Paszport

1. Klasa — techniczna.
2. Pamiro-Ałaj, łańcuch Turkeстанский
3. Pik 4810 m, po „ lustrze” zachodniej ściany
4. Kategoria złożoności — 6B.
5. Różnica wysokości — 1150 m

z tego:

• ściana — 885 m
• Długość — 1730 m
• Długość odcinków 5–6 kat. złoż. — 1320 m
• z tego: 6 kat. złoż. — 1250 m
• Średnie nachylenie części ściennej trasy — 74° /3650–4535/

6. Wbite haki:

ˣ — niemożność wbicia

7. Czas przejścia drużyny — 65,5 godz.; 7 dni, w tym — 2 dni opracowania.
8. Biwaki: wszystkie noclegi leżące w namiocie na półkach skalnych.
9. Kierownik: Szabalin Paweł Eduardowicz — KMS

Uczestnicy:

• Antonow Andriej Juriewicz — KMS
• Żołobow Michaił Pawłowicz — KMS
• Tatiatkin Siergiej Juriewicz — KMS
• Cziepur Awtołij Aleksiejewicz — KMS

10. Trener drużyny — Szabalin Paweł Eduardowicz. Wyjście na trasę 25 lipca 1992 r.

Wierzchołek 31 lipca 1992 r. Powrót 1 sierpnia 1992 r.

12. Organizacja: klub sportowy „Rodina” m. Kirow

Zdjęcie 1. Ogólne zdjęcie piku 4810. Wykonane 24 lipca 1992 r. o godz. 12:00 z moreny pod zboczami piku 1000-lecia chrztu Rusi z odległości 1,5 km. Wysokość — 3100 m. Aparat „Zenit”. Obiektyw „Helios”.

Trasy na zdjęciu:

• 1 — trasa Kricuka przez Ścianę Centralną 3 ściany 6B kat. złoż.
• 2 — trasa drużyny
• 3 — trasa Werieniewa przez 3 ścianę 6B kat. złoż.

Zdjęcie 2. Profil trasy na pik 4810 po „lustrze” Zachodniej ściany. Widok z prawej strony. Przerysowane z raportu Ruslejewa. Data wykonania — 18 sierpnia 1988 r. Godzina — 17:00. Obiektyw — „Lubitel-166”. Odległość — 165 km. Wysokość — 3600 m. Punkt obserwacyjny nr 2. 3925 — oznaczenia wysokości. 9–10 — numery odcinków.

Zdjęcie 3. Profil trasy na pik 4810 po „lustrze” Zachodniej ściany. Widok z lewej strony. Przerysowane z raportu Ruslejewa. Data wykonania — 17 lipca 1988 r., godz. 17:00. Obiektyw — „Industar”. Odległość — 1 km. Wysokość — 3800 m. Punkt obserwacyjny nr 4. 3650 — oznaczenia wysokości, 14–15 — numery odcinków.

Działania taktyczne drużyny

Wyniki przeprowadzonej rekonesansu i analiza materiałów fotograficznych posłużyły za podstawę do opracowania planu taktycznego. Biorąc pod uwagę niestabilną pogodę w dolinie Karawszin w tym sezonie, zaplanowano dni rezerwowe na wypadek złej pogody.

Pod koniec drugiego dnia opracowania, w związku z jawnymi oznakami pogarszania się pogody, podjęto decyzję o wprowadzeniu korekty do planu taktycznego i przeczekaniu możliwej złej pogody na dole. Następnego dnia najgorsze obawy nie potwierdziły się, i drużyna „oderwała się od ziemi”.

29 lipca, w trudnych warunkach pogodowych, para Szabalin–Żołobow dwukrotnie wychodziła na opracowanie i za pierwszym razem musiała się wycofać z powodu huraganowego wiatru i śnieżycy. W drugiej połowie dnia para podjęła drugą próbę i zdołała opracować 2 bardzo trudne linki. Jednak zdejmowanie się z noclegu dla całej drużyny nie miało już sensu, i postanowiono wykorzystać drugi dzień rezerwowy.

