Paszport wspinaczki

1. Region — Pamiro-Ałaj, pasmo Turkeстанский, dolina Каravшин, 5.4.3.23a
2. Szczyt — pik Odessy 4810 m. Pośrodku Ściany NW (Woronow 88)
3. Przypuszczalnie — 6B, trzecie przejście, wariant
4. Charakter trasy — kombinowany

5. Charakterystyka trasy:

różnica wysokości na trasie 1000 m, długość trasy — 1350 m. długość odcinków 6 kat. trudn. — 1050 m, 5 kat. trudn. — 180 m. średnie nachylenie trasy — 70°

6. Pozostawiono na trasie: w sumie — 22 kr., w tym szlamбур. — 14 (z czego 7 na stanowiskach) i kotewnych — 8 (wszystkie na stanowiskach, użyte do zjazdu).

Użyto:

• starych szlamburowych stacjonarnych — 25 (większość na stanowiskach), w tym do ITO — 0;
• szlamburowych zdejmowalnych — 0.

Użyto w sumie ITO — 180 kr. + około 400 ITO na "ficach" i skaйhukach.

7. Liczba godzin marszowych — 93. Dni — 10 + zjazd — 1.
8. Kierownik: Gun'ko Władimir Siergiejewicz MS

Uczestnicy:

• Archipow Władimir Aleksiejewicz MS
• Litwinow Andriej Dmitrijewicz MS
• Michaliсyn Aleksandr Iwanowicz MS
• Cygankow Wiktor Anatolijewicz MS

9. Trenerzy drużyny:

Balezin Walerij Wiktorowicz MSzM

Zacharow Nikołaj Nikołajewicz MSzM, ZTR

10. Data wyjścia:

Na trasę — o 7:00 2 lutego 2008 r.

Na szczyt — o 17:00 11 lutego 2008 r.

Powrót do B. Ł. — o 20:00 12 lutego 2008 r.

11. Wspinaczka zorganizowana — przez Agencję Kultury Fizycznej i Sportu Administracji Kraju Krasnojarskiego.

Pik Odessy 4810 m 11 lutego 2008 r.

Widok na trasę z lewej

Profil trasy z prawej Pik Odessy 4810 m 11 lutego 2008 r.

1000-lecia Chrztu Rusi 4507 «4810» Pamiro-Ałaj pasmo Turkeстанский M 1:100000

Krótkie wyjaśnienie

W tym roku w Azji Środkowej była anormalnie chłodna zima:

• W Biszkeku przez ponad dwa miesiące utrzymywały się mrozy −20–25°C.
• W Taszkencie został zarejestrowany absolutny minimum za ostatnie 100 lat: −25°C.
• W Oszu przez ponad miesiąc były mrozy poniżej −20°C.

Dlatego i w górach było bardzo zimno. Karawan 26 stycznia wieczorem zdołał dotrzeć tylko do połączenia Ak-Su i Kara-Su, do wysokości 2300 m (przy czym we wielu miejscach, gdzie ścieżka szła stromymi zboczami, musieliśmy wyrąbywać ścieżkę lodami w bardzo twardym firnie, ponieważ konie po prostu się ześlizgiwały). Dalej był stromy podjazd i głęboki śnieg. Tam i został założony obóz bazowy.

Dlatego pod ścianę trzeba było iść dwa razy dalej i trzy razy dłużej niż latem. Do 31 stycznia zostawiliśmy pod trasą zaopatrzenie i produkty; namiotu z powodu oszczędności wagi nie wzięliśmy — zawiesiliśmy na początku trasy platformę (3800 m) i przy zaopatrzeniu nocowaliśmy na niej. Po dniu odpoczynku w obozie bazowym 2 lutego rozpoczęliśmy wspinaczkę.

Trasa Woronowa na początku idzie z przyzwoitym nachyleniem w prawo około 10 lin, potem z nachyleniem w lewo 14 lin, szczególnie w górnej części, a potem znowu w prawo. Postanowiliśmy ją nieco skrócić i zrobić swój wariant.

Przejście nowego wariantu po odcinkach:

• Na początku trasy — 1,5 liny bezpośrednio.
• W środkowej części — 3,5 liny (najtrudniejsza część trasy).
• W górnej części — 10 lin z wyjściem bezpośrednio na szczyt.

W sumie Kategorii trudn. = 15, co stanowi niewiele mniej niż połowę całej trasy, w tym 8 nowych lin z 24 podstawowej części (odcinki R0–R24), co stanowi 33% od podstawowej części trasy.

