne GPS	Szerokość 69,288670° N, Długość 88,281369° E
3. Charakterystyka trasy
3.1	Nazwa trasy	Orłowa wzdłuż Północno-Wschodniego kontrafortu
3.2	Proponowana kategoria trudności	1B zima
3.3	Stopień rozpoznania trasy	Pierwsze wejście
3.4	Charakter ukształtowania trasy	Kombinowana
3.5	Różnica wysokości na trasie (dane wysokościomierza lub GPS)	595 m według wysokościomierza
3.6	Długość trasy (w metrach)	1840
3.7	Techniczne elementy trasy (sumaryczna długość odcinków o różnej kategorii trudności z uwzględnieniem charakteru ukształtowania: lodowo-śnieżny, skalny)	I kat. trudn. lodowo-śnieżny – 358 m. II kat. trudn. lodowo-śnieżny – 166 m. III kat. trudn. kombinacja – 71 m.
3.8	Zejście ze szczytu	1B kat. trudn. tą samą trasą
3.9	Dodatkowe charakterystyki trasy	Na kluczowym odcinku trasy skały są luźne
4. Charakterystyka działań zespołu
4.1	Czas przemarszu (godziny marszu zespołu, w godzinach i dniach)	3 h 6 min (od punktu startu do tego samego miejsca)
4.2	Nocy	Bez noclegu
4.3	Wyjście na trasę	2 kwietnia 2021 r. 10:24
4.4	Wyjście na szczyt	2 kwietnia 2021 r. 12:37
4.5	Powrót do bazy	2 kwietnia 2021 r. 13:30
5. Osoba odpowiedzialna za sprawozdanie
5.1	Nazwisko i imię, e-mail	Orłow Dmitrij Siergiejewicz, mr.dmitriiorlov@yandex.ru

II. Opis wejścia

1. Charakterystyka obiektu wspinaczkowego

1.1. Zdjęcie ogólne szczytu Zdjęcie № 10

1.2. Zdjęcie profilu Zdjęcie № 1

1.3. Fotopanorama Zdjęcie № 2

1.4. Mapa okolicy w skali

2. Charakterystyka trasy

2.1. Zdjęcie techniczne trasy Zdjęcie № 3

2.2. Numery uczestników na zdjęciu technicznym

Zdjęcie № 4. Uczestnik № 1 na R2 pod żandarmem na początku kluczowego odcinka.

Zdjęcie № 5. Uczestnik № 2 na odcinku R1–R2 po prawej stronie dużego żlebu po nożu śnieżnym.

Zdjęcie № 6. Uczestnik № 1 na odcinku R2–R3 na jednym z żlebów na kluczowym odcinku trasy

Zdjęcie № 7. Uczestnik № 1 na odcinku R3–R4 na kluczu trasy

Zdjęcie № 8. Uczestnik № 1 na odcinku R4 na dużej tarasie usypiskowej po przejściu klucza, skąd widać wierzchołek i dalszą drogę wejścia.

Zdjęcie № 9. Uczestnik № 1 na odcinku R4–R5 na zlodowaciałym rumowisku skalnym

2.3. Charakterystyka techniczna odcinków trasy

№ odcinka	Charakter ukształtowania	Kategoria trudności	Długość, m	Rodzaj i liczba haków
R1–R2	Lodowo-śnieżny	2	166	brak
R2–R3	Kombinacja	2	55	brak
R3–R4	Kombinacja	3	16	brak
R4–R5	Lodowo-śnieżny	1	358	brak

3. Charakter działań zespołu

3.1. Krótki opis przejścia trasy

№ odcinka	Opis	Nr zdjęcia
R1–R2	Zafirnowany śnieg, kąt nachylenia od 20° do 40°, ubezpieczenie równoczesne, poruszanie się w rakach z lodorubami. Czasami ruch na przednich zębach raków.	№ 5
R2–R3	Zafirnowany śnieg, kąt nachylenia od 40° do 60°. Ubezpieczenie naprzemienne, stanowiska z pętli na występach skalnych.	№ 6
R3–R4	Zaśnieżone skały i firn. Ubezpieczenie naprzemienne.	№ 7
R4–R5	Zafirnowany śnieg, zamknięty średni rumowisk skalny, otwarty średni rumowisk skalny z zlodowaciałymi kamieniami.	№ 9

3.2. Zdjęcie zespołu na szczycie Zdjęcie № 11

3.3. Ocena bezpieczeństwa trasy.

Trasa jest dobrze widoczna, logiczna w orientacji. Bardzo dobra dla kształtowania cech moralno-wolicjonalnych. Należy do kombinowanych tras szkoleniowo-sportowych 1B kat. trudn. Pozwala na przećwiczenie z zespołem szkoleniowym przemieszczania się po wszystkich formach ukształtowania górskiego.

