PASAZPORT

1. Klasa techniczna.
2. Pamiro-Ałaj, pasmo Turkestański, północne odgałęzienie.
3. Szczyt 4810 m.
4. Pierwsze wejście 6B kat. trudn. (przybliżone).
5. Charakterystyka trasy:
   • różnica wysokości – 1110 m
   • długość odcinków 6B kat. trudn. – 1140 m
   • « — » « — » 5B kat. trudn. – 300 m
   • « — » « — » 4B kat. trudn. – 65 m
   • średnie nachylenie: części ściennej – 76° do wyjścia na grań – 74°
6. Wbite haki:

7. Czas marszu: 67 godz. 30 min (8 dni)
8. Liczba noclegów:
   • ogółem – 7
   • z tego siedzących – 6
   • « — » leżących – 1
9. Kierownik: Woronow A.L., alp. KMS / skal. KMS Bańkowski M.G., KMS/KMS Marczenko W.S., KMS/KMS Potańkin I.W., MS/MS Tichomirow W.M., KMS/KMS Samojlenko I.W., KMS/KMS
10. Trener: Sołonnikow W.A., MSMK
11. Wyruszyli na trasę 2 lipca 1988 r. Doszli na szczyt 10 lipca 1988 r. Powrócili do bazy 11 lipca 1988 r.
12. Drużyna LOS DFSP związków zawodowych.

4290 m, 8 lipca 1988 r. 4120 m, 5–6 lipca 1988 r. 3950 m, 3–4 lipca 1988 r. ▲ — noclegi ....M — wysokość ....88г. — data

— trasa wejścia — droga zejścia Obiektyw Mini-tar-I, f.r. = 32 mm Odległość do obiektu 1,5 km, punkt fotografowania № 1, wysokość punktu fotografowania 4230 m.

4810 m 40 ▲ 4650 m 9 lipca 1988 r. 35 34 33 32 31 30 29 28 27 26 ▲▲ 4290 m 7–8 lipca 1988 r. 25 24 23 22–21 20 19 18 17 ▲▲ 4120 m 5–6 lipca 1988 r. 16 15 14 13 12 11 9–10 ▲▲ 3950 m 3–4 lipca 1988 r. 8 Profil po prawej. 13 lipca 1987 r. Obiektyw Mini-tar-1 – 32 mm, odległość do obiektu 500 m. punkt fotografowania na schemacie 3, wysokość punktu fotografowania 3300 m ▲ — noclegi ....M — wysokość ....88г. — data 7 6 5 4 3 2 1

Działania taktyczne drużyny

Działania drużyny na trasie były zdeterminowane wcześniej opracowanym planem. Został on opracowany i sporządzony po obserwacji spod ściany przez 60-krotny teleskop i szczegółowym przeglądzie z wierzchołka p. Asan (4230 m), który znajduje się naprzeciw obiektu wejścia i z którego dobrze widać górną część ściany. Podczas wejścia na p. Asan (4230 m) zapoznaliśmy się ze skałą i rzeźbą, z którą przyjdzie nam pracować na ścianie p. 4810 m. Jest ona miejscami analogiczna, ale znacznie dłuższa. Na podstawie tych danych został opracowany plan taktyczny, który polegał na następujących punktach:

1. Trasa powinna być logiczna i przebiegać przez środek ściany z wyjściem bezpośrednio na wierzchołek.
2. Pokonać trasę maksymalnie wspinaniem się swobodnym i z minimalnym użyciem techniki szlamburowania.
3. Nie używać specjalnego sprzętu (półek, platform itd.) do organizacji noclegów, co pozwala na uproszczenie organizacji noclegów i upraszcza taktykę przejścia trasy. Maksymalnie wykorzystywać dla organizacji noclegów rzeźbę ściany.
4. Ponieważ na wybranej trasie nie było oczywistych półek lub jednoznacznych miejsc na noclegi, a drużyna nie stosuje specjalnego sprzętu do ich organizacji, zaplanowano przejście odcinków z przygotowaniem.
5. Maksymalnie odciążyć wagę poprzez lżejsze osobiste i wspólne wyposażenie oraz wysokokaloryzacyjny produkt (po 250 g na osobę na dzień), co pozwoli na szybkie przejście po trasie.