Trasa Woronowa została przebyta w 1988 roku, drugie przejście zostało dokonane w 1999 roku przez dwójkę z Moskwy: Szczepaczkin — Antonow, w ciągu 12 dni, w ramach Mistrzostw Rosji w klasie skałkowej. Potem była nieudana próba (z powodu złej pogody) irkuckich w 2005 roku (my zdjęliśmy ich zapiskę z punktu kontrolnego na drugiej nocy), więc u nas było trzecie przejście.

Relief bardzo kiepski, miejscami praktycznie go nie było i tylko dzięki wykorzystaniu kotew udało się wbić w sumie 14 szlamburowych, głównie na nowych odcinkach (na wariancie) i połowę z nich na stanowiskach, a na innych odcinkach obyliśmy się starymi.

Według jednomyślnej opinii wszystkich uczestników wspinaczki, trasa na 4810 zimą okazała się, niespodziewanie dla nas, trudniejsza niż na Aksu zimą, i warunki bardziej surowe i chłodne.

Produktów i zaopatrzenia wzięliśmy minimalnie:

• produktów i gazu na 10 dni;
• lin wraz z dynamicznymi 6 szt.;
• jedna czteromiejscowa platforma.

Zapis z punktu kontrolnego

Drużyna Federacji Alpinizmu Obwodu irkuckiego dokonała wejścia na pik 4810 po trasie Woronowa. 6B kat. trudn., punkt kontrolny 1. Zdjęta zapiska Drużyny z m. Moskwa z 1 sierpnia 1999 r. (Szczepaczkin — Antonow) pierwsze przejście Woronowa. Dziś 13 sierpnia 2005 r. rano pogoda dobra, bardzo zimno. Skład drużyny irkuckiej:

1. Kriwoszejew M. — kierownik, MS.
2. Weretienin D. A. MS.
3. Kustow A. W. KMS. Rozpoczęli przetwarzanie 10 sierpnia 2005 r. o 2:05, pogoda zła. 11 sierpnia — doszli do pierwszej nocy. 12 sierpnia cały dzień pada deszcz i śnieg — siedzimy w platformie. 13 sierpnia idziemy w górę. Wszystkim wielki pozdrowienia.

Zapis z wierzchołka

Drużyna Gun'ko W. S. Weszła na wierzchołek 4810 m 11 lutego 2008 r. Zeszła 12 lutego 2008 r. Powodzenia na trasach. Zdjęte zapiski drużyny 1988 r. i 1999 r.

W. Gun'ko na odcinku R2–R3, zdjęcie ze stanowiska, punkt № 2.

Początek odcinka R3–R4.

Odcinek R5–R6

Początek odcinka R6–R7, trawers pół wahadłowy w prawo.

Górna część odcinka R6–R7, zdjęcie ze stanowiska, punkt № 6.

A. Litwinow. Początek odcinka R7–R8.

Ruch po poręczach, odcinki R5–R7, z góry idzie lawina pyłowa!

Odcinek R7–R8, A. Litwinow, zdjęcie z noclegu.

Odcinek R7–R8, A. Litwinow, zdjęcie z noclegu.

Przejście półki na odcinku R8–R9 W. Gun'ko.

W. Gun'ko na początku odcinka R9–R10, zdjęcie ze stanowiska, punkt № 9.

Jedna z najtrudniejszych lin, początek odcinka R10–R11, zdjęcie ze stanowiska, punkt № 10.

Jedna z najtrudniejszych lin, odcinek R10–R11, zdjęcie ze stanowiska, punkt № 10.

Odcinek R11–R12, zdjęcie ze stanowiska, punkt № 11.

A. Litwinow pokonuje trawers w wewnętrzny kąt. Odcinek R12–R13, zdjęcie ze stanowiska, punkt № 12.

Górna część odcinka R12–R13, podejście do półki, gdzie była trzecia nocleg, zdjęcie ze szlamburowego w górnej części odcinka.

W. Cygankow na poręczach. Przejazd na 3. nocleg.

W. Cygankow na początku odcinka R15–R16, zdjęcie ze stanowiska, punkt № 15.

W. Cygankow na początku odcinka R17–R18, zdjęcie ze stanowiska, punkt № 17.

Ruch po poręczach na odcinku R13–R15, pada śnieg, na dole widać krawędź platformy. Zdjęte z góry.

Odcinek R19–R20. Na górze odcinka, na lewo, powyżej ogromnego karniza, będzie 4. nocleg.

Początek odcinka R20–R21.

Górna część odcinka R20–R21.

W. Gun'ko na początku odcinka R21–R22.

Cygankow w platformie po wspinaczce.

Michaliцин na asekuracji.

A. Litwinow na 4. noclegu.

Drużyna na szczycie: Cygankow, Gun'ko, Archipow, Michaliцин. Zdjęcie zrobił Litwinow.

Drużyna na szczycie: Archipow, Gun'ko, Litwinow, Cygankow. Zdjęcie zrobił Michaliцин.