Sprawozdanie

o pierwszym wejściu

Na wierzchołek: Żółta ściana (3800 m) Przez trasę: Na lewo od centrum Wschodniej ściany, od półki Kategoria trudności: 5A kat. trudn. (proponowana) Drużyna obwodu irkuckiego: Klepiков A.A., Łazariew S.A., Tokmaczow A.A., Witwicki D.S., Kazancewa E.W. Wspinaczka została wykonana 31 lipca 2023 r.

I. Paszport wejścia

1.1. Zdjęcie ogólne wierzchołka Żółta ściana 3800. (Zdjęcie wykonano spod wierzchołka Kyrkcziła, wysokość fotografowania 3400 m, data fotografowania sierpień 2023 r.)

1. Lewa część W sch. 5A (Żigałow 2014)
2. Lewa część W sch. 5A n.k. (Korułin–Muchamietzianow 2019)
3. Trasa drużyny na lewo od centrum W sch. od półki 5A kat. trudn. n.k. 2023
4. Przez centrum W sch. 4B (Sołonnikow 1987)
5. Przez centrum W sch. 5B (Januszewicz 2005)
6. Prawa część W sch. 5A (Tieriechin–Chwostenko 2019)

1.2. Zdjęcie profilu trasy

(Zdjęcie wykonano z lodowca Kara-Su, odległość około 3 km, wysokość fotografowania 3150 m)

1.3. Narysowany profil trasy.

1.4. Fotopanorama wierzchołków doliny Kara-Su.

(Zdjęcie wykonano spod stoku wierzchołka Kotina, wysokość fotografowania 2900 m)

1.5. Mapa-schemat doliny Karawszyn

2.1. Zdjęcie techniczne trasy

(Zdjęcie wykonano spod wierzchołka Kyrkcziła, wysokość fotografowania 3400 m, data fotografowania sierpień 2023 r.)

Opis i charakterystyka reliefu

Początkiem trasy jest początek klasycznej trasy na Żółtą ścianę 4B/5A Sołonnikowa z 1987 roku. Od półki ruszamy w górę po płycie w kierunku prostego przejścia przez wewnętrzny kąt, ograniczający płytę z lewej strony.

Lina 1

R0–R1 40 m, 55°, 5+, A1. Płyta z ubogim reliefem, w górę ku karniszom i przejściu w wewnętrznym kącie, ograniczającym płytę z lewej strony, asekuracja na kotwach. 9 kotw. R1–R2 15 m, 65°, 5–. Przez WK z bogatym dla asekuracji reliefem, z przejściem z kąta w lewo, z wyjściem na półkę. 5 pr. R2–R3 5 m, 35°, 3–. Po półce do stanowiska. 2 kotwy, pr.

Lina 2

R3–R4 20 m, 50°, 3+. Po systemie półek i ścianek. 2 kotwy. R4–R5 45 m, 65°, 5–. Po systemie kruszyzny z głuchymi szczelinami z prawej w lewo. Stanowisko pod zniszczonym WK. 4 pr., 6 kotw.

Lina 3

R5–R6 30 m, 60°, 4–. Po zniszczonym kącie nieco w lewo, z wyjściem na balkon przecinający całą ścianę. 2 kotwy, 4 pr.

Lina 4

R6–R7 30 m, 75°, 6+, A1–A2. Po szczelinie-półce w prawo z niewielkim przyrostem wysokości. Trudne wspinanie się nad półką, a następnie przy jej zmniejszeniu przejście w szczelinę na ITO.

Lina 5

R7–R8 15 m, 75°, 6–, A2. W górę po trudnym reliefie. R8–R9 35 m, 75°, 6+, A2. Po wewnętrznym kącie w lewo. 8 kotw., 3 pr.

Lina 6

R9–R10 25 m, 70°, 5–, A1. Po wewnętrznych kątach, nieco w lewo wyjście na półeczkę. 6 pr., 4 kotwy.

Lina 7

R10–R11 25 m, 70°, 5+. Niewyraźnie zaznaczony WK, w górę nieco w lewo na półeczkę. 1 kotwa, 7 pr.

Lina 8

R11–R12 30 m, 75°, 6+, A2. Głuche szczeliny. Napięte wspinanie się.

