PASAZPORT

1. Klasa techniczna

2. Pamiro-Ałaj, pasmo Turkestański, dolina Kara-su (dopływ rzeki Karawszyn)

3. Wierzchołek "4810 m" w centrum północno-zachodniej ściany

4. Proponowana 6B kategoria trudności, pierwsze wejście

5. Różnica wysokości 1210 m, długość 1546 m

   Długość odcinków 5B–6B kategorii trudności 1140 m. Średnie nachylenie głównej części trasy 78° (3600–4660). Odcinki 6 kategorii trudności: 90° (3600–3860, 4350–4460), 85° (4150–4210), 80° (4000–4120, 4530–4560), 70° (3900–3980)

6. Wbite haki:

   skalne	szlamбур.	zakł. elem.	otw. dla skay huka
   34+2X	29+5X	396	38+1X
   18	18	155	39

   X — wykorzystanie uprzednio wbitych haków i otworów dla skay huka

7. Godzin marszowych drużyny 50 h, 7 dni

8. Biwaki na półkach skalnych: 1-szy na 4 osoby, 2-gi, 3-ci (wszystkie biwaki oddzielne), 4-ty na 6 osób.

9. Kierownik Krycuk Aleksiej Gieorgijewicz MS

   Uczestnicy:

   • Mosznikow Anatolij Iwanowicz MS
   • Kaurow Władimir Olegowicz KMS
   • Pleskaczewski Wiktor Siemionowicz KMS

10. Trener: Beilin Jurij Iosifowicz MS

11. Wyjście na trasę 4 lipca 1988 r.

    Na wierzchołku 10 lipca 1988 r.

    Powrót 10 lipca 1988 r.

Zdjęcie 2. Profil ściany z lewej. Wykonano 19 lipca 1990 r. o 18:00 aparatem "Смена-символ" ze ściany wierzchołka 4507. Wysokość 4350 m.

Zdjęcie 3. Profil ściany z prawej. Wykonano w 1989 r. aparatem "Практика", obiektyw "Пентагон", ogniskowa 26 mm. Odległość do ściany 300 m. Punkt zdjęciowy na wierzchołku 3900 m.

Zdjęcie 1. Zdjęcie ogólne wierzchołka. Wykonano 2 lipca 1988 r. o 15:00 z punktu nr 1 (3500 m, odl. 1,5 km), aparat "Зенит-Е", obiektyw "Гелиос 44-2".

Schemat oznaczeń:

• Linia ciągła — trasa drużyny
• Linia przerywana — trasa M. Sitnika (1986 r.)
• Linia kreskowo-punktowa — trasa A. Woronowa (1988 r.)
• Kropki — wariant A. Rusiajewa (1988 r.)

Działania taktyczne drużyny

W trakcie wspinaczki drużyna pracowała opierając się na opracowanym planie taktycznym. Zgodnie z planem z przodu pracowała dwójka, której głównym zadaniem było przejście wyznaczonego odcinka trasy i ubezpieczenie pozostałej części grupy. Jeden z uczestników drugiej dwójki podawał sprzęt i wraz z partnerem przygotowywał biwak. Liderzy w pierwszej wiązce zmieniali się zazwyczaj w środku dnia. Praca na ścianie była rozdzielona w następujący sposób:

Liny poręczowe były używane na ściennej części trasy. Każdy dzień zaczynał się od przejścia opracowanego poprzedniego dnia odcinka (odcinki: R0–R5, R7–R14, R17–R20, R23–R25 i pięć pierwszych lin na odcinku R49–R51), co pozwalało liderowi rozgrzać się i przygotować do pracy.

Pierwszy w wiodącej wiązce zawsze pracował na podwójnej linie i zapewniał górne ubezpieczenie drugiemu, kiedy ten wspinał się po linach poręczowych. Analogicznie pracowała druga wiązka. Przy takim schemacie ruchu szybkość grupy była całkowicie zależna od pracy lidera. Terminowa zmiana lidera i dowóz lidującej wiązce ciepłych napojów i żywności w ciągu dnia pozwalały utrzymać tempo ruchu na dość wysokim poziomie.

Do organizacji trzech biwaków na ścianie specjalnie przygotowano place na półkach, co wymagało znacznych wysiłków. Z powodu braku wody i śniegu w miejscu planowanego pierwszego biwaku na trasę wzięto 8 l wody. Dla oszczędności czasu, wody i paliwa do przygotowywania posiłków używano autoklawu z termoizolacją.

W zasadzie plan taktyczny został wykonany, drużyna przeszła trasę wyznaczoną ścieżką i w terminie. Z powodu złej pogody w pierwszej połowie pierwszego dnia obróbkę trzeba było kontynuować drugiego dnia. Był opóźniony wyjazd na trasę 6 lipca z powodu intensywnych opadów śniegu na początku dnia. W górnej części (odcinki R38–R50) trzeba było skorzystać z lewego wariantu przejścia, wskazanego w planie taktycznym, ponieważ po odejściu w prawo drużyna znalazłaby się nad uczestnikami grupy A. Woronowa z Leningradu, poruszającymi się po równoległej trasie. Było to niedopuszczalne ze względu na zagrożenie spadającymi kamieniami w górnej części.

Obserwacja drużyny była zapewniona przez cały czas wspinaczki przez trenera J. Beilina i członków grupy ratunkowej pod kierownictwem B. Baruulina przy pomocy 12-krotnego lornetki.

Łączność radiowa była stabilna i odbywała się nie rzadziej niż dwa razy dziennie.

Podczas przechodzenia trasy nie było wypadków i kontuzji. Zejście — północnym granią (trasa M. Sitnika z 1986 r.).

Zdjęcie 14. Wiązka Mosznikow — Kaurow na odcinku R10–R11.

