Paszport

1. Klasa techniczna.
2. Pamiro-Ałaj, dolina Kara-Su.
3. Pik 4810 w centrum S-Z ściany (wariant Kopiejki)
4. Kat. trudn. — 6B, trzecie przejście.
5. Przewyższenie — 1200 m, długość — 1425 m.

Długość odcinków 5–6 kat. trudn. — 945 m (6 kat. trudn. — 725 m). Średnie nachylenie — 75° (3600–4810), z tego 5–6 kat. trudn. — 83° (3650–4520). 6. Zakute haki:

7. Godzin marszowych drużyny: 62 i dni — 7.

8. Biwaki: 1,2 — trzej w hamakach, trzej na półce, — 3 — półsiedzący na półce, — 4 — jeden w hamaku, pięciu półsiedzących na półce, — 5 — leżący na półce.

9. Kierownik: Bogdanow Boris Borisowicz MŚ Uczestnicy: — Boldyrew Aleksiej Siergiejewicz MŚ — Zabołotnych Andriej Władimirowicz MŚ — Mieńszynin Siergiej Leonidowicz MŚ — Szyrokow Dmitrij Michajłowicz MŚ — Sztarkow Michaił Lollewicz MŚ.

10. St. trener: Arefiewa Rufina Grigoriewna. Trener: Zabołotnych Andriej Władimirowicz.

11. Wyjście na trasę: 13 lipca 1990 r. Wierzchołek: 19 lipca 1990 r. Powrót: 19 lipca 1990 r.

12. Organizacja: MGU, a/k im. R.W. Chochłowa.

Foto 1. Wspólne zdjęcie wierzchołka (№ 1). — Data zdjęcia: 18 lipca 1990 r., 17:00 — Odległość: 5 km — Obiektyw: Mir-26 — Wysokość: 3800 m

1. Wariant Kricuka po c S-Z ściany 6B kat. trudn.
2. Wariant Rusiajewa —
3. Wariant Woronowa —
4. Wariant Kopiejki — (wariant drużyny).

Działania taktyczne drużyny

Drużyna podeszła pod trasę 12 lipca 1990 r. Ściana jeszcze była mokra po złej pogodzie. Na wszystkich biwakach leżał śnieg, dlatego postanowiono nie brać ze sobą wody.

13 lipca 1990 r. do przetarcia wyszła связка Zabołotnych — Mieńszynin — Sztarkow. Skała miejscami jeszcze była mokra, przemieszczanie było utrudnione. Udało się przetrzeć 5 lin. Kiedy szli ostatnią linę, zaczął padać śnieg, co znacznie skomplikowało przejście.

14 lipca 1990 r. Rano było bardzo zimno. Przednia связка (Mieńszynin — Szyrokow — Bogdanow) szybko przeszła poręczowanie (foto 5) i zaczęła pracować dalej. Do 12:00 wyszli na biwak i zaczęli przetarcie. Pierwszy pracował Szyrokow (foto 6). Druga trójka urządzała biwak, lepili ze śniegu platformy. Podczas przetarcia zaczął padać śnieg. Po 2 godz on ustał, ale potem zaczął padać z nową siłą. W tych warunkach postanowiono przetarcie przerwać. Udało się przejść od biwaku 3 liny. Biwakowali trzej w hamakach, trzej osobno na półce, na śnieżnych platformach. W nocy było bardzo zimno.

15 lipca 1990 r. Rano, jak tylko trochę ociepliło, naprzód poszła связка Boldyrew — Sztarkow — Mieńszynin. Po wieczornej niepogodzie na zaczepach leżał śnieg, co bardzo utrudniało wspinaczkę. W środku dnia zaczął padać śnieg, a potem ścianę okrył mgła. Widoczność — 15–20 m, na skałach osad. Tempo przemieszczania się wyraźnie spadło. Na drugi biwak wyszli o 19:00 i przetarli 1 linę. Na półce ze śniegu ulepili platformy. Biwak: 3 ludzi w hamakach, 3 osobno na półce. Zimno (foto 8).

16 lipca 1990 r. Z przodu pracowała связка Bogdanow — Szyrokow — Zabołotnych. Skały w przyzwoitym stanie, связка pracowała dość szybko. Ale przy przejściu 3 liny zaczyna się niepogoda (śnieżny grad). Śnieg nasila się, i связка podejmuje decyzję o schodzeniu na biwak. Po ścianie płyną strumienie śnieżnego gradu i runęły się na półkę. Niepogoda trwała do 19:00. Cały ten czas drużyna siedziała pod polietylenami. I po ustaniu śniegu po ścianie jeszcze długo płynęły strumyki. Biwakować w hamakach było niemożliwe, dlatego poszerzyli (ulepili) platformy i biwakowali półsiedząc po dwójce (foto 9). W sumie od biwaku przetarli 4 liny. Duży występ pozostał nieprzejdźany.