Lina 9

R12–R13 60 m, 80°, 6+, A3. Trudne wspinanie się i ITO po opadającym reliefie, ubogi relief dla asekuracji. Trafiają się pojedyncze głuche szczeliny z nachyleniem w dół. Najtrudniejsza lina trasy, sprzętu do rozbijania skał nie używano.

Dalej jednocześnie

R13–R14 30 m, 60°, 4–. Wewnętrzny kąt, wyprowadzający w żleb. 3 pr. R14–R15 150 m, 50°, 3–/3+. Ogromny WK/żleb, okresowo przerywany nieskomplikowanymi ściankami, wyprowadzający na przecięcie z trasą Sołonnikowa, pod ściankę ze szczeliną. 8 pr. R15–R16 15 m, 90°, 5+. Ścianka ze szczeliną na trasie Sołonnikowa. 2 pr. R16–R17 150 m, 45°, 3–/3+. Wyjście na grań i po grani do wierzchołka, wielkobryłowy relief z bogatą asekuracją na reliefie.

Zejście na SZ nogami.

2.3. Schemat UIAA

Charakterystyka trasy i działania drużyny

Dzień przed wejściem przeprowadzono rozpoznanie ściany i wizualny przegląd w obu profilach i fasadach, wybrano najbardziej logiczną i związaną z reliefem linię.

Ściana Wschodnia ma kilka tras, wytyczonych w różnym czasie przez silne drużyny. Relief ściany jest bogaty i jednocześnie monolityczny, co pozwala na wykorzystanie tras na niej jako rozgrzewki przed poważnymi wejściami na główne wierzchołki doliny.

Na pierwszej linie liderem była Kazancewa Jewgienija. Następnie cztery liny przepracował Tokmaczow Andriej, po czym zastąpił go Łazariew Stanisław.

Trasa ma kluczowy odcinek w górnej części głównej części trasy. Decyzja o nieużyciu sprzętu do rozbijania skał na trasie wyznaczyła dość wysoką poprzeczkę dla pokonania kluczowej liny. Z powodu trudnego reliefu i ograniczonej liczby miejsc dla bezpiecznej asekuracji pokonanie kluczowej liny liderem zajęło około trzech godzin. Na tym odcinku liderem był Łazariew Stanisław, KMS, poziom wspinaczki swobodnej 8A, w momencie wejścia aktualny członek reprezentacji Rosji w alpinizmie.

Zejście z wierzchołka odbywa się na południowy zachód klasyczną trasą zjazdową, nogami, bez rapelowania.

Doświadczenie tras 5. kat. trudn. u autora: 38 wejść w Sajmach i na Kaukazie, w Gissaro-Ałaju i górach Zabajkala.

Pod względem trudności technicznej trasa jest dość silną 5A, nawet według zawyżonych standardów Karawszyna, przewyższa niektóre 5B, które autor pokonał.

Zdjęcie 1. Odcinek R1–R2. Lider przeszedł z odcinka R0–R1. Wewnętrzny kąt, wyprowadzający pod karniszami, nad którymi pierwsze stanowisko.

Zdjęcie 2. Odcinek R4–R5. Wspinanie się na tarciu po płycie z krótkimi szczelinami.

Zdjęcie 3. Odcinek R6–R7. Początek skośnej półki — szczeliny, trudne wspinanie się na równowadze.

Zdjęcie 4. Odcinek R6–R7. Koniec skośnej półki — szczeliny, ITO.

Zdjęcie 5. Lider na odcinku R7–R8. Przejście do wewnętrznego kąta.

Zdjęcie 6. WK na odcinku R8–R9. Widoczny punkt asekuracyjny w punkcie R9 i lider, pracujący na odcinku R9–R10.

Zdjęcie 7. Odcinek R9–R10. Niewielkie wewnętrzne kąty.

Zdjęcie 8. Odcinek R10–R11.

Zdjęcie 9. Odcinek R11–R12. Początek kluczowego odcinka trasy, szczeliny stają się głuchymi.

Zdjęcie 10. Odcinek R12–R13. Kluczowy odcinek trasy, przerywane głuche szczeliny, odwrotny relief.

Zdjęcie 11. Odcinek R12–R13. Kluczowy odcinek trasy, przerywane głuche szczeliny, odwrotny relief, górna część z poręczami.

Zdjęcie na wierzchołku, na tle Kyrkcziły: Klepiков A.A., Łazariew S.A., Witwicki D.S., Tokmaczow A.A., Kazancewa E.W.