W dalszej części nie było odchyleń od planu taktycznego. Zmiany liderów i organizacja ruchu łączności odbywały się zgodnie z planem taktycznym. Łączności pracowały z przodu co drugi dzień. Taki tryb zapewniał odpoczynek liderom i przyczyniał się do bezpieczeństwa wspinaczki. Wygodne miejsca na biwaki i planowane wyprzedzające opracowanie zapewniały niezajętym w opracowaniu pełnowartościowy odpoczynek.

Środkami bezpieczeństwa przy przechodzeniu trasy były:

1. Wysoka sprawność fizyczna, techniczna i taktyczna, a także przygotowanie psychologiczne członków drużyny.
2. Plan taktyczny, opracowany z uwzględnieniem specyfiki rejonu.
3. Zapewnienie materiałowe, w tym wykorzystanie nowoczesnego specjalistycznego sprzętu.
4. Zapewnienie na trasie wszystkich uczestników podwójną asekuracją, praca pierwszego na podwójnej linie (UIAA+ZSRR).
5. Organizacja punktów asekuracyjnych nie mniej niż z 3–4 elementów (zakładki, haki), zablokowanych między sobą.
6. Stabilna łączność radiowa.
7. Obecność pod trasą grupy ratunkowej i grupy obserwacyjnej.

Wypadków i kontuzji podczas wspinaczki nie było. Trasę pokonano głównie wspinaczką swobodną. W odróżnieniu od wielu współczesnych tras, skayhook był używany głównie na reliefie, a nie w dziurach po hakach, co zwiększyło szybkość przejścia trasy i nie dewaluowało jej stopnia trudności. Z nowych próbek sprzętu należy wyróżnić:

• uniwersalne haki skalne, idące zarówno po dziurach, jak i po reliefie;
• zestaw giętkich i sztywnych friendów ostatniego pokolenia firm „Summit” (model „TRANGO”) i „SALEWA” (model „Super”).

Ciepłe posiłki przygotowywano 2 razy dziennie — rano i wieczorem. Oprócz tego każdy uczestnik miał podręczną przekąskę.

Tabela produktów żywnościowych i paliwa

Łączna waga produktów wyniosła 12 kg.

Opis trasy po odcinkach

Odcinek R0–R1. Trasa zaczyna się od zakotwiczenia na pionowej płycie bez zaczepów. Po płycie 20 m w górę na hakach, dalej w prawo — w górę po niewyraźnie zaznaczonym odłupisku. Punkt asekuracyjny na hakach śrubowych. 40 m, 80°, 2.

Odcinek R1–R2. Ściana nieco bardziej pochyła, ale charakter reliefu ten sam.

• Niewyraźne wewnętrzne kąty, utworzone przez główną ścianę i „naslepki”.
• Punkty asekuracyjne wiszące, wspinaczka trudniejsza. 60 m, 70°, 1e.

Odcinek R2–R3. Ściana przechodzi w pion. Liczba miejsc dla organizacji punktów asekuracyjnych ograniczona. Ogólny kierunek ruchu prosto w górę. 45 m, 85–90°, 1e.

Odcinek R3–R4. Odcinek zaczyna się od karnisza, który jest pokonywany w lewej części z użyciem ITO. Dalej w prawo-w górę 20 m po styku stromej płyty i przewisu. Wspinaczka bardzo trudna. Po wyklinowaniu się przewisu prosto w górę 20 m po gładkim wewnętrznym kącie z użyciem dla asekuracji haków śrubowych. Kąt wyprowadza na małą skośną półkę, gdzie organizowany jest punkt asekuracyjny na закладках. Z punktu prosto w górę. Ekstremalna wspinaczka przez przewis 4 m. Dalej po wewnętrznym kącieh w lewo-w górę. Stosunkowo wygodny punkt asekuracyjny. 90 m, 80°, 1e.

Odcinek R4–R5. Pionowy wewnętrzny kąt, przechodzący w komin. Komin wyprowadza na wygodną półkę. Punkt asekuracyjny na hakach. Dalej znów po wewnętrznym kącie w kierunku potężnego odłupiska — komina. Punkt asekuracyjny na niewielkiej półce. 80 m, 75°, 1.

