Paszport

I. Klasa techniczna.

2. Pamiro-Ałtaj, łańcuch Turkiestański, dolina Kara-Su (górny bieg rzeki Karawiszyn).
3. Pik Piramidalny (5510 m) środkowym przeciwfortem północnej ściany.
4. Pierwsze przejście VI kategorii trudności (orientacyjnie).
5. Charakterystyka marszrutu:

różnica wysokości: — 1720 m, długość marszrutu: — 1985 m, długość odcinków: 5–6 kat. trudn. — 1665&nbsp — 1665 m, 4 kat. trudn. — 320 m, średnie nachylenie:

1. głównej części ściany — 76°, 2) pozostałej części marszrutu — 66°.

6. Wbite haki:

7. Liczba godzin marszu: 58 h (5 dni).
8. Liczba noclegów: 4

z tego: półleżących — 1, leżących — 3.

9. Kierownik: Woronow A.A. — KMS/scal., MS/alp.

Bańkowski M.G. — KMS/KMS Iwanow W.N. — KMS/KMS Nabokow W.M. — 1 sp. stop./KMS Filkow M.B. — 1 sp. stop./KMS

10. Trener drużyny: Sołonnikow W.A. — MCMS.
11. Wyjście na marszrut — 8 lipca 1989 r.

Wyjście na wierzchołek — 12 lipca 1989 r. o 17:30. Powrót do bazy — 13 lipca 1989 r.

12. Drużyna LOS DFWS związków zawodowych

Pik Piramidalny — 5510 m. Droga drużyny LGKSK 1987 r. – droga drużyny LOS DFWS 1989 r.

A noclegi:

• wysokość
• data 14 lipca 1989 r.
• punkt zdjecia wedlug schematu № 1, odległość 10 km, wysokość 3500 m
• obiektyw „Jupiter-11” F.R. 135 mm

Panorama rejonu wejścia. Punkt zdjęcia wedlug schematu № 5, odległość 10 km, wysokość 3200 m, obiektyw „Jupiter-12” F.R. 35 mm.

Działania taktyczne drużyny

Działania drużyny na marszrucie były określone opracowanym planem taktycznym. Został on opracowany po wstępnych obserwacjach. Obserwacje przeprowadzono z grzbietu naprzeciw ściany przy pomocy lornetki 60×. Stamtąd też przeglądnięto przejście przez serak, które stanowiło pewną trudność w przejściu. Uzyskano dokładną konsultację zejścia z wierzchołka od uczestników wejścia na p. Piramidalny, przeprowadzonego w lipcu 1987 r.

Na ścianie można zrobić 2–3 trasy. Nami został wybrany marszrut po centrum ściany z wyjściem bezpośrednio na wierzchołek. Jest to marszrut logiczny i bezpieczny. Na podstawie tych danych został opracowany plan taktyczny, który polegał na następującym:

1. Przejście przez serak do „kotła” pod marszrutem powinno odbyć się wcześnie rano.
2. Podejście pod marszrut nie później niż o 9:00, aby uniknąć możliwości dostania się kamieni i lodu z żlebu po prawej stronie marszrutu.
3. W związku z zlodzeniem marszrutu wziąć wypróbowane śnieżno-lodowe wyposażenie, wszyscy uczestnicy pracują w rakach.
4. Ponieważ ściana nie jest typowa dla danego rejonu (silne zlodzenie, niestabilna pogoda, niska temperatura) — wziąć na marszrut ciepłe ubrania.
5. Maksymalne odciążenie plecaków poprzez ich uproszczenie i wysokokaloryczny produkt (250–300 g na dzień na osobę), co pozwoli bardziej bezpiecznemu przejściu na marszrucie.
6. Organizacja biwaku nie później niż o 19:00 z dalszą obróbką, dla najbardziej efektywnej pracy z rana (o 9:00 jeszcze jest zimno do pracy na skale).

