Pa­sport wzniesienia

1. Ał­taj, pasmo Jużno-Czujski, sekcja klasyfikatora 1.3
2. Olga (Wschodnia — Zachodnia), przejście granią.
3. Pro­ponowana kategoria trudności: 2A.
4. Cha­rak­ter tras­y: lodowcowo-śnieżna.
5. Prze­ważenie wysokości trasy 700 m.

Dłu­gość trasy 1970 m. Dłu­gość odcinków V kat. trud. — 0, VI kat. trud. — 0. Śre­d­nia stromość trasy 27°.

6. Liczba haków pozostawionych na trasie

Razem — 0, szty­bu­ry­nych — 0.

7. Go­dzi­n cho­do­wych drużyny: 25 h, 2 dni.
8. Kierownik: Iwan Jarowoj, KMS.

Uczestnicy: Wikto­ria Bobo­wa, zn.; Mi­cha­ił Bo­by­kin, zn.; Krys­t­ina Koles­ni­kova, zn.; Anastas­ija Likoren­ko, zn.; Dmi­tryj Niemuszczen­ko, 3. sp. razrjad; Wiera Fate­jewa, zn.; Mi­cha­ił Jacen­ko, 3. sp. razrjad

9. Trener: —
10. Wyjście na trasę ze штур­mowego obozu

Trasa rozpoczęta: 8:20 7 maja 2013 r. Wyjście na wierz­cho­łek Olga Wscho­dnia: 14:30 7 maja 2013 r. Wyjście na wierz­cho­łek Olga Zachod­nia: 19:50 7 maja 2013 r. Powrót do bazy: 16:00 8 maja 2013 r. Zejście z wierz­chołka trasą 1B.

11. Organizacja: m. Nowo­sibirsk, fe­de­ra­cja alpinizmu Nowo­sibirskiej ob­lasti (FANSO).
12. Osoba odpowiedzialna za raport: Iwan Jarowoj (adres e-mail fanso@mail.ru, te­le­fon 8 — 913 724 6765)

Wspólne zdjęcie wierz­choł­ka. Zdjęcie wy­ko­nano z do­liny rzeki Tałdura 5 maja 2013 r.

1 — trasa drużyny. 2 — trasa E. Aleksiejewa 1937 r., 1B kat. trud.

Pro­fil trasy. Zdjęcie wy­ko­nano z gra­ni wierz­choł­ka Niekrasowa 3 maja 2013 r.

3936 m

Do re­jonu wy­ciecz­ki wy­ma­ga­ny jest trans­port o zwiększonej prze­chod­ności. Od wsi Kuraj szosą Czuj­ską (trasa M-52) do wsi Czagan-Uzun lub osiedla Orto­lyk, na­stęp­nie dro­gą gruntową przez osiedle Biel­tyr i dalej w górę do­liny rzeki Tał­dura.

Do­je­chać moż­na do gór­nej części rzeki (w za­leż­ności od sta­nu drogi i wy­stę­po­wa­nia na­le­dzi na rze­ce), zwy­kle wy­żej do­pły­wu Dże­ło. Czas prze­jaz­du od Ku­raja około 3 godz.

Pie­szy mar­s­z stąd do obozu pod­stawowego trwa 5–6 godz.

Opis trasy

.

Od obozu pod­stawowego poruszamy się lewą (względem kie­run­ku mar­szu) stroną do­liny Tał­du­ry. Duża ska­lista wyspa po­środku lodowca jest ob­chod­zona z le­wej stro­ny. Na po­łogim od­cinku lodo­wca mię­dzy ska­li­stą wy­spą a prze­łę­czą Sib­strin do­bre mie­jsce na po­stój (choć można rozbić obóz także na sze­ro­kim płaskowzgórzu samej prze­łę­czy). Przej­ście od obozu pod­stawowego zaj­muje około 6 godz.

Od obozu sztur­mo­wego na prze­łę­czy poruszamy się w lin­kach po za­mkniętym lodowcu. Po wyjściu na płaskowzgórze prze­łę­czy skręcamy w pra­wo w kie­run­ku szero­kiej gra­ni, pro­wa­dzącej do wierz­choł­ka Olga (Wscho­dnia). Przed roz­po­czę­ciem pod­cho­dze­nia na sk­raju płaskowzgórza wkładamy ra­ty.

Odcinek R2–R3 reprezen­tuje sobą:

• fir­nowy stok,
• w środkowej częs­ci — po­ło­gie­nie i ogromna mulda,
• w górnej częs­ci — wyj­ście w pra­wo–w górę na bar­dziej wą­ską śnieżną grań.

Na­stęp­nie — po­łogi zjazd do obniżenia gra­ni, także reprezen­tu­jącej sobą szeroką muldę.

