Pa­spor­t wcho­dze­nia

1. Re­jon — Kir­gi­stan, Pa­mi­ro-Ałaj, Dol­ina Ka­ra­wszyń (dol­ina rzeki Ka­ra-Su) 5.4.3.
2. Szczyt — Srebr­na Ścia­na, Połud­ni­owy wierz­cho­łek 3850 m, przez Wscho­dni kontr­for­s
3. Pro­gno­zo­wa­ne — 4A kat. trud­no­ści, pierw­sze wej­ście
4. Cha­rak­ter tras­sy — ska­lny
5. Cha­rak­te­ry­styka tras­sy:

prze­pa­d głów­nej czę­ści 600 m,

dłu­gość tras­sy — 800 m.

dłu­gość od­cin­ków 5 kat. trud­no­ści — 75 m, 4 kat. trud­no­ści — 370 m

śred­nia strom­ność głów­nej czę­ści 52°

6. Wy­ko­rzy­sta­no na tras­ie: ko­czy ha­kow­nych — 12, ka­mo­lotów — 56
7. Licz­ba go­dzin prze­jaz­do­wych — 6,5 godz., Dni — 1.
8. Kie­row­nik: Ży­ga­łow Alek­sandr Wła­di­mi­ro­wicz, MS

Uczest­ni­cy: Jer­mi­szyna Ana­sta­sia Igo­row­na, KMS

9. Trze­ne­rzy dru­ży­ny:

Ba­le­zin Wa­le­rij Wi­kto­ro­wicz, MSМК, ZTR

Za­cha­row Ni­ko­łaj Ni­ko­łajew­icz, MSМК, ZTR

10. Da­ta wy­jścia:

Na tras­ę — o 10:50, 11 sierp­nia 2014 r.

Na wierz­cho­łek — o 17:20, 11 sierp­nia 2014 r.

Po­wrót do B. L. — o 21:30, 11 sierp­nia 2014 r.

11. Wcho­dze­nie zor­ga­ni­zo­wa­ne — przez Mi­ni­ster­stwo Sport­su i Tu­ry­sty­ki Kra­ju Kras­no­jar­skie­go

2014 r.

1 — Prze­jść tras­ę, 2 — Dro­ga w dół, 3 — SA, po ko­mi­nach ЮВ st., Te­me­rew 20112

Srebr­na Ścia­na, po­łu­dnio­wy wierz­cho­łek

3850 m, 11.08.14

Fo­to­pa­no­ra­ma re­jo­nu

Tak­tycz­ne dzia­ła­nia dru­ży­ny

W lip­cu 2014 r. w dol­inie Ka­raw­szyn prze­bie­gał mi­strzo­stwa Ro­sji w al­pi­ni­zmie w kla­sie tech­nicz­nej. Po za­koń­cze­niu mi­strzo­stw u nie­któ­rych dru­żyn po­zo­sta­wa­ło kil­ka wol­nych dni.

W ten spo­sób, Ana­sta­sia Jer­mi­szyna z dru­ży­ny Tomsk — Kras­no­jarsk i Aleksan­dr Ży­ga­łow z dru­ży­ny Kras­no­jarsk — 2 zjed­no­czy­li się w jed­ną dru­ży­nę w ce­lu wy­ko­na­nia dwoch pierw­szych wejść:

• Na Srebr­ną Ścia­nę
• Na Żół­tą Ścia­nę

11 sierp­nia 2014 r. wy­szli z ba­zo­we­go obo­zu, o 9:00 by­li pod Żół­tą Ścia­ną. Do Srebr­nej Ścia­ny do­szli o 10:30. Po­sta­no­wio­no wy­brać prostą, lo­gicz­ną, pro­stą li­nię dla pierw­sze­go wej­ścia, aby wró­cić w dół za dnia.

Prze­szli wzdłuż Srebr­nej Ścia­ny, zwró­ci­li uwag­ę na prawą część — wie­le róż­no­rod­nych ele­men­tów re­lie­fu, w środ­ko­wej czę­ści kąt nach­y­le­nia wzra­sta.

Na­stęp­nie do­szli do głęb­kie­go wo­do­dzia­łu (ku­łua­ra) mię­dzy Srebr­ną Ścia­ną głów­ną a Połud­ni­o­wym wierz­choł­kiem. Z te­go miej­sca roz­po­czy­na się tras­sa 5A kat. trud­no­ści Iwa­na Te­me­re­wa, po ko­mi­nach Ю-В st., 2011 r. Na­tych­miast zna­leź­li wy­raź­nie wy­ra­żo­ny kontr­for­s, roz­po­czy­na­ją­cy się nie­co wy­żej pod­staw­ku ku­łua­ra i pro­wa­dzą­cy na Połud­ni­owy wierz­cho­łek Srebr­nej Ścia­ny, na któ­ry, zgod­nie z in­for­ma­cją, któ­rą po­sia­da­li­śmy, nie ist­nie­ją trasy al­pi­ni­st­kie.