Opracowano dwa warianty przejścia ściany:

• I wariant: przejść marszrut z trzema noclegami.
• II wariant: na wypadek złej pogody — cztery noclegi na marszrucie.

Z uwzględnieniem realnej trudności marszrutu (silne zlodzenie, niestabilna pogoda) wejście odbywało się według drugiego wariantu. 8 lipca 1989 r. o 8:00 drużyna wyszła z biuwaku pod marszrut i o 9:00 rozpoczęła pracę na marszrucie. Każdy członek drużyny pracował jako pierwszy na podwójnej linie i bez ruszaku. Ostatni — z opróżnionym plecakiem. Ruch po poręczówce odbywał się z górną asekuracją na dwóch zaciskaczach ze chwytami.

Harmonogram prac:

Organizacja noclegów na marszrucie dla dwóch namiotów jest problematyczna, dlatego ograniczono liczbę uczestników (5 osób — 1 namiot).

Noclegi budowano na śnieżnych „grzybach” i wyrąbywano na śnieżno-lodowym grzbiecie.

12 lipca 1989 r. o 17:30 drużyna wyszła na wierzchołek. Zdjęto kartkę UTS Lengorsportkomitetu: „Wejście po wschodnim przeciwforcie 5B kat. trudn., drugie przejście”. Kierownik Fomin O.N. z 28 czerwca 1988 r.

Bezpieczeństwo na marszrucie było zapewnione przez poprawną organizację ruchu (ukryte miejsca zbiórki, asekuracji i noclegów, zablokowanie haków, przemieszczanie się uczestników w zasięgu głosu i widoczności, ruch pierwszego na podwójnej linie importowanego wyrobu, jak również użycie dobrej jakości i wypróbowanego sprzętu).

Sesje łączności radiowej z obserwatorami były przeprowadzane zgodnie z harmonogramem określonym przez szefa oddziału ratunkowego. Łączność była stała i stabilna.

W ten sposób drugi wariant planu taktycznego został przyjęty jako podstawowy i w pełni wykonany.

Zdjęcie № 4. Na odcinku R23.

Zdjęcie № 3. Na odcinku R19–R20

Zdjęcie № 2. Na odcinku R13–R14

Zdjęcie № 1. Na odcinku R1–R3

¹

Schemat marszrutu w symbolach MB:1300 (1 cm = 13 m) po wysokości. Odcinki trawersów (T) przyjęto także według różnicy wysokości.

Przebyto w ciągu dnia 540 m, godzin marszu — 12.

Przebyto w ciągu dnia: obrobionych 320 m, obrobiono poza noclegiem 40 m, godzin marszu — 12.

Przebyto w ciągu dnia: obrobionych 40 m, bez obróbki 300 m, obrobiono poza noclegiem 70 m, godzin marszu 12 h 30 min.

Przebyto w ciągu dnia 290 m, z tego obrobionych 70 m, obrobiono ponad noclegiem 55 m, godzin marszu 12 h.

Przebyto w ciągu dnia: obrobionych 55 m, nie obrobionych 470 m, godzin marszu 9 h 30 min.

Przebyto po marszrucie w sumie 2015 m, godzin marszu w sumie 58, dni marszu 5.

