Paszport

1. Klasa — techniczna
2. Pamiro-Ałaj, pasmo Turkeński, dolina rzeki Karasu, doliny Karawszin.
3. Pik 4379 (Usen) pośrodku wschodniej ściany.
4. Proponowana kategoria 5A–5B, pierwsze wejście.
5. Przewyższenie — 570 m, długość — 840 m, długość odcinków 5B–6 kat. trudn. — 270 m, średnie nachylenie 65°.
6. Zakotwiczono:

7. Czas przejścia zespołu — 18 godz., dni 2.
8. Biwak — na półce, wygodny.
9. Kierownik: Sіtnik Michaił Aleksandrowicz (MS) Uczestnicy:
   • Fenow Aleksander Aleksandrowicz (KMS)
   • Sipkin Siergiej Łukicz (KMS)
   • Kanarski Anatolij Iwanowicz (1-sza kat.)
   • Bojko Lubow Aleksiejewna (1-sza kat.)
10. Trener: Sіtnik M.A.
11. Wyruszyli na szlak 1 lipca 1987 r. Na szczycie i schodzili 2 lipca 1987 r.
12. Organizacja — Klub Alpinistyczny „Odessa”.

Zdjęcie piku Usen ze wschodu. Wykonano 30 lipca 1987 r. o 13:00, odległość do ściany około 500–600 m. Aparat fotograficzny „Smena-7”.

Pik Usen. Profil trasy po prawej. Zdjęcie wykonano 30 lipca 1987 r. pod wschodnią ścianą piku Asan.

Krótki opis trasy

Trasa przebiega przez stromy kontrefort pośrodku wschodniej ściany. Struktura skał ściany — płyty, niewygodne do wspinania („dachówka”), wiele karniszy. Na dolnej części kontrefortu — ogromna narośl — „brzuch”, którego lewa i prawa strona utworzyły ze ścianą wewnętrzne kąty. Trasa wiedzie lewym z kątów (odcinki R0–R4). Prawa strona kąta jest przewieszona, w środkowej części kąta znajduje się karnisz, który omija się po prawej stronie trudnym wspinaniem. Na górze narośli znajduje się wygodna duża półka. Z niej w lewo do wewnętrznego kąta, którym wychodzi się na drugą dużą półkę.

Ominąwszy półką występ skalny, trudne wspinanie początkowo pośrodku kontrefortu (odcinki R6–R10), następnie w jego prawej części, w miejscu połączenia ze ścianą (odcinki R11–R13), przez dwa karnisze (IТО) na odcinku R16–R17 (lód naciekowy!) — skomplikowane wyjście na wierzchołek kontrefortu. To wygodne miejsce na biwak.

Dalej po skałach średniej trudności pod „barierę”, ściankę o wysokości 10–30 m, przechodząc przez odłam skalny tworzący komin (w miejscu przejścia z komina dla asekuracji wbito śrubowy hak), za którym znajdują się zalaną lodem naciekowym płyty. Po nich — w lewo i do góry na grzbiet wierzchołkowy.

Trasa jest praktycznie bezpieczna, wyróżnia się skomplikowanym wolnym wspinaniem, przez zestaw trudnych odcinków trudniejsza niż którakolwiek z tras 5B kat. trudn. na wierzchołki Dżajłyk (trasy Francuzowa, Chackiewicza, Injutkina), W. Hiszpania (Subartowicza, Kizela), Szczurowskiego przez „Surka” i in., ale słabsza od tras 5B kat. trudn. w tym rejonie i rejonie w. Aksu, dlatego zespół ocenia trudność przebytej drogi na 5A.

Zejsćie ze szczytu:

1. Ścieżką wejściową (wybite haki zjazdowe).
2. Południowym grzbietem (trasa 3B kat. trudn.).
3. Przez pik Asan na północ (wykotwiczono haki dla zjazdu).

Początek trasy. Praca na odcinku R0–R2. Widoczny odcinek 2–3.

67 38 20 3