Pamiro-Ałaj

1. Klasa — skalna.
2. Pamiro-Ałaj, pasmo Turkiestańskie, dolina Ak-Su (górny bieg rzeki Karawszin).
3. Pik Slesova, w centrum Północnej ściany (trasą Pogoriełowa).
4. 6B kat. trudn.
5. Różnica wysokości — 940 m.

Długość — 1065 m. Długość odcinków 5–6 kat. trudn. — 960 m. Średnie nachylenie podstawowej części trasy — 79°.

6. Zakute haki:

skalne śrubowe otwory pod skay-haki

7. Godzin marszu zespołu — 34, dni — 4.
8. Biwaki — 1 siedzący na półce skalnej.
9. Kierownik — Klenow Aleksandr Walerjewicz, MS Bruk Michaił Aleksandrowicz, MS Borisow Siergiej Wiktorowicz, MS Bugaczewski Igor Borisowicz, KMS Donskich Michaił Fiodorowicz, KMS Sołodownikow Anatolij Pietrowicz, KMS
10. Trener: zasłużony trener Rosyjskiej FSRR Michajłow Aleksandr Aleksandrowicz.
11. Wychodząc na trasę — 9 lipca 1991 r. Na wierzchołku — 12 lipca 1991 r. Powrót — 13 lipca 1991 r.
12. Organizacja — SКА-16, Swerdłowsk, PriUrWO.

Ogólne zdjęcie p. Slesova, lipiec 1991 r. Wszystkie zdjęcia wykonane aparatem „Зенит-Е”, obiektyw „Helios-44-2”, odległość 1 km.

1 trasa Morozowa, 2 trasa Pogoriełowa

Działania taktyczne zespołu

Przy opracowywaniu planu taktycznego wspinaczki kierowano się rozkładem czasowym zespołu z Magnitogorska oraz doświadczeniem wchodzenia skalnych tras 6 kat. trudn. w tym rejonie. Na przejście trasy według podstawowego planu przeznaczono trzy dni. Znaczne pogorszenie pogody od pierwszego dnia obróbki zmusiło zespół do działania według wariantu drugiego planu taktycznego, który został dokładnie wykonany podczas wspinaczki.

Po dwóch dniach obróbki zespół wyszedł na trasę w pełnym składzie; dotarli do miejsca biwaku i opracowali dwie liny wyżej. Czwartego dnia o 20:15 zespół osiągnął wierzchołek.

Pod względem poziomu przygotowania fizycznego skład zespołu był dość wyrównany, to pozwoliło każdej łączce prowadzić na trasie. Pierwszy poruszał się na podwójnej linie, jedna z nich z oznaczeniem UIAA, a druga była później używana jako poręcz. Wszyscy pozostali uczestnicy podnosili się po umocowanej linie na dwóch zaciskach z dodatkowym (górnym lub dolnym) ubezpieczeniem. Plecak był przymocowany do „uprzęży” i podnoszony przez siebie. Wszystkie dni pierwszy pracował w butach skalnych. Dla asekuracji i przejścia zespół używał cały arsenał nowoczesnego sprzętu alpinistycznego:

• friendy,
• skay-haki,
• elementy skalne różnych typów,
• wykręcane śrubowe i zwykłe skalne haki.

Zespół rozpoczynał ruch po trasie od 6:00 do 7:00 rano i kończył nie później niż 20:00, zapewniając pełnowartościowy odpoczynek na biwaku. Gorzy posiłek był wydawany rano i wieczorem, na cały dzień wszyscy członkowie zespołu otrzymywali wysokokaloryczne przekąski.

Przez cały okres wspinaczki utrzymywano stałą łączność radiową z obserwatorami za pomocą radiostacji P-147. Część oddziału ratunkowego znajdowała się pod trasą. Główny oddział ratunkowy znajdował się w bazie, z którą była niezawodna łączność.