W planie taktycznym opracowano dwa warianty przejścia ściany:

1. wariant: przebyć trasę z 5 noclegami.
2. wariant: na wypadek złej pogody planowano mieć zdwojone noclegi w łącznej liczbie 7.

Z uwzględnieniem realnej trudności trasy i niekorzystnych warunków pogodowych wspinaczka odbywała się według II wariantu. 2 lipca 1988 r. Drużyna wyszła do przygotowania trasy (Bańkowski — Woronow — Marczenko). Przebyto około 100 m. Podejście pod trasę po śnieżno-lodowym stoku nie jest uwzględnione w raporcie. 3 lipca 1988 r. Drużyna podniosła się na nocleg № 1 i kontynuowała przygotowanie wyżej. (Samojlenko — Woronow — Bańkowski).

W kolejnych dniach pogoda się pogorszyła. Padał śnieg i trasa pokrywała się lodem, który topniał w drugiej połowie dnia. Dlatego dziennie przebywano mniejszą odległość, niż planowano w I wariancie. Za podstawowy został przyjęty II wariant.

Pierwszy w drużynie pracował w galoszach na podwójnej linie produkcji zagranicznej, dla zapewnienia bezpieczeństwa stosowano:

• amortyzatory w systemie asekuracyjnym
• urządzenia hamujące

Jako prowadzący pracowali wszyscy członkowie drużyny, jednak najbardziej skomplikowane odcinki przebywali:

• Potańkin
• Samojlenko
• Bańkowski

Pierwsza para pracowała bez plecaków, ulżywszy plecak ostatniego w grupie.

Poruszanie się po linach odbywało się z górną asekuracją na dwóch zaciskach ze splotami. Wszystkie noclegi na trasie były siedzące, niewygodne, częściowo używano hamaków. Wyjątkiem była tylko noc z 9 lipca, gdzie można było normalnie rozstawić namiot.

Harmonogram pracy pierwszych

Trasa stanowi ścianę o średnim nachyleniu 75–80°. Dolna część ściany — kwarcowy pas z równomiernie rozmieszczonymi karnizami. Skała jest wygładzona i ma słabe tarcie. Pod karnizami możliwe jest użycie elementów zakładkowych. Środkowa część ściany — pionowe płyty, szczeliny, wewnętrzne kąty, wygładzone odłupy. Na poszczególnych odcinkach trzeba było używać „skai-huka” i ITO. Szereg odcinków zostało pokonanych tylko przy użyciu wahadła. Wszystkie odcinki VI kat. trudn. Górna część ściany — bardziej rozczłonkowana i stanowi pasmo dużych bloków i wygładzonych struktur. Wąskie szczeliny, karnizy. Nachylenie wzrasta do 80°. Część przedwierzchołkowa ściany ma mniejsze nachylenie. Są tu odcinki IV–V kat. trudn. Wyjście na wierzchołek po śnieżno-lodowym stoku i skałach III kat. trudn.

10 lipca 1988 r. Drużyna wyszła na wierzchołek o 12:00. Została znaleziona notatka grupy ChTS LG SK od 10 lipca 1988 r., kierownik Kricuk A.G., i odkryta notatka klubu alpinistycznego „Odessa” z 10 lipca 1986 r., kierownik Sitnik M.A.

Bezpieczeństwo na trasie było zapewnione głównie przez właściwą organizację ruchu:

• osłonięte miejsca zbiórki, asekuracji i noclegów,
• blokowanie haków,
• poruszanie się uczestników w zasięgu głosu i widoczności,
• ruch pierwszego na podwójnej linie,
• stosowanie dobrej jakości sprawdzonego sprzętu.

Sesje łączności radiowej z obserwatorami odbywały się zgodnie z harmonogramem. Łączność była stała i stabilna.

W ten sposób II wariant planu taktycznego został przyjęty za podstawowy i w pełni wykonany.

Schemat trasy w symbolach

M 1:2000 /1 mm = 2 m/ na wysokość

Czas marszu 67 godz. 30 min.

Opis trasy po odcinkach

odcinek R0–R1. Wewnętrzny kąt z wyjściem na zniszczone skały pod lód, po mokrej płycie wyjście pod system karnizów. Miejsca dla asekuracji dobre. odcinek R1–R2. Gładka płyta, w górnej części karnizy. Wspinaczka trudna. ITO. odcinek R2–R3. Płyta, rzeźba wygładzona. Spoza karnizów odejście wahadłem. