Paszport wejścia

1. Kategoria wejścia - techniczna.
2. Rejon wejścia - Pamiro-Ałaj, łańcuch Turkiestański.
3. Szczyt 4490 m n.p.m. („Ptica”) centralnym przeciwstoku północnej ściany.
4. Proponowana - 6B kat. trudn., pierwsze wejście.
5. Różnica wysokości - 780 m, długość - 810 m.

Długość odcinków 5–6 kat. trudn. - 630 m, z czego 6 kat. trudn. - 450 m. Średnie nachylenie - 72° (3710–4490), nachylenie części ściennej - 77° (3760–4390).

6. Liczba wbitych haków:

7. Czas przejścia - 30,5 h, dni - 5.
8. Biwaki: dwa, 1-szy wiszący, 2-gi - dobry na dwóch sąsiednich półkach.
9. Kierownik: Majorov Jewgienij Jewgieniewicz, MS

Uczestnicy: Robikow Dmitrij Grigoriewicz, KMS, Kozyriew Władimir Nikołajewicz, KMS, Borodin Władimir Wasiliewicz, KMS, Alenczew Aleksandr Nikołajewicz, KMS, Gawriłow Michaił Wiktorowicz, KMS

10. Trener drużyny: Czunowkin Gurij Aleksandrowicz, ZTR Rosyjskiej FSRR.
11. Wyjście na trasę - 22 lipca 1989 r.; Dosięgnięcie wierzchołka - 26 lipca 1989 r.; Powrót - 26 lipca 1989 r.
12. Organizacja - Klub alpinistów i wspinaczy „Majak”.

Zdjęcie 1. Widok ogólny wierzchołka. 22 lipca 1989 r., godz. 14:00, obiektyw T-43, ogniskowa 40 mm, 1000 m, pkt. zdjęcia 1, 3750 m n.p.m.

• centralnym przeciwstoku pn. ściany, orientacyjnie 6B kat. trudn., 1989 r., kierownik Majorov J.E.

Zdjęcie 2. Profil ściany od lewej. 22 lipca 1989 r., godz. 15:40, obiektyw T-43, ogniskowa 40 mm, 1000 m, pkt. zdjęcia 3, 3500 m n.p.m.

Legenda: R0–R24 - numery etapów; (0) - miejsce biwaku; K.T. - punkt kontrolny. Profil trasy M 1:4000. Średnie nachylenie - 72°. Nachylenie części ściennej - 77°.

Legenda: R0–R24 - numery etapów; (3) - miejsce biwaku; K.T. - punkt kontrolny.

¹

Działania taktyczne drużyny

Przy opracowywaniu planu taktycznego brano pod uwagę następujące czynniki:

• techniczną trudność trasy na całej jej długości;
• oddalenie wierzchołka od bazy (organizacja łączności radiowej);
• niestabilne warunki atmosferyczne.

Biorąc pod uwagę dobrą formę fizyczną oraz przygotowanie techniczne uczestników i mając na uwadze powyższe czynniki, opracowano plan taktyczny wejścia z dwoma noclegami na trasie. Przypuszczalne miejsca biwaków zostały określone podczas rekonesansu.

21 lipca 1989 r. o godz. 11:30 drużyna wyszła z bazy położonej w dolinie Kara-Su. O 13:30 zrobili przerwę u podnóża w. 4240 (p. Slesowa) w dolinie Ak-Su i o 14:00 kontynuowali marsz w kierunku w. 4490.

22 lipca 1989 r. Po rekonesansie doprecyzowano trasę na wierzchołek. O 12:00 dwójka Alenczew—Gawriłow wyszła do obróbki trasy. O 13:00 rozpoczęli pracę na trasie (zdjęcie 5). Do 15:30 zostały przejdzięte 2 liny (R1–R4), obejrzano dalszą drogę i dwójka zeszła w dół.

Zgodnie z regulaminem Mistrzostw Leningradu dozwolone jest obrabiać 100 m trasy.

