Paszport

1. Klasa techniczna

2. Północne odnogi pasma Turkiestańskiego, dolina rzeki Каravshin

3. Pik 4810 w centrum północno-zachodniej ściany (szlak Русяева)

4. 6B kategoria trudności

5. Przewyższenie: 1160 m, długość: 1568 m

   Długość odcinków 5–6 kategorii trudności — 1218 m, średnie nachylenie trasy — 67°, średnie nachylenie głównej części trasy — 74°.

6. Wbite haki:

\* — wykorzystane wcześniej.

7. Godzin marszu drużyny: 45,5 h 8. Biwaki: 1-szy i 2-gi na półkach śnieżnych leżąc, 3-ci siedząc na półce 9. Kierownik: Władimir Iwanowicz Пархачев — KMS

Larisa Władimirowna Гриб — KMS, Michaił Władimirowicz Карпенков — KMS, Aleksandr Władimirowicz Лапко — KMS, Mingalim Minsalimowicz Сибаев — MS ZSRR, Siergiej Nikołajewicz Скороходов — KMS

10. Trener: Wiktor Iwanowicz Иголкин — MS ZSRR 11. Opracowanie: 12–13 lipca 1989 r.

Wyjście na trasę: 14 lipca 1989 r., wierzchołek: 17 lipca 1989 r., powrót: 17 lipca 1989 r.

12. Organizacja: AUSB «Варзоб»

Zdjęcie 1. Ogólne zdjęcie wierzchołka

• №1 — trasa Крицука, 6B kategoria trudności
• №2 — trasa Русяева, pokonana przez drużynę AUSB «Варзоб», 6B kat. trud.
• №3 — trasa Воронова, 6B kat. trud.
• №4 — trasa Копейки, 6B kat. trud.

Zrobione 10 lipca 1989 r. o 17:00 aparatem «Praktyka» (NRF), obiektyw Pentacon, ogniskowa 26. Odległość do ściany 600 m. Punkt fotografowania Φ₁ na wysokości 3600 m.

Zdjęcie 2. Profil ściany z prawej. Zrobione 11 lipca 1989 r. o 16:00 aparatem «Praktyka», obiektyw Pentacon, ogniskowa 26. Odległość do ściany 300 m. Punkt fotografowania Φ₂ na wysokości 3900 m.

Zdjęcie 3. Profil ściany z lewej. Zrobione 3 lipca 1988 r. o 18:00 aparatem «Смена-Символ» z obiektywem T43, ogniskowa 40 z 1-szego biwaku na trasie na wierzch. 4520 po prawej części NW ściany. Odległość do ściany 1000 m. Punkt fotografowania Φ₃ na wysokości 3850 m.

Zdjęcie 4. Fotopanorama rejonu. Zrobione z helikoptera w 1987 r. Odległość do obiektu fotografowania 4 km.

• Trasa po lewej części NW ściany 6A kat. trud. (Скрипко)
• Trasa po centrum NW ściany 6B kat. trud. (Копейка)
• Trasa po prawej części NW ściany 6A kat. trud. (Иголкин) (Копейка)
• Trasa po N grani 5B kat. trud. (Ситников)
• Trasa po centrum NW ściany 6B kat. trud. (Крицук)
• Trasa po centrum NW ściany 6B kat. trud. (Русяев)
• Trasa po centrum NW ściany 6B kat. trud. (Русяев)
• A — Trasy na wierzchołek Асан po NW ścianie 5B, 6A, 6B kat. trud. (Мороза, Погорелова, Горбенко, Русяева, Тимофеева, Альперина)

Działania taktyczne drużyny

Plan taktyczny drużyny przewidywał dwa warianty przejścia trasy Русяева na wierzch. 4810 po prawej części NW ściany. W pierwszym wariancie przy dobrych warunkach pogodowych (niepogoda do 10% czasu pracy w ciągu dnia) planowano przebyć trasę w ciągu trzech godzin marszu z opracowaniem 8 lin w ciągu dwóch dni i noclegiem na dół po zejściu z wierzchołka (łącznie 47,5 godzin marszu). W drugim wariancie przy niekorzystnych warunkach pogodowych (niepogoda do 40% czasu pracy) planowano przebyć trasę w ciągu czterech godzin marszu z opracowaniem 8 lin w ciągu dwóch dni i noclegiem na dół po zejściu z wierzchołka (łącznie 55,5 godzin marszu). Przy niekorzystnych warunkach pogodowych i silnym oblodzeniu górnej części ściany trasę przebyto w ciągu czterech dni (45,5 godzin marszu). Według godzin marszu został wykonany 2-gi wariant planu taktycznego, choć do bazy drużyna wróciła według 1-go wariantu planu taktycznego.