Odcinek R5–R6. Ekstremalna wspinaczka po odłupisku, miejscami jednokrotnie używając ITO. Dobrze idą duże закладки. Odłupisko zatyka się karniszem. Prosto na karniszu hak śrubowy. Karnisz jest obchodzony z lewej strony z wyjściem na zewnętrzną stronę odłupiska, będącej prawą ścianą potężnego wewnętrznego kąta. Punkt asekuracyjny w kącie na hakach śrubowych i закладках. 45 m, 85–90°, 1e.

Odcinek R6–R7. Pionowy wewnętrzny kąt. Najpierw 20 m po kącie, a następnie, po przejściu na lewą zewnętrzną ścianę, prosto w górę po drobnych zaczepach. Wspinaczka trudna. Wyjście na poziomą półkę. 35 m, 80°, 1. Wygodny punkt asekuracyjny. Po półce w lewo, trawers 40 m. Trawers wyprowadza na wygodną do biwaku platformę. Jest śnieg.

Odcinek R7–R8. Po płycie prosto w górę do poziomej półki (40 m). Na półce kontr. tur. Z półki 20 m po pionowej płycie, przechodzącej w wewnętrzny kąt. W górnej części wewnętrznego kąta niewygodny punkt asekuracyjny. 80 m, 75°, 1.

Odcinek R8–R9. Po pionowej ścianie w prawo–w górę (10 m). Dalej po relatywnie nie stromym wewnętrznym kącie–odłupisku. Punkt asekuracyjny na hakach śrubowych. Kąt w górnej części jest przegrodzony karniszem. Po pokonaniu karnisza trafia się do następnego wewnętrznego kąta, uchodzącego w lewo–w górę. Wiszący punkt asekuracyjny pod karniszem. 80 m, 75°, 1e.

Odcinek R9–R10. Najpierw 15 m trawersem w prawo po pionowej ścianie. Dalej przez karnisz i 20 m po wewnętrznym kącie do wygodnej poziomej półki. W prawej części półki „żywe” skalne bloki. Lepiej ich nie ruszać. 40 m, 80°, 1.

Odcinek R10–R11. Po stromej płycie prosto w górę, dalej po wewnętrznym kącie, przewieszonym w górnej części, wyjście na półkę. 35 m, 80°, 1. Po półce trawers w lewo, najpierw trochę w dół, a następnie po kominie w górę — wyjście na poziomą półkę metrową szerokości. Miejsce biwaku.

Odcinek R11–R12. Na półce na początku odcinka kontrolny tur. Odcinek zaczyna się pionowym odłupiskiem (25 m). Dalej w lewo-w górę wewnętrzny kąt w kierunku przewisu. Pod przewisem punkt asekuracyjny na hakach śrubowych i закладках. Skała bardzo twarda — kwarc. Odcinek charakteryzuje się naprzemiennie ekstremalną wspinaczką swobodną i sztuczną. Przez serię przewieszeń i karniszy w lewo-w górę w kierunku wewnętrznego kąta. Wspinaczka bardzo trudna, miejscami ekstremalna. Ściana stanowi serię „odwróconych” „naslěpek” niewielkich rozmiarów (2–5 m długości), dlatego trzeba „wędrować” po ścianie, wybierając odcinki swobodnej wspinaczki. 80 m, 80°, 1e.

Odcinek R12–R13. Po pionowej ścianie w lewo–w górę do odłupiska–komina. Po 15 m komin się wyklinowuje, przechodząc w szczelinę w wewnętrznym kącie. Bardzo stromo. Wspinaczka ekstremalna, miejscami ITO. Punkt asekuracyjny wiszący na drobnych stopperach. 45 m, 85°, 1.

Odcinek R13–R14. Po pionowej płycie 15 m w prawo–w górę do wewnętrznego kąta, dalej po prawej ścianie wewnętrznego kąta, omijając przewis z prawej strony, wyjście na łagodną płytę. Punkt asekuracyjny na hakach śrubowych. 45 m, 85–90°, 1e.

Odcinek R14–R15. Po mokrym wewnętrznym kącie w prawo-w górę do półeczki 35 m. Dalej pod osłoną potężnego karnisza w lewo-w górę 25 m w kierunku gardzieli między karniszami. Za gardzielą doskonała pozioma półka na biwak. Na półce kontrolny tur. 60 m, 80°, 1.