17 lipca 1990 r. Przednia связка (Szyrokow — Boldyrew — Sztarkow) wychodzi później niż zwykle, kiedy na ścianie zaczyna się topić lód. Stan rzeźby jest okropny: na zaczepach leży śnieg, skała mokra. Tempo przemieszczania się jest niezbyt duże. Niemniej Szyrokow pewnie przechodzi występ i kontynuuje przemieszczanie się ku 3 biwakowi. Na biwak wyszli późno i nie zdążyli niczego przetrzeć. Znów lepili platformę ze śniegu (foto 13). Biwak: 1 w hamaku, 5 półsiedzących na platformie. Tutaj miał być 3 kontrolny etap, ale jego nie było. Na szlamburze została tylko strzępka sznurka. Dlatego zrobili swój kontrolny etap.

18 lipca 1990 r. Naprzód poszła связка Mieńszynin — Bogdanow — Zabołotnych. 3 liny przechodzą się bez specjalnych problemów (foto 14), choć na zaczepach leży śnieg. Problemy zaczęły się w wewnętrznym kącie (foto 15). Jak my i zakładali, jego jedyna szczelina była zalana lodem. W drugiej połowie dnia słońce oświetliło ścianę, i po kącie zaczął płynąć strumień, co tylko dodało komplikacji. Jednak, mimo wszystkich trudności, pod wieczór drużyna ukończyła przejście ściennej części trasy i wyszła na przedwierzchołkowy odcinek. Na pierwszej dogodnej półce stanęli na biwak i przewiesili jeszcze 2 liny. Wyłożyli platformę. Po raz pierwszy biwakowali, leżąc w namiocie.

19 lipca 1990 r. Drużyna szybko zwinęła biwak. Z przodu связка Sztarkow — Boldyrew. Skały są stosunkowo proste, ale bardzo dużo „żywych” kamieni. Do 12:00 cała drużyna zebrała się na wierzchołku.

Pogoda jest świetna, po raz pierwszy widać całą panoramę rejonu.

O 13:00 zaczynają schodzić w stronę p. LOMO, do 19:00 znajdują się na przełączce, a do 21:00 zatrzymują się na biwak obok rz. Ak-su.

Drużyna przeszła trasę z 5 biwakami, jak i było zaplanowane. Było niewielkie odchylenie od planu taktycznego: nie zdołali przetrzeć trasy powyżej 3 biwaku. To jest związane z tym, że w poprzednim dniu była niepogoda, która oderwała pół dnia i nie pozwoliła przejść występu. Oprócz tego, następnego dnia wyszli późno, tak jak czekali, kiedy ściana odmarznie. W dalszej części wspinaczka odbywała się zgodnie z planem taktycznym.

Szybkie tempo wspinaczki było zapewnione przez zmianę pracujących z przodu связок po dniach i liderów w ciągu dnia. Kolejność pracy связок odpowiadała planowi taktycznemu. Znacznie przyśpieszało przetarcie praca trójkami, tak jak drugi nie tracił czasu na wybijanie haków i ściąganie закладок.

Pierwszy szedł stale na podwójnej linie, jednej z nich UIAA. Pozostali po poręczowaniu z górną asurancją. Asurancja pierwszego była realizowana za pomocą płytki Stichta. Punkty asurancyjne były blokowane z 3–4 punktów. Pierwszy pracował bez plecaka, pozostali nieśli plecaki na sobie.

Praca na trasie zaczynała się od 8:00 do 9:00, kiedy trochę ocieplało. W nocy było bardzo zimno. Biwaki bezpieczne (pod występami), ale niewygodne: bardzo wąskie skośne półki. Dlatego trzeba było brać ze sobą hamaki, lepić ze śniegu platformy, spać osobno. Namiot postawili tylko na ostatnim biwaku. Posiłki przygotowywali na palniku „Ogoniok” rano i wieczorem, na dzień wydawano żywność kieszonkową. Racje były dostatecznie kaloryczne i wszystkich uczestników zadowalały.

Na trasie były szeroko wykorzystywane różne закладки, „Friendy”, uniwersalne haki. Szlamburowych haków używali głównie cudzych, swoich wbili tylko 2. Wiele gładkich z pozoru ścian było przechodzone wspinaczką swobodną po „drobiazgach”. Dla ITO były wykorzystywane skayhaki.