Marszrut zaczyna się po lewej stronie średniego śnieżno-lodowego stożka. R0–R1 Bergszrund w górnej części stożka jest przecinany w lewej jego części, dalej 30 m po śnieżno-lodowym stoku — podsypane śniegiem skały. Asekuracja przez lodośruby, ruch w rakach. R1–R2 Po sztywnym firnie pod skalną ściankę z lodowymi zaciekami. Asekuracja przez lodośrubę i skalne haki. Ruch w rakach. R2–R3 Po skalnych zasypanych śniegiem płytach do góry. W szczelinach lód, miejscami lód naciekowy. Asekuracja przez skalne i lodowe haki. Ruch w rakach. R3–R4 Wspinaczka staje się skomplikowana. Po skalnych pokrytych lodem płytach do wewnętrznego narożnika i przez niego. Ruch w rakach. R4–R5 Dalej 40 m po skalnych płytach, miejscami zasypanych śniegiem, pod pionowy narożnik. Ruch w rakach, asekuracja przez skalne i lodowe haki oraz elementy zakładkowe. R5–R6 Po pionowym narożniku — wyjście na grzbiet przeciwfortu. Wspinaczka trudna. R6–R7 Na prawo od skalnej ścianki do góry po śnieżno-lodowym grzbiecie. Ruch w rakach. R7–R8 Dalej po grzbiecie 40 m pod skalną ściankę. Trudna wspinaczka w rakach po zaśnieżonych skałach. R8–R9 Wyraźny grzbiet przeciwfortu znika. Ruch 40 m po trudnych zrównanych płytach, pokrytych śniegiem, miejscami lodem. R9–R10 Skalne płyty wyprowadzają do wewnętrznego narożnika, zalanego lodem. Na początku narożnika asekuracja przez lodośrubę. Wspinaczka trudna. R10–R11 Wewnętrzny narożnik wyprowadza do nie stromej płyty. R11–R12 Przez trudne skalne płyty — 40 m w kierunku wewnętrznego narożnika. Wspinaczka trudna. Asekuracja przez haki i elementy zakładkowe. R12–R13 Przez wewnętrzny narożnik pod stromą ściankę z potężnym natecznym lodem w dolnej części. Tutaj asekuracja przez lodośrubę, dalej — skalne haki i elementy zakładkowe. Wspinaczka trudna. R13–R14 40 m po zaśnieżonych i oblodzonym skałach w kierunku karniza. R14–R15 Śnieżny karniz jest obchodzony z lewej strony po skałach. Wspinaczka trudna. R15–R16 W lewo do góry po lewej stronie żlebu po nietrudnych, nie stromej skałach w kierunku śnieżnego „grzyba”. R16–R17 Przez skalną ściankę, zalaną lodem — wyjście z lewej strony na „grzyb”. Tutaj na śnieżnym „grzybie” — nocleg. Cała droga do noclegu została przebyta w rakach, ponieważ oblodzone i zaśnieżone skały nie pozwalają pracować bez raków. R17–R18 Trawers w lewo-w dół, potem do góry przez żleb pod podstawę skalnego bastionu. Skały mocno zniszczone. Organizacja asekuracji przy przejściu żlebem jest skomplikowana. Ruch w rakach. R18–R23 Bastion jest pokonywany po stromych wewnętrznych narożnikach i płytach w prawej jego części. Wspinaczka skrajnie trudna. Raki trzeba zdjąć. Użyto drabinek. R23–R24 Pionowa ścianka — 20 m, monolit. Jest przechodzona w dolnej części na ITO, dalej — wspinaczką w prawo-do góry do wewnętrznego narożnika. Wspinaczka skrajnie trudna. R24–R25 Wewnętrzny narożnik odrzuca w lewo. Ruch po drobnych szczelinach lewej strony narożnika. R25–R27 Po mocno zaśnieżonych i oblodzonych stromych zniszczonych płytach w kierunku śnieżnego „grzyba”. Wspinaczka skrajnie trudna w rakach, ITO. Wejście na „grzyb” z lewej strony. Nocleg na „grzybie”. R27–R30 Zniszczone oblodzone