Roz­po­czę­li tras­ę o 10:50, 100 m le­wej i ni­żej po­cząt­ku ku­łua­ra po pro­stych ska­łach, trze­ciej ka­te­go­rii trud­no­ści.

Na po­cząt­ku tras­sy:

• Zbu­do­wa­li ma­ły tur z ka­mie­ni.

Na tras­ie na­pot­ka­li:

• kil­ka od­cin­ków po 10–20 m 5. ka­te­go­rii trud­no­ści

W ca­ło­ści tras­sa:

• jest jed­no­znacz­na
• prze­cho­dzi przez pro­ste ska­ły 3–4 kat. trud­no­ści
• trud­ne od­cin­ki są omi­ja­ne przez pro­st­sze.

Wie­le po­le­k, są duże po­lecz­ki dla noc­le­gów. Praw­wie wszyst­kie sta­cje są na po­lo­kach. Tak­że wie­le tra­wia­stych kęp i ro­ślin­no­ści. To tre­ba wziąć pod uwa­gę przy po­ko­ny­wa­niu tras­sy w złą po­go­dę lub po ulew­nych desz­czach.

Re­lie­f jest róż­no­rod­ny. W dol­nej czę­ści uży­to ha­ków, w gór­nej czę­ści do ubez­pie­cze­nia i sta­cji uży­to głów­nie ka­mo­lo­tów BD od №0,25 do 4. Wszyst­kie sta­cje zor­ga­ni­zo­wa­no na swo­ich punk­tach i za po­mo­cą wy­ko­rzy­sta­nia re­lie­fu.

Na tras­ie nie po­zo­sta­wio­no żad­ne­go ele­men­tu wy­po­sa­że­nia. Na wierz­choł­ku dru­ży­na była o 17:20. Nie zna­la­zł­szy za­pis­ki ani kon­tro­l­nej ko­pa­czki na wierz­choł­ku, po­sta­no­wio­no za­ło­żyć, że to pierw­sze wej­ście na ten wierz­chółek.

Zro­bi­li na wierz­choł­ku:

• Zbu­do­wa­li tur z ka­mie­ni
• Na­pi­sa­li za­pis­kę
• Za­wrze­li za­pis­kę w po­lye­ti­len­o­wym wo­recz­ku
• Po­ło­ży­li w kap­su­le z «Su­pra­di­na»
• Po­zo­sta­wi­li na wierz­choł­ku

Ze­jść roz­po­czę­li o 18:45. Prze­wi­dy­wa­no, że Połud­ni­owy wierz­cho­łek zna­j­du­je się w jed­nym ma­sywie z Srebr­ną Ścia­ną głów­ną, ale po wyj­ściu na wierz­cho­łek oka­za­ło się, że to od­dziel­nie sto­ją­cy wierz­cho­łek, od­dzie­lo­ny głęb­ki­mi „cy­rkia­mi” od są­sied­nich grzbie­tów i ma­ją­cy wą­skie że­bro, któ­re opada na żwi­ry, w stro­nę ku­łua­ra. Po­sta­no­wio­no zejść po ku­łua­rze mię­dzy Srebr­ną Ścia­ną głów­ną a Połud­ni­o­wym wierz­choł­kiem.

Wy­szedł w ten spo­sób ła­twy szlak zej­ścio­wy, prze­wi­dy­wa­nie 2Б kat. trud­no­ści. Są dwa od­cin­ki dül­fe­rów:

• Pierw­szy — 15 m
• Dru­gi — 55 m

Wszyst­ko in­ne prze­cho­dzi się swo­bod­nym la­za­niem w dół.

W obo­zie by­li o 21:30. Przez cały czas tras­sy uży­to sche­ma­tu jed­no­cze­sne­go ru­chu.

III+, 15 м, 55° III, 30 м, 40° III, 35 м, 45° III, 30 м, 45° IV–, 30 м, 50° V–, 10 м, 65° IV, 30 м, 55° III, 30 м, 45° IV+, 35 м, 60° IV+, 40 м, 52° IV, 30 м, 50° IV, 35 м, 55° III+, 30 м, 50°

Od­ci­nek R0–R1: po­cząt­ek tras­sy le­wej i ni­żej ku­łua­ra — wo­do­dzia­łu mię­dzy Srebr­ną Ścia­ną głów­ną a Połud­ni­o­wym wierz­choł­kiem o 100 m. Zbu­do­wa­no ma­ły tur z ka­mie­ni. Po pro­stych ska­łach przez tra­wia­ni­ste po­lecz­ki. Sta­cja na po­lo­czce.

