Paszport

I. Klasa techniczna 2. Północne odnogi pasma Turkiestańskiego, dolina Kara-Su 3. szczyt 4810 m, przez centrum północno-zachodniej ściany 4. Proponowana 6B kat. sł. drugie przejście trasy Kriszczuka 5. Różnica wysokości: 1160 m, długość — 1480 m

Długość odcinków 5–6 kat. sł. — 825 m

Średnie nachylenie głównej części trasy 75° (3650–4670)

Z czego 6B kat. sł.:

• 80° (3650–3800, 3875–3915, 4110–4195, 4220–4280);
• 85° (4335–4460);
• 80° (4555–4610)

6. Wbite haki:

skałkowe 168/54, śrubowe (10+23)/(3+7), закладki 199/101, sky-hooki 29/0

7. Godzin marszowych drużyny: 66 h i dni 5
8. Biwaki: I-szy — dwóch w hamakach, czterech na półkach

2–3-ci — wygodny na platformach, leżąc; 4-ty — niewygodny siedzący na 6 osób.

9. Kierownik: Szewczuk Aleksandr Denisowicz — MS

Badt Władimir Andriejewicz — KMS, Gorszenin Siergiej Gienadiewicz — KMS, Karpenkow Michaił Władimirowicz — KMS, Łuczenko Władimir Anatoljewicz — KMS, Smirnow Michaił Glebowicz — KMS. 10. Trener: Retjuński Jurij Dmitrijewicz — MS. 11. Wyjście na trasę: 17 lipca 1988 r. Na szczyt: 21 lipca 1988 r. Powrót: 21 lipca 1988 r. 12. Czelabiński Komitet Sportowy

Wspólne zdjęcie szczytu. Trasy na szczyt 4810:

• Kriszczuka — 88
• Rusiajewa — 88
• Sołonnikowa — 88
• m. Charków — 88
• Sitnika — 86 Na szczyt 4520:
• Skripko — 88
• Igołkina — 88

Data: 24 lipca 1988 r. Godzina: 19:00. Obiektyw: «Industar-42» — 58 mm. Odległość: 2,6 km. Punkt fotografowania: № 1. Wysokość punktu: 3700 m.

Działania taktyczne drużyny

Drużyna budowała swoje działania na podstawie planu taktycznego (wariant–2). Poprzedzająca dwudniowa niepogoda skomplikowała przejście trasy (zwłaszcza dolną część) — zwisający wewnętrzny narożnik był mokry. Nie było jednak odchyleń od czasu przejścia odcinków kontrolnych i biwaków. W ciągu dnia każdy uczestnik pracował zgodnie z planem taktycznym. Pierwsi na trasie pracowali na odcinkach:

Szewczuk A.D.R.:

• R1–R4
• R5–R7
• R21–R22

Łucenko W.A.:

• R16–R20
• R6–R7
• R12–R14
• R23–R24

Karpenkow M.W.: R25–R30.

Schemat ruchu grupy: pierwszy pracował na podwójnej linie z amortyzatorem, drugi z górną ubezpieczką przynosi dwie wolne liny i po drodze prostuje liny. Trzeci i czwarty — po podwójnych „poręczach”, piąty i szósty — po podwójnych „poręczach” z górną ubezpieczką.

W celu bezpieczeństwa punkty ubezpieczeniowe były organizowane na nie mniej niż trzech zablokowanych punktach. Miejsca biwakowe były wybrane wygodne, leżące, pod zwisami — drużyna miała pełnowartościowy odpoczynek. Po przyjściu na biwak:

• czterech organizowało biwak;
• dwóch — na obróbce.

Reżim żywieniowy:

• rano i wieczorem — gorące posiłki;
• w ciągu dnia — wysokokaloryczna sucha racja.

Rezerwa fizyczna drużyny składała się z wysokiej ogólnej przygotowania fizycznego i równomiernego rozłożenia obciążeń na uczestników w ciągu dni. Wypadków i kontuzji podczas wspinaczki nie było.

Wymienialność każdego uczestnika na dowolnej pozycji, techniczna i indywidualna przygotowanie skałkowe uczestników pozwoliły na pokonanie problematycznych odcinków bez zwłoki grupy. Na podstawie tego wszystkiego były opracowane działania taktyczne drużyny na trasie.

Do przejścia trasy były stosowane nowoczesne próbki sprzętu:

• friendy;
• sky-hooki;
• „hakokopy”;
• drabinki pierścieniowe;
• wykręcane haki śrubowe itd.