Odcinek R15–R16. Po półce w lewo do wewnętrznego kąta. Wewnętrzny kąt jest pokonywany swobodną wspinaczką, dobrze idą закладки. Dalej po płycie do niewielkiej półeczki. Punkt asekuracyjny za występem. Od punktu gładka płyta, tworząca lewą ścianę wewnętrznego kąta. Ruch po wewnętrznym kącie, bardzo trudna wspinaczka, miejscami jednokrotnie używając ITO. Punkt asekuracyjny na szerokiej łagodnej płycie. 80 m, 75°, 1.

Odcinek R16–R17. Po płycie w lewo, omijając potężny przewis, dalej prosto w górę pod karnisz. Karnisz jest pokonywany w lewej części, po szczelinie na ITO. Szczelina przechodzi w komin z absolutnie gładkimi ściankami. Po 10 m ruchu po kominie przejście w lewo (5 m) do wewnętrznego kąta. Po kącie prosto w górę do niewielkiej półeczki. Na niej — punkt asekuracyjny na dużych закладках. Jeszcze po 10 m — wygodna półka. Tutaj organizowany jest punkt asekuracyjny na hakach. 55 m, 65–80°, 2.

Odcinek R17–R18. Od punktu asekuracyjnego w prawo stroma płyta ze szczeliną. Po szczelinie swobodną wspinaczką wejście do monolitowego żlebu, zatkanych gęstym śniegiem. Lewa ścianka żlebu pionowa. Po ściance szczelina, do której dobrze idą średnie закладки i szyny. ITO. Wyjście z żlebu w prawo na niewielkie ramię. Punkt asekuracyjny na potężnym występie. 35 m, 65°, 2.

Odcinek R18–R19. Prosto w górę po wewnętrznym kącie. Kąt zatyka się potężnym przewisem. Omijając przewis z prawej strony i pokonując karnisz, wyjście na małą śnieżną półkę ze śniegiem. Punkt asekuracyjny na hakach. 45 m, 70°, 1.

Odcinek R19–R20. W prawo–w górę 30 m po gładkim wewnętrznym kącie. Wspinaczka bardzo trudna, miejscami po mokrych skałach. Dalej po monolitowej płycie 15 m do poziomej półki, na której wygodny punkt asekuracyjny na закладках. Z punktu 20 m prosto w górę po stromej ścianie. Zaczepek drobne, wspinaczka ekstremalna. Dalej 40 m po monolitowym wewnętrznym kącie. W środkowej części kąta wiszący punkt asekuracyjny. Wewnętrzny kąt przechodzi w komin. W górnej części komina punkt asekuracyjny na hakach. 130 m, 60–80°, 1.

Odcinek R20–R21. Z punktu asekuracyjnego w lewo w górę uchodzi szeroki wewnętrzny kąt. Zaczepek praktycznie brak. Wspinaczka ekstremalna. Miejscami ITO. Kąt wyprowadza na grzbiet S. 45 m, 60°, 1.

Odcinek R21–R22. Odcinek sklasyfikowanej trasy 5B kat. złoż. po grzbiecie S. na p. 4810. Grzbiet niewyraźny. Spotyka się ścianki i płyty różnej stromości i długości. Dobrze idą закладки. 400 m, 40°, У-3⁺. Zejście z wierzchołka po grzbiecie S. po trasie 5B kat. złoż.

Tabela wyposażenia

Na trasę wzięto 4 plecaki. Waga plecaka na wyjściu wynosiła 13 kg. Łączna waga wyposażenia i paliwa wyniosła 41 kg. Na trasę wzięto 12 kg produktów.

Zdjęcie 5. Techniczne zdjęcie trasy

Przerysowane z raportu Ruslejewa. Data wykonania — 10 lipca 1988 r. godz. 17:00. Odległość — 5 km. Wysokość — 3800 m. Obiektyw — „Mir-26”. Punkt obserwacyjny nr 4. Trasy na zdjęciu:

• 1 — trasa Kricuka przez Ścianę Centralną 3.
• 2 — trasa drużyny po „lustrze” 3 ściany (Rusiajew, 1988 r., 6B).
• 3 — trasa Werieniewa przez 3 ścianę.