Od­ci­nek R1–R3: se­ria po­le­k i we­wnętrz­nych kątów z nach­y­le­niem w pra­wo. Pro­ste la­za­nie. Wy­jść na du­żą po­lecz­kę. Or­ien­tyr:

• spra­wa dol­na część ku­łau­ra
• du­ży ka­min z za­ty­ką
• tam też od­cho­dzi tras­sa I. Te­me­re­wa, 5A, 2011 r.

Od­ci­nek R3–R4–R5–R6: w le­wo po po­ło­giej ścia­nce z ko­czon­ka­mi do we­wnętrz­ne­go ką­ta. Po ką­cie prze­cią­gnie się „ba­ra­nie czo­ło” i ko­czon­ki tra­wy. Wy­jść na du­żą po­lecz­kę, któ­ra od­cho­dzi w le­wo przez ca­łą ścia­nę.

Od­ci­nek R6–R7–R8: z pra­wej czę­ści po­lecz­ki w górę na ścia­nę, na­stęp­nie tra­wers w pra­wo 8 m, wy­jść na kontr­for­s. Po we­wnętrz­nych kątach w górę przez po­lecz­ki do ścia­ny ze szcze­li­na­mi. Wie­le re­lie­fu, na­deż­ne punk­ty ubez­pie­cze­nia. Da­lej przez roz­sze­rza­ją­cy się ka­min — wy­jść na po­lecz­kę, wierz­cho­łek pierw­sze­go ba­stio­nu.

Od­ci­nek R8–R9: szcze­la w le­wo, przez po­lecz­kę do we­wnętrz­ne­go ką­ta, tu są dwa ró­wno­waż­ne wa­rian­ty:

• po ką­cie w górę,
• lub w pra­wo po ścia­nie ze szcze­li­na­mi, wy­jść na po­lecz­kę.

Od­ci­nek R9–R10: kil­ka nach­y­lo­nych we­wnętrz­nych kątów pa­ra­le­ln­ie do sie­bie, na­stęp­nie szcze­la, wy­jść na po­lecz­kę.

Od­ci­nek R10–R11: po że­brze swo­bod­ne la­za­nie, na­stęp­nie we­wnętrz­ny kąt z tra­wą. Wy­jść na po­lecz­kę pod „żan­darm”.

Od­ci­nek R11–R12: po po­lecz­ce w pra­wo w górę, ode­jść w pra­wo od kontr­for­su na ła­twiej­szy re­lie­f.

Od­ci­nek R12–R14: se­ria we­wnętrz­nych kątów z tra­wia­sty­mi ko­czon­ka­mi, wie­le po­le­k. Tu moż­li­we są róż­ne wa­rian­ty prze­cho­dze­nia.

Od­ci­nek R14–R15: stro­my we­wnętrz­ny kąt, 10 m, na­stęp­nie wy­jść na po­chy­łą ścia­nę z wie­loma pęk­nię­cia­mi i szcze­la­mi, któ­re pro­wa­dzą w pra­wą stro­nę.

Or­ien­tyr:

• z le­wej — du­ży nach­y­lo­ny ka­min, wo­do­zbiór.

Od­ci­nek R15–R17: klu­czo­wy od­ci­nek ca­łej tras­sy. Po ścia­nie ze szcze­li­na­mi pod gzyms, ob­chód gzym­su w pra­wo, do we­wnętrz­ne­go ką­ta, na­stęp­nie przez ka­min — wy­jść do po­lecz­ki.

Od­ci­nek R17–R18: prze­cią­gnie się nach­y­lo­nych ścia­nek, przej­ście przez du­żą po­lecz­kę, któ­ra jest wy­god­na dla noc­le­gu.

Od­ci­nek R18–R19:

• Ścia­na ze szcze­lą, prze­cho­dzi się swo­bod­nym la­za­niem.
• Wy­jść na że­bro pra­we­go kontr­for­su.
• Z pra­wej otwie­ra się wi­dok na ku­łuar zej­ścio­wy.
• Sta­cja na le­wym kra­wę­dzi po­lecz­ki.

Od­ci­nek R19–R20: stro­ma ścia­na ze szcze­la­mi, 10 m, da­lej po we­wnętrz­nych kątach w pra­wo w górę.

Od­ci­nek R20–R21: prze­cią­gnie się ścia­nek i po­le­k, pro­ste la­za­nie, wy­jść na po­lecz­kę na że­brze. Ot­wie­ra się wi­dok na wierz­cho­łek.

Od­ci­nek R21–R25: przez ścia­nę wy­jść na że­bro, na­stęp­nie pieszo po po­lecz­kach i po­chy­łych ścia­nach wy­jść pod czar­ną ścia­nę. Po ścia­nie swo­bod­nym la­za­niem, 15 m, wy­jść na wierz­cho­łek.

Zej­ście po szla­ku zej­ścio­wym ku­łua­rze.

• 5А, Те­ме­рев, 2011