Na wypadek niepogody, oprócz podstawowego wariantu przejścia, były przewidziane zapasowe.

Łączność z obozem bazowym była regularna — r/s RТP-20; na wypadek awarii r/s był przewidziany sygnał kolorowy i świetlny.

Ratownictwo, przebywające w czasie wspinaczki w obozie bazowym, miało odpowiednią kwalifikację i sprzęt do wyjścia na daną trasę. W skład ratownictwa wchodził lekarz-chirurg.

Zapoznanie się z trasami szczytu 4810 rozpoczęło się od przestudiowania dokumentacji sprawozdawczej (trasa zejścia), konsultacji u grupy pierwszoprzebywającej (kierownik Kriszczuk G.) i kontynuowane było w wyniku:

Profil ściany z lewej

• Data: 17 lipca 1988 r. Godzina: 15:00
• Obiektyw: «Industar-42»
• Odległość ogniskowa: 58 mm
• Odległość: 500 m
• Punkt fotografowania: № 3
• Wysokość punktu: 3700 m

Profil ściany z prawej

Data: 17 lipca 1988 r. Godzina: 15:00. Obiektyw: «Industar-42». Odległość ogniskowa: 58 mm. Odległość do obiektu: 500 m. Punkt fotografowania: № 2. Wysokość punktu: 3900 m.

Cel rekonesansu i obserwacji:

1. Wyjaśnienie zagrożenia spadającymi kamieniami ze ściany o różnych porach dnia;
2. Wizualne zbadanie odcinków trasy;
3. Wyjaśnienie miejsc biwakowych na ścianie i pod nią.

Tabela produktów żywnościowych i paliwa

Razem: 31 kg. Łączna waga plecaków przy wyruszeniu na trasę — 76 kg.

Zdjęcie techniczne trasy. Data: 24 lipca 1988 r. Godzina: 19:00. Typ obiektywu: «Kodak» — 200 mm. Numer punktu na schemacie rejonu: 1. Odległość: 3 km. Wysokość punktu: 3700 m.

Zdjęcie № 7. Przejście odcinka R18–R19. 19 lipca 1988 r., 16:00. Punkt fotografowania: R17.

Opis trasy według odcinków

R0–R1 — monolityczna ściana z małą ilością zaczepów.

R1–R5 — silnie zniszczony, zwisający wewnętrzny narożnik, składający się z wielkich płyt. Wspinaczka głównie na ITO. Niebezpieczeństwo spadających kamieni!

R5 — biwak: dwie półki, jedna dla trzech osób, jedna dla jednego, dwóch w hamakach. Biwak bezpieczny.

R5–R6 — ścianka, kończąca się karnizem (wysięg — 1,5 m) ITO.

R6–R11 — monolityczna ściana z małą ilością zaczepów i pęknięć dla organizacji ubezpieczenia. W punktach ubezpieczeniowych — haki śrubowe. Na odcinku R2–R9 użyto wahadła, co pozwoliło znaleźć pęknięcia dla elementów zaklinowanych.

R11 — biwak: półka dla 6–8 osób leżąc.

R11–R17 — monolityczna ściana z małą ilością zaczepów, występuje karniz (wysięg — 0,5 m) — ITO. Dla przejścia odcinka były użyte sky-hooki, dla ubezpieczenia — haki śrubowe. Na odcinku R2–R9 użyto wahadła.

R17 — biwak: półka dla 6 osób.

R17–R19 — stroma ściana, prowadząca do komina. Wspinano się na sky-hookach, hakach śrubowych. Używano wahadeł, aby mniej wbijać haki śrubowe, a wspinać się na elementach zaklinowanych.

R19–R20 — stromy komin, głównie swobodna wspinaczka.

R21–R22 — stroma ściana, używano sky-hooków, ITO. Używano dwóch wahadeł do przejścia z „zwierciadeł” na relief.

R22–R23 — dwa wewnętrzne narożniki, przejście z jednego w drugi — wahadłem. Wspinaczka głównie ITO.

R23 — biwak: siedząc na różnych półkach.

R24–R25 — seria wewnętrznych narożników z lodem naciekowym, wspinaczka na elementach zaklinowanych ITO. Zrobiono wahadło — skończyły się pęknięcia, wyszli z narożnika na ścianę.

R26–R30 — grań, wyprowadzająca na wierzchołek.