Wszyscy uczestnicy wykazali wysoką fizyczną, techniczną i moralno-wolową przygotowanie. Drużyna przeszła trasę z dobrym zapasem wytrzymałości. O tym mówi chociażby ten fakt, że już po 2 dniach drużyna wyszła na drugą trasę 6B kat. trudn. Niepogoda i skomplikowany stan ściany nie zdołały zatrzymać drużyny, tylko spowolniły jej ruch. Wzięte wyposażenie było w pełni wykorzystane i odpowiadało danej trasie. Nie było wypadnięć i kontuzji.

Łączność radiowa była realizowana jak z obserwatorami pod trasą, tak i z bazowym obozem. Łączność była stabilna, bez przerw. W bazowym obozie znajdował się zespół ratunkowy, wspólny z SP „Mikrograf” i drużyną obwodu moskiewskiego.

¹

www.alpfederation.ru ↗

Opis trasy po odcinkach

Początek trasy naprzeciw w. Usen w 150 m na prawo od szerokiej kwarcowej żyły, przecinającej ścianę w lewo w górę na prawo. Podejście od biwaku pod pikiem Usen — 10 min.

ODCINEK R0–R2. Płyty, które podwodzą do niewyraźnego wewnętrznego kąta z rozpadliną, nie stanowią technicznej trudności. Rozpadlina jest przechodzona wspinaczką swobodną.

ODCINEK R2–R3. Szczelina kończy się gładką płytą. Płyta jest przechodzona na ITO, dla asekuracji wbite szlamburowymi hakami. Z płyty w prawo w górę pod 1 występ, który jest przechodzony na ITO w prawej części. Następnie nieduża gładka płyta podchodzi pod 2 występ, który jest przechodzony przez rdzawą plamę na ITO. Skayhaki. Asekuracja przez szlamburowe haki, „Friendy” (foto 5).

ODCINEK R3–R4. 20-metrowa rozpadlina nad występem idzie się napiętą wspinaczką swobodną, zaklinowując ręce i nogi, i na ITO. Krawędzie szczeliny są wygładzone, nie ma mikrorzeźby dla wspinaczki. Takie szczeliny są charakterystyczne dla całej trasy. Dla asekuracji закладки, „Friendy”.

ODCINEK R4–R5. Od końca szczeliny do punktu asekuracyjnego na szlamburach prowadzi pionowa 10-metrowa gładka płyta. Skayhaki. Z punktu asekuracyjnego wahadłowiec do rozbudowanej w prawo szczeliny i po niej wspinaczką swobodną pod występ, który jest przechodzony na ITO. Wyżej w lewo w górę ku niewyraźnemu wewnętrznemu kątowi po gładkich płytach. Odcinek granicznej trudności. Asekuracja na szlamburach. Po wewnętrznym kącie z głuchą szczeliną (8–10 m) do pionowej gładkiej płyty. Góra wewnętrznego kąta i początek płyty są przechodzone na ITO i skayhakach. Tu jest wiszący punkt asekuracyjny na szlamburach. Wyżej po płycie (20 m, trochę łagodniej) miejscami wspinaczką, miejscami na ITO i skayhakach pod system (foto 6).

ODCINEK R5–R6. Wyступy są przechodzone po środku. Pod nie napiętą wspinaczką swobodną, przez — na ITO. Zakładki, „Friendy”, haki, skayhaki.

ODCINEK R6–R7. Niewyszukany nachylony wewnętrzny kąt wyprowadza w lewo w górę na półkę dla biwaku № 1. Pierwszy kontrolny etap.

ODCINEK R7–R8. Z środka półki przez nawieszenie w górę na płytę (ITO, skayhaki), następnie pod niewielkim nawieszeniem trawers 5–7 m w lewo wspinaczką. Od końca trawersu w górę po płycie z niewielkimi występami i odłupami (wspinaczka, ITO) pod duży występ. Punkt asekuracyjny na szlamburach. Wyступ z 2-metrowym wyrzutem jest przechodzony po środku na ITO. Granicznie trudny odcinek (foto 6).

ODCINEK R8–R9. Rozpadlina nad występem jest przechodzona napiętą wspinaczką swobodną. W końcu szczeliny pod niewielkim nawieszeniem — punkt asekuracyjny.

ODCINEK R9–R11. Od punktu asekuracyjnego trawers w prawo w górę w obejściu nawieszenia — 15–20 m. Nawieszenie kończy się odłupem, zorientowanym w prawo (foto 7). Wyżej system płyt z niewielkimi odłupami. Pion. Miejscami złożona wspinaczka, miejscami ITO. Punkt asekuracyjny pod niewielkim występem. Wyżej płyta z krótkimi odłupami. Odłupy są przechodzone wspinaczką.