Taki plan taktyczny ze znacznym opracowaniem został wybrany na podstawie następujących czynników:

1. Konieczność stania w kolejce na trasę (za drużyną ze Свердловска i przed drużyną RSFSR) oraz brak możliwości wyboru bardziej korzystnego stanu trasy i pogody;
2. Złych warunków pogodowych w bieżącym sezonie i odpowiednio stanu trasy;
3. Złej prognozy pogody na 15–17 lipca, w związku z czym potrzebne były możliwości wycofania się z trasy.

Ruch był zorganizowany z uwzględnieniem pracy każdej pary i uczestnika jako pierwszego i ostatniego, co powodowało równomierne obciążenie uczestników. Pary i uczestnicy pracowali jako pierwsi na poszczególnych odcinkach zgodnie ze ścisłym planem taktycznym. Na odcinkach R0–R29 organizowano poręczowanie, ponieważ prawie wszystkie te odcinki miały 6 kategorię trudności. Drużyna stosowała cały arsenał nowoczesnych środków technicznych, wypróbowany na mistrzostwach ZSRR. Bezpieczeństwo było zapewnione przez:

• wybór kierunku ruchu;
• zbiórkę uczestników w miejscach zamkniętych przed przypadkowym spadnięciem kamieni;
• pracę na podwójnej linie z użyciem w charakterze asekuracyjnej w dwóch parach liny «Эдельрид» UIAA oraz w środkowej — kaliningradzkiej.

Biwaki:

• N1 i N2 — wyrąbywane na półkach w lodzie (leżące);
• N3 — siedzące na półce.

W związku z silnym oblodzeniem północnej ściany (trasa 5B kat. trud.), niestabilną pogodą i planowanym wyjściem na wierzchołek w tym samym dniu innej grupy z trasy Крицука, drużyna podjęła decyzję o zjeździe na południowy wschód trasą Назарова 6A kat. trud. i powrocie do bazy przez dolinę rzeki Аксу.

Wyżywienie było dwukrotne (rano i wieczorem) z użyciem wysokokalorycznej indywidualnej racji oraz napoju we flakonach w ciągu dnia. Używano autoklawu do przygotowywania posiłków. Nie było wypadków i kontuzji wśród uczestników. Trudne odcinki były pokonywane przy pomocy wysokiej indywidualnej techniki, częściowego użycia manewru «wahadło» w połączeniu ze sky-hookami oraz szerokiego arsenału technicznych środków i technik. Z powodu braku występów pośrednia asekuracja była organizowana na hakach i elementach zakładkowych, na płytach bez pęknięć — z użyciem haków szlamburowych. Nowymi elementami były:

1. użycie wszytych w sky-haki pierścieniowych drabinek dla «krokonóg» (zysk na wysokości stóp 10–15 cm);
2. dodatkowo do sky-haków używano śrubek z linką — bardziej niezawodnych ITO w wywierconym na głębokość 5–7 mm otworze;

Łączność z bazą (oddziałem ratunkowym) była utrzymywana przez dwóch obserwatorów (KMS i 2-gi sp. разряд), stale przebywających pod trasą z radiostacją «Ласточка» i «Карат». Obserwacja była prowadzona przez 12-krotny lornetkę, utrzymywano łączność głosową w dolnej części ściany.

Rezerwami drużyny były:

1. dobre rozpoznanie, szczegółowe przestudiowanie trasy (jeden z uczestników przebył sąsiednią trasę Крицука w 1988 r.);
2. duże doświadczenie zawodowe uczestników drużyny;
3. dobra baza materialna wyprawy (wyżywienie, wyposażenie, medycyna, oddział ratunkowy);
4. półtorakrotny zapas produktów, benzyny, specjalnego wyposażenia;
5. efektywne przygotowanie do wspinaczki na trasach 6B kat. trud. w tym samym rejonie;
6. regularna łączność radiowa z Tadżyckim KSP i AUSB «Варзоб» przez radiostację «Ангара» oraz dostęp do prognozy.

Łącznie wbito: skalnych 63/7, zakładek 212/38, szlamburowych (2+37)/2. Wyjście na wierzchołek: 17 lipca 1989 r., 4 h. p. 4810. Łącznie przebyto: 1568 m w ciągu 45,5 h. Zalodzone skały z naniesionym lodem.