Odcinek R4–R5: fir­nowy stok zmiennej stro­mo­ści, w górnej częs­ci którego jest krótki od­cinek zniszczonych skał.

Da­lej poruszamy się:

• po po­łogim, a na­stęp­nie co­raz bar­dziej stromym fir­no­wym stoku
• do wyj­ścia na wierz­cho­łek Olga (Wscho­dnia). W stro­nę prze­smy­ku wierz­cho­łek opada ska­li­stym prog­iem.

Zej­ście z wierz­choł­ka roz­po­czyn­amy, omi­ja­jąc ska­ły z le­wej stro­ny. Ni­żej skał — stromy lodo­wy stok. Przy zjeź­dzie w połowie od­cinka zakrę­ci­li­śmy lodo­bur­ny hak. Da­lej — szero­ki nie­stromy fir­nowy stok, pro­wa­dzący do prze­smy­ku mię­dzy wierz­choł­ka­mi.

Odcinek R9–R10: pod­cho­dze­nie na wierz­cho­łek Olga (Za­chod­nia). Stromy fir­nowy stok. Przy pod­cho­dze­niu w dolnej częs­ci tego od­cinka pierw­szy prze­wiesił pół­to­ra s­znur­ka po­rę­czy, któ­re były przymo­co­wane do ska­li­stych wy­stępów. Da­lej po­ru­sza­li­śmy się jed­no­cze­śnie. Zej­ście z wierz­choł­ka na za­chod trasą 1B. Na nocleg za­trzy­ma­li­śmy się na gra­ni w szero­kiej mul­dzie z za­marz­nię­tym je­zior­kiem (wy­sokość 3500 m). Na­stęp­ne­go dnia na­dal ko­nt­ynu­owali zej­ście przez prze­łę­czą Tu­rist na lodowiec Tał­du­rin­ski.

Kilka słów w kwestii kla­sy­fi­ka­cji trasy. Na dzień dzi­siej­szy w kla­sy­fi­ka­to­rze jest tyl­ko jed­na trasa na wierz­cho­łek Olga — to trasa E. Aleksiejewa z za­chodu, 1937 ro­ku, 1B kat. trud. Przy tym nie wska­zano, za­chod­nia czy wscho­dn­ia wierz­cho­łek jest w nim wska­zana.

Co do­ty­czy wy­soko­ści wierz­choł­ka, to w wcz­eś­niej­szych wy­da­niach kla­sy­fi­ka­to­ra były wy­soko­ści:

• po­cząt­ko­wo 4000 m,
• na­stęp­nie 3800 m.

W kla­sy­fi­ka­to­rze z 2011 ro­ku jest wy­sokość 3734 m, co od­po­wi­ada ozna­cze­niu na ma­pie dla wierz­choł­ka Olga (Wscho­dnia).

Opisu tej trasy nie udało się zna­leźć, ale alpinisci, któ­rzy byli w tym re­jo­nie i z którymi roz­ma­wia­łem, są skłon­ni są­dzić, że trasa Alek­siejewa z za­chodu pro­wadzi właś­nie na wierz­cho­łek Olga (Za­chod­nia).

Zresz­tą te­raz, po przej­ściu trawersu, po­wie­dział­bym, że trasa z za­chodu na Ol­gę (W) (to zna­czy w zasadzie trawers) będzie jednak trud­niej­sza niż 1B.

W ten spo­sób my pro­po­nujemy

1. Wpro­wa­dzić do kla­sy­fi­ka­to­ra zmiany dla trasy 10 sekcji 1.3: za­miast na­zwy wierz­choł­ka Olga na­pi­sać Olga (Z), w ko­lum­nie „Wy­sokość” za­miast 3734 wpi­sać 3723;
2. Skla­sy­fi­ko­wać przej­dz­ianą przez nas trasę na Ol­gę (W) jako 1B kat. trud.
3. Skla­sy­fi­ko­wać przej­dz­iany przez nas trawers Olga (W — Z) jako 2A kat. trud. FOTOIL­LU­STRA­CJE

Zdjęcie 1. Widok na przełęcz Sibstrin z górnej części odcin­ka R2–R3.

Zdjęcie 2. Górna część odcin­ka R4–R5.

Zdjęcie 3. Na wierz­choł­ku Olga (Wscho­dnia)

Zdjęcie 4. Odcinek R7–R8. Widok z wierz­choł­ka Olga (W).

Zdjęcie 5. Widok na odci­nek R9–R10 z wierz­choł­ka Olga (W).

Zdjęcie 6. Po­cząt­ek odcin­ka R9–R10.

Zdjęcie 7. Na wierz­choł­ku Olga (Z).