W tym roku pogoda w rejonie była bardzo niestabilna. Już o 16:00 słońce zniknęło. Najpierw zaczął padać śnieg z deszczem, potem mokry śnieg, była burza. Wszystko to trwało aż do 10:00 następnego dnia.

23 lipca 1989 r. Cała trasa oblepiona była mokrym śniegiem, po ścianach spływała woda. Dlatego podjęto decyzję nie wychodzić na trasę i zaczekać aż ściana oczyści się.

24 lipca 1989 r. O 8:00 drużyna wyszła z biwaku i o 10:30 Alenczew—Gawriłow kontynuowali pracę na trasie. Przeszli odcinki R4–R7 (zdjęcie 6). O 16:00 wyprzedzili ich Majorov—Borodin. O 18:00 grupa doszła do miejsca planowanego biwaku (R12–R13). Majorov—Borodin kontynuowali obróbkę trasy (R12–R14) i o 21:00 zeszli na biwak.

25 lipca 1989 r. Słońca nie było. Zachmurzenie, padał śnieg z deszczem, wiał wiatr, zimno. Całe niebo było zachmurzone. O 10:00 Robikov—Kozyriew rozpoczęli dalszy marsz po trasie (zdjęcia 10, 11). Trasa wymagała nie tylko sił fizycznych ale i wszystkich dostępnych środków technicznych. O 19:00 grupa osiągnęła drugie miejsce biwakowe (R17–R18), a Kozyriew—Robikov kontynuowali obróbkę trasy. Cały dzień z przerwami padał:

• śnieg z deszczem,
• śnieg. O 20:30 dwójka zeszła po obróbce odcinka R18–R19.

26 lipca 1989 r. Czekano na zmianę pogody ale nie nastąpiła żadna poprawa. Wszystko działo się tak samo z małymi przerwami:

• padał śnieg z deszczem,
• śnieg. O 10:00 Alenczew—Gawriłow kontynuowali pracę na trasie. Do 15:00 został przejdzięty ostatni trudny odcinek (R20–R21). O 17:00 grupa osiągnęła wierzchołek.

O 17:30 rozpoczęto schodzenie w kierunku południowym po grani, orientacyjnie 1B kat. trudn., dalej przez przełęcz pomiędzy w. 4490 i w. 4774 drużyna wróciła na lodowiec Ak-Su. Zejście zajęło 2 h 30 min. 27 lipca 1989 r. drużyna wróciła do bazy w dolinie Kara-Su.

Długość trasy wyniosła - 810 m, z czego 5–6 kat. trudn. - 630 m.

Trasę przejdzięto w 30,5 h. Punkty kontrolne zostały pozostawione na miejscach biwaków i na wierzchołku. Za grupą było prowadzone regularne obserwowanie przez lornetkę i utrzymywano stałą łączność radiową. Przy przechodzeniu najtrudniejszych odcinków, nie posiadających szczelin i ukształtowania terenu umożliwiającego przemieszczanie się, były używane tzw. "skajhaki".

Bezpieczeństwo przemieszczania się po trasie było zapewnione poprzez:

• poruszanie się wszystkich uczestników na podwójnej linie;
• wybór bezpiecznych miejsc biwakowych;
• dobrej jakości wyposażenie;
• prawidłowo opracowany plan taktyczny. Schemat trasy w symbolach M 1:2000

Opis trasy według odcinków

Trasa jest jednoznaczna i reprezentuje sobą wertykalny, wewnętrzny kąt, który przebiega praktycznie od początku trasy aż do samego wierzchołka. Od dołu aż do drugiego biwaku trasa przebiega po prawej stronie głównego przeciwstoku, a po biwaku - po jego lewej stronie.

Odcinek R0–R1. Stromy śnieżny stok kończący się głęboką szczeliną brzeżną.

Odcinek R1–R2. Płyta ze szczeliną, przechodzona przy użyciu sprzętu asekuracyjnego. Wspinaczka bardzo trudna.

Odcinek R2–R3. Płyta w górę na niewielką półkę. Wspinaczka trudna.