skały. Wspinaczka skrajnie trudna, ITO. Ruch w kierunku grzbietu. R30–R31 Ruch po lewej stronie grzbietu. Skały oblodzona, ITO. Wspinaczka skrajnie trudna. R31–R32 Trawers przez żleb w lewo. W żlebie skały pokryte lodem. Asekuracja przez lodośrubę. R32–R33 Po trawersie — 10-metrowa pionowa ścianka. Na niej — punkt asekuracji. Wspinaczka skrajnie trudna. R33–R34 Po skalnych pionowych płytach na lewo od „nos” — do wewnętrznego narożnika. Wspinaczka skrajnie trudna. Ruch w rakach. R34–R35 Ruch po lewej stronie pionowego lodowego komina. R35–R36 Przejście w lewo po mniej stromych płytach do lewej strony wyraźnie zaznaczonego grzbietu. R36–R38 Po oblodzonych stromych mocno zniszczonych skałach lewej strony grzbietu — 40 m. Ruch w rakach. R38–R39 40 m przez mocno zniszczone pionowe skały z wewnętrznym narożnikiem w górnej części. Wspinaczka skrajnie trudna, miejscami ITO. R39–R40 W prawo do góry do śnieżnego nawisu. Tutaj organizowany jest nocleg. R40–R42 Od noclegu — 20 m po stromych zniszczonych skałach do góry i 10 m w prawo-do góry. Ostrożnie — „żywe” kamienie. Wspinaczka skrajnie trudna. R42–R43 Ruch po zaśnieżonym oblodzonym skalnym grzbiecie. R43–R44 Stromy lodowy żleb. Asekuracja na lodzie i na skałach. R44–R45 Z żlebu w lewo do góry po mocno zniszczonych skałach. R45–R46 Zniszczone skały, sklejone lodem. Organizacja asekuracji jest skomplikowana. Ruch w rakach. R46–R47 40 m w górę po pionowych zniszczonych skałach. Wspinaczka skrajnie trudna. Miejscami ITO. R47–R49 Po lewej stronie żebra, po zniszczonych skałach. 20 m — wspinaczka skrajnie trudna, dalej — wspinaczka trudna, miejscami ITO. R49–R50 Zniszczone skały, zlane lodem, wyprowadzają pod przewieszona skalną ściankę. R50–R51 Przez przewieszona ściankę „wprost”. Wspinaczka skrajnie trudna. R51–R52 Pionowa płyta jest przechodzona wspinaczką. Wspinaczka bardzo trudna. R52–R54 Mocno zaśnieżone oblodzone skały wyprowadzają na grzbiet, pokryty gęstym śniegiem. Tutaj — nocleg. R54–R56 Przez żleb, zalanego lodem, i śnieżno-lodową ściankę w górnej jego części — pod podstawę 15-metrowej skalnej ścianki. Wspinaczka skrajnie trudna i trudna, ruch w rakach. R56–R57 Przez ściankę, zalaną lodem — przejście do lewej strony grzbietu. R57–R59 Po żlebie lewej strony grzbietu — do niewielkiej przełączki, gdzie przeciwfort przechodzi w wierzchołkową basztę. Skały mocno zniszczone, dużo „żywych” kamieni. Organizacja asekuracji jest skomplikowana. Ruch w rakach. R59–R60 Wyjście na wierzchołkową basztę zaczyna się po oblodzonym ściance, prowadzącej do lodo-skalnego żlebu. Ruch w rakach. R60–R61 30 m po stromym lodo-skalnym żlebie. Tutaj — wygodny chroniony punkt asekuracji. „Żywe” kamienie. Wspinaczka skrajnie trudna. R61–R63 Następne 30 m lodo-skalnego żlebu wyprowadzają do 10-metrowej ścianki, która jest pokonywana w lewo-do góry. R63–R64 Stromy wewnętrzny naroż

Footnotes

1. 5070 m. 11 lipca 1989 r. R52–R53, R46, R48, R47, R46, R46, R43–R44, R41–R42, R41. 9 lipca 1989 r. R39, R38, R38–R35, R34, R31–R33, R30, R29, R25–R27, R26, R25, R24, R23, R22, R20–R21, R19. 8 lipca 1989 r. R17–R18, R16, R15, R14, R13, R12, R11, R10, R9, R8, R7, R6, R5. ↩