«Góry Norylskie są w istocie płaskowyżem, stanowiącym najbardziej na północny zachód wysunięty kraniec rozległego kraju górskiego — płaskowyżu Putorańskiego w środkowosyberyjskim płaskowyżu, który rozciąga się na całym obszarze między Jenisejem a Leną na północ od Dolnej Tunguzki. Szerokimi i głębokimi dolinami ten płaskowyż jest podzielony na szereg stołowych wzniesień, jednym z których jest płaskowyż Norylski. On również nie jest jednolity, lecz z kolei rozpada się na szereg pojedynczych płaskowierzchołkowych gór:

Najbardziej na zachód wysuniętą z nich — wysoką, sięgającą 600 m, stołową górę, efektownie urywającą się na północ, ku dolinie Norylska, Middendorf nazwał urwiskiem Niedźwiedzi Kamień».

Później Nikołaj Urwancew przemianował Niedźwiedzi Kamień na górę Schmidta — na cześć Fiodora Schmidta, pierwszego naukowca, który odwiedził Norylsk. Ekspedycja Urwancewa nadała nazwy również innym szczytom Gór Norylskich:

Rudnoj,
Nadieżdzie,
Barjernoj,
Gudcziche.

Te toponimy są do dzisiaj na mapach Tajmyru. Nawiasem mówiąc, jeśli spojrzeć na mapę, to Góry Norylskie nie są oddzielnym «kawałkiem» płaskowyżu Putorańskiego, lecz wchodzą w skład łańcucha górskiego Łontokojski Kamień (na niektórych mapach Longdokojski kamień), który zajmuje rozległy obszar między Norylskiem a Zbiornikiem Chantajskim. Na południu łańcucha leży góra Łontoko, najwyraźniej dając nazwę całemu temu wzniesieniu.

https://gazetazp.ru/news/gorod/55600000-goryi-kotoryie-nelzya-pokorit.html ↗

Południe półwyspu Tajmyr, północno-zachodnia część płaskowyżu Putorańskiego (płaskowyż Łontokojski Kamień), dolina rzeki Jergałach. Szczyt Bolszaja Barjernaja (583,3 m) znajduje się w północno-wschodniej części góry Gudczicha (683,4 m).

Jak dostać się na trasę

Od dworca autobusowego miasta Norylsk autobusem miejskim:

№ 6 Miednyj Zawod — HKC;
№ 11 Dworzec autobusowy — HKC.

Jechać do końcowej stacji «HKC». Przez 100 m w kierunku jazdy autobusu — przejazd kolejowy. Po przejściu kolejowym po drodze gruntowej w kierunku hałdy przemysłowej przebyć 1,2 km do zakrętu drogi, następnie skręcić w prawo i poruszać się prostopadle do drogi w kierunku góry Bolszaja Barjernaja ku żlebowi około 0,7 km do początku trasy.

Trasa

Trasa prowadzi na lewo wzdłuż kontrafortu od dużego żlebu. Początek trasy zaczyna się po nożu śnieżnym w stronę skał, kąt wzniesienia 30°. Ubezpieczenie równoczesne. Skały są obchodzone z lewej strony, kąt wzniesienia zwiększa się do 40%. Wychodzimy do żandarma, z którego zaczyna się kluczowy odcinek trasy. Żandarm jest obchodzony z lewej strony. Wspinamy się w górę przez serię niewielkich żlebów, obchodząc żandarmy, kierunek objeżdżania logiczny, intuicyjnie zrozumiały. Ubezpieczenie naprzemienne, stanowiska na występach. Kąt nachylenia ponad 50°. Ostatni żleb jest kluczem trasy, ma kąt nachylenia 65° i 16 m różnicy wysokości, miejscami wspinaczka po zaśnieżonych skałach. Następnie trasa wyprowadza na dużą tarasę usypiskową, skąd kontynuujemy ruch w górę w stronę wierzchołka. Następnie kąt wzniesienia wynosi średnio 25° i reprezentuje sobą zafirnowany śnieg i miejscami zamknięty średni rumowisk skalny. Miejscami rumowisk jest otwarty z zlodowaciałymi kamieniami. Przy złej pogodzie, przy niemożności zobaczenia wierzchołka, lepiej iść wzdłuż urwiska skalnego, ale nie podchodząc zbyt blisko (śnieżne gzymsy). Na wierzchołku z otworu wiertniczego wystaje rura.

Zejście z wierzchołka odbywa się tą samą trasą, na kluczowym odcinku na dół dla dużej grupy zaleca się zawiesić poręcz dla szybszego i bezpieczniejszego zejścia.

Na wszelki wypadek jeszcze jedno zdjęcie techniczne trasy, zrobione później innego dnia!

Powiązany z

Spis treści