Odcinek R3–R4. Płyta, potem wewnętrzny kąt w prawo w górę. Bogaty relief dla wspinania się.

Odcinek R4–R5. Wewnętrznym kątem w kierunku dużego wewnętrznego kąta na prawo od "Zęba", odstającego od ściany. Za "Zębem" jest możliwe zorganizowanie miejsca biwakowego. Wspinaczka trudna.

Odcinek R5–R6. Wewnętrznym kątem prosto w górę do niewielkiej półeczki. Ściany kąta gładkie. Wspinaczka bardzo trudna.

Niektóre odcinki na sprzęcie asekuracyjnym. Odcinek R6–R7. Lewym wewnętrznym kątem w górę, potem wahadłowo w prawo i wewnętrznym kątem ze szczeliną (kostki) pod okap.

Odcinek R7–R8. Przez okap przy użyciu sprzętu asekuracyjnego.

Odcinek R8–R9. Pionowym, wewnętrznym kątem pod następny okap.

Odcinek R9–R10. Przez okap przy użyciu sprzętu asekuracyjnego w kierunku szczeliny na prawej krawędzi wewnętrznego kąta.

Odcinek R10–R11. Szczeliną przy użyciu sprzętu asekuracyjnego aż do niewielkiej półki. Wspinaczka bardzo trudna.

Odcinek R11–R12. Wewnętrznym kątem na lewo od półeczki w górę, do niezbyt szerokiej półki ze śniegiem. Miejsce pierwszego biwaku. W szczelinie ponad półką punkt kontrolny.

Odcinek R12–R13. Na lewo od miejsca biwaku stromym, wewnętrznym kątem w górę. Lewa krawędź kąta pionowa. Wspinaczka bardzo trudna. Praktycznie cały czas na sprzęcie asekuracyjnym.

Odcinek R13–R14. Wewnętrznym kątem w górę pod okap. Wspinaczka bardzo trudna. Relief płytki. Często na sprzęcie asekuracyjnym.

Odcinek R14–R15. Przez okap w lewej części przy użyciu sprzętu asekuracyjnego.

Odcinek R15–R17. Pionowym, wewnętrznym kątem w górę. Wspinaczka bardzo trudna. Praktycznie cały czas na sprzęcie asekuracyjnym.

Odcinek R17–R18. Wewnętrznym kątem do przewieszki ze dwoma szczelinami. Pośrodku odcinka miejsce do biwakowania na dwóch półkach położonych jedna nad drugą. Tu drugi punkt kontrolny.

Odcinek R18–R19. Przewieszką w górę na półeczkę. Wspinaczka bardzo trudna, często na sprzęcie asekuracyjnym.

Odcinek R19–R20. Półeczką w prawo 5 m, potem w górę płytą i dalej wewnętrznym kątem. Wspinaczka trudna ale relief bogaty.

Odcinek R20–R21. Pionowym, wewnętrznym kątem w górę do półki. Wspinaczka bardzo trudna. Często na sprzęcie asekuracyjnym.

Odcinek R21–R22. Najpierw płytą w górę, potem omijając śnieżny okap na prawo, wewnętrznym kątem w kierunku grani. Wspinaczka pewna.

Odcinek R22–R23. Najpierw ścianą, potem wewnętrznym kątem i dalej granią. Wspinaczka niezbyt trudna. W niektórych miejscach na skałach leży śnieg.

Odcinek R23–R24. Granią na wierzchołek. Wspinaczka łatwa.

Zdjęcie 7. Z przodu okap, R6–R7, 24 lipca 1989 r., godz. 14:00, obiektyw T-43, ogniskowa 40 mm.

Zdjęcie 10. Wewnętrznym kątem, R13–R14, 25 lipca 1989 r., godz. 12:00, obiektyw T-43, ogniskowa 40 mm.

Zdjęcie 11. Przez niewielką przewieszkę, R16–R17, 25 lipca 1989 r., godz. 17:00, obiektyw T-43, ogniskowa 40 mm.

Footnotes

1. www.alpfederation.ru ↗ ↩