Opis trasy według odcinków

R0. Trasa zaczyna się od ранклофта po monoliticznej płycie bez zaczepów. Punkt asekuracji na hakach szlamburowych. R1–R2. Monoliticzna płyta z minimalną liczbą zaczepów. R2–R3. Ściana kończy się karniszem, asekuracja i punkt asekuracji przez haki szlamburowe. R3–R4. Karnisz jest pokonywany w lewej części. W górę po płycie z minimalną liczbą zaczepów. Wspinaczka trudna, z użyciem sky-haków, asekuracja przez haki szlamburowe. R4–R5. W obejście przewisu po płytach w kierunku dużego ukośnego kąta. R5–R6. Po odłamkach wejście w nachylony kąt. R6–R8. Po kącie w górę w kierunku wiszącego kąta. R8–R10. Rozpoczyna się stromy, miejscami przewieszony, mokry kąt. Po kącie w górę, wspinaczka trudna, miejscami użycie ITO. R10–R11. Wyjście z kąta. Ściana nieco łagodnieje, ale wspinaczka nie staje się dużo łatwiejsza, ponieważ skały są wygładzone od wody płynącej po całej ścianie podczas niepogody. Wyjście na półkę. 1-szy kontr. тур. R11–R12. Ściana zaczyna się wznosić. Ruch najpierw w górę, potem w prawo od dużego karnisza. R12–R13. W obejście dużego karnisza z prawej strony. Wspinaczka trudna. Komplikuje ją ogromne odłamki, płyty, które odstają od ściany i stwarza się wrażenie, że ruch odbywa się po żywym ogromnym pancerzu, ale są one wystarczająco mocne. Wejście z prawej strony karnisza w stromy kąt. R13–R14. Dalszy ruch po kącie pod karnisz. Wspinaczka trudna. R14–R15. Travers pod karniszem w prawo, bardzo trudny z użyciem ITO i sky-haków. Karnisz jest omijany z prawej strony i wejście w kąt. R15–R16. Po kącie w górę wyjście na półkę, gdzie możliwy jest biwak. Wspinaczka trudna. R16–R17. Po kątach wyjście na półkę do 2-go kontr. тура. Wspinaczka nieco łatwiejsza. R17–R19. Ściana ponownie staje się stroma. Wspinaczka trudna, ale zaczepy są. Pogoda się pogarsza. Zaczął padać śnieg. R19–R20. Skały zaśnieżone, mokre. Wspinaczka w górę-w prawo w kierunku biegnącego w górę wyraźnego kąta. «Wahadło». R20–R22. Po kącie w górę wyjście na niewielką półkę. Dalej po zalodzonym prawym kącie w górę pod karnisz. Pod karniszem hak szlamburowy dla «wahadła». «Wahadło» w lewo. Pod kąt, wyprowadzający na półkę. 3-ci kontr. тур. R22–R24. W górę po wyraźnym kącie pod duży stromy, miejscami wiszący kąt, biegnący w górę. R24–R25. Po kącie z wyraźną szczeliną o szerokości 2–5 cm w górę. Wspinaczka skrajnie trudna. ITO. Wyjście na półkę. R25–R26. Z półki w lewo po kącie na niewielką półkę. Kąt zaśnieżony, zalanym lodem. R26–R27. Wewnętrzny kąt z naniesionym lodem z wyjściem na ścianę. Użycie ITO. Wspinaczka trudna. R27–R28. Seria wewnętrznych kątów z naniesionym lodem. Przebywana głównie z użyciem ITO. «Wahadło» z kąta na ścianę. Skończył się relief. R28–R29. Nieskomplikowana ściana. Przebyta swobodnym wspinaniem. W górnej części — użycie ITO. Wyjście na biwak. R29–R30. Po niezbyt stromych, ale zalanym lodem i śniegiem płytach — wyjście na N grań. R30–R31. Odcinek skategoryzowanej trasy 5B kat. trud. po N grani na p. 4810. Grań niewyraźna. Spotykają się ścianki i płyty o różnym nachyleniu i długości. Wszystko komplikują warunki pogodowe. Na skałach i płytach cienką warstwą leży śnieg.

Zjazd z wierzchołka po SE ścianie na przełęcz между p. 4810 i wierzch. Ломоносов. www.alpfederation.ru ↗

Zdjęcie 5. Techniczne zdjęcie trasy. Zrobione 7 lipca 1989 r. o 16:00 aparatem «Praktyka», obiektyw Pentacon z ogniskową 26. Odległość do ściany 1500 m. Punkt fotografowania Φ₅ na wysokości 3900 m.