ODCINEK R11–R12. Ten odcinek przypomina odcinek R4–R6. Ogólny kierunek przemieszczania — w prawo w górę w obejściu drobnych nawieszeń. Gładkie płyty są przechodzone miejscami napiętą wspinaczką swobodną, miejscami na skayhakach. Dla asekuracji są wykorzystywane szlamburowi haki. Ostatnie 25–30 m są przechodzone prosto przez nawieszenia ku wewnętrznemu kątowi.

ODCINEK R12–R13. Prosty wewnętrzny kąt wyprowadza na półkę. Tutaj biwak № 2 (foto 8). Kontrolny etap. Półka wąska, pochyła.

ODCINEK R13–R14. Z lewej części półki po płycie prosto w górę 10 m, następnie przez drobne nawieszenie w lewo w górę w środek wewnętrznego kąta, który prowadzi do podstawy ogromnego komina „dużego” odłupa. Bardzo złożona wspinaczka. Góra wewnętrznego kąta na ITO. Zakładki, „Friendy”.

ODCINEK R14–R15. Komin jest ogromny, i technika kominowa jest nie do zastosowania. Ściany komina są gładkie, w głębi lód, mokro. Stosowane są закладки, „Friendy”, skayhaki. Komin kończy się ogromnym „piórem”, wyjście na nie przez nawieszenie. Dogodny punkt asekuracyjny. Można stać i nawet siedzieć.

ODCINEK R15–R16. Od pióra po kominie (stał się znacznie węższy) 15 m wspinaczką swobodną do wąskiej poziomej półeczki. Dalej w prawo w górę idzie system półek i płyt z mikrorzeźbą (foto 10).

ODCINEK R16–R17. Po płytach i półkach wspinaczką pod środek dużego występu. Uniwersalne haki, stopery.

ODCINEK R17–R18. Od końca ostatniej półki jeszcze 2–3 m w prawo i potem w górę po odłamie pod drobne nawieszenie. Z lewa od nawieszenia po kwarcowej płycie (foto 11) pod duży występ. Złożona wspinaczka, miejscami ITO, skayhaki. W środku występ rozpadł się na „dachówkę”. Jest przechodzony na ITO na закладках, „Friendach”, skrzynkach.

ODCINEK R18–R19. Nad występem po płycie w niszę. Punkt asekuracyjny. Wyżej stroma płyta z bardzo ubogą mikrorzeźbą — bardzo złożona wspinaczka. Dla ITO są wykorzystywane skayhaki. Płyta kończy się niewielkim występem, który jest przechodzony w lewej części (foto 12).

ODCINEK R19–R20. Po występie trawers w lewo 7–8 m (skomplikowany) do podstawy wewnętrznego kąta. Po nim w górę do półki — 3 biwak. 3 kontrolny etap. Półka mała, najwygodniejszy biwak (foto 13). Wewnętrzny kąt kończy się występem.

ODCINEK R20–R21. Wyступ jest przechodzony na ITO. Wyżej w prawo w górę prowadzi kwarcowa żyła (foto 14). Po żyle mniej więcej 60 m, następnie w lewo w obejściu gładkiej płyty ku odłamowi, po odłamie w prawo w górę pod podstawę wewnętrznego kąta.

ODCINEK R21–R22. Klasyczny wewnętrzny kąt (foto 15) zaczyna się występem (jest przechodzony z lewa) i idzie się po szczelinie w zasadzie na ITO. Szczelina jest zalana lodem. Jest wykorzystywany cały zestaw закладок, „Friendy”. Punkty asekuracyjne wiszące.

ODCINEK R22–R23. Wewnętrzny kąt przez 110 m urywa się niewielką wąską (półstopy) półeczką-rozpadliną, wychodzącą w prawo w obejściu bastionu. Droga z lewa wymaga stosowania ITO. Obejście bastionu wspinaczką swobodną w prawo wyprowadza na półkę.

ODCINEK R23–R24. W górę wychodzi rozczłonkowany wewnętrzny kąt, dużo pólek, ścianki są przechodzone wspinaczką swobodną.

ODCINEK R24–R25. Trawers w prawo po osypiskowych półkach pod zniszczone niewyraźnie wyrażone żebro.

ODCINEK R25–R26. Po żebru w górę (kamienioodporne!) 80 m.

ODCINEK R26–R27. Od żebra w prawo po dużych zniszczonych półkach i ściankach pod podstawę przedwierzchołkowego grzbietu.

ODCINEK R27–R28. Prosty grzbiet wyprowadza na wierzchołek.

Foto 5. Odcinek 2–3. Poręczowanie przez występy. Widać występ nad 1 biwakiem.

Footnotes

1. www.alpfederation.ru ↗ ↩