Zdjęcie 16. Dwójka Kaurow — Krycuk na odcinku R17–R19.

Zdjęcie 8. Na odcinku R4–R5 pracuje wiązka Krycuk — Pleskaczewski.

Fotografia techniczna trasy

Lipiec 1989 r., aparat "Зенит", obiektyw "Мир-1В" (f=36 mm), odległość 0,3 km, wysokość 3800 m, punkt zdjęciowy 13.

Materiały fotograficzne dotyczące trasy

wykonane podczas przechodzenia odcinków z punktów wskazanych na fotografii technicznej trasy (oprócz nr 7, 8, 9, 12, 14, 16), aparatami "Зенит", "Ломо-компакт" z obiektywami "Гелиос" i "Пентакон-авто" (ogniskowe 35 mm, 58 mm, 135 mm).

Zdjęcie 7. Przejście odcinka R3–R4. Na przedzie — Kaurow.

Zdjęcie 9. To samo co na zdjęciu 8.

Zdjęcie 6. Fotografia techniczna początku trasy. Wykonano z punktu nr 6 (3800 m, odl. 400 m), 6 lipca 1988 r. o 17:00. Aparat "Зенит-Е", obiektyw "Гелиос 44-2" 58 mm.

• Razem: 36/18, 396/155, 39, 34/18

• Godzin marszowych: 50

• Razem za 9 lipca 1988 r.: 6, 162/54, 5

• Godzin marszowych: 12

• Razem za 6 lipca 1988 r.: 12/10, 198/47, 9, 8/2

• Godzin marszowych: 11

• Razem za 5 lipca 1988 r.: 2/2, 140/30, -, 1

• Godzin marszowych: 5

• Razem za 4 lipca 1988 r.: 4/4, 13/9, 6, 10/9

• Godzin marszowych: 5

Opis trasy po odcinkach

R0–R1. Gładka ściana z ostrymi, łamliwymi występami. Ścieżka szlamburska, wytyczona przez zespół z Odessy w 1987 r. (pierwsze 15 m).

R1–R2. Ściana z niewielkim przewieszeniem, wyprowadzająca pod okap z odłupkiem, i.t.o., małe zakł. elem.

R2–R4. Wzdłuż odłupka w prawo w górę pod przewieszeniem, w środkowej części — wahadło w prawo.

R4–R5. Kilka metrów na prawo od gigantycznego wewnętrznego kąta w górę po przewieszających się odwarstwieniach wzdłuż szerokiej żyły kwarcowej. Na punkcie — szlam. hak, na haku — pierwszy punkt kontrolny (widoczny ze startu). Skały mocno zniszczone.

R5–R6. Wahadło w prawo na płyty z odwarstwieniami. Płynie woda. W górę do niszy, utworzonej przez gigantyczne odwarstwienie i ścianę, tutaj — punkt ubezpieczenia.

R6–R7. Z niszy — w prawo w górę, następnie po przewieszających się odwarstwieniach górnej części wewnętrznego kąta — do niewielkiej półki, gdzie znajduje się pierwszy biwak.

R7–R9. Od biwaku — prosto w górę przez niewielki, zniszczony wewnętrzny kąt na płytę. Wahadło w lewo, wyjście pod okap.

R9–R10. Okap — i.t.o.

R10–R12. Płaskie, monolitne płyty z wypolerowanymi uchwytami. Łatwe wspinanie w lewo w górę w kierunku szerokiej żyły kwarcowej. Ograniczona liczba miejsc na asekurację.

R12–R17. Wzdłuż żyły kwarcowej — napięte łatwe wspinanie, w górnej części — wahadło w prawo do odłupka, wyprowadzającego na dużą półkę, gdzie znajduje się drugi biwak.

R17–R19. Z półki — w lewo w górę, ponownie w kierunku szerokiej żyły kwarcowej, następnie — do lewej krawędzi systemu okapów, przecinających ścianę.

R19–R20. Spośród okapów — w lewo w górę. Łatwe wspinanie przeplata się z wahadłami i przemieszczaniem na i.t.o. wzdłuż odłupków. Małe zakł. elem.

R20–R21. Przemieszczenie w prawo w górę w kierunku półki trzeciego biwaku. Bardzo wypolerowane płyty. Łatwe wspinanie przeplata się z i.t.o. na "niebiańskich hakach".

R21–R22. Urozmaicony relief. Przemieszczenie do podstawy rozpadliny, wyprowadzającej na półkę trzeciego biwaku.

R22–R23. Na półce — szlam. hak. Na haku — punkt kontrolny nr 2.

R23–R24. Około 7 m z półki prosto w górę — łatwe wspinanie. Następnie — trawers w lewo w górę w kierunku dużego odłupka. W górnej części odłupka, na półce — punkt ubezpieczenia.

R24–R25. System wahadeł i trawersów lekkim wspinaniem w lewo w górę do podstawy komina.

R25–R27. Komin jest głównie pokonywany lekkim wspinaniem.

R27–R30. Przez system wewnętrznych kątów i półek w lewo pod podstawę gładkiej ściany z rozpadliną.

R30–R35. System pionowych ścian, poprzecinanych szczelinami, pokonywanymi z użyciem i.t.o. i lekkim wspinaniem. Monolitne skały z minimalną liczbą uchwytów. Miejscami występują okapy.

R35–R38. Komin wypełniony lodem wyprowadza pod ściankę, zakończoną okapem.

R40–R43. Płyta z urywającą się rozpadliną, napięte wspinanie, okap jest brany wprost, i.t.o.

R47–R48. Rozpadlina, łatwa do pokonania na przewieszającej się płycie. Wyjście na półkę czwartego biwaku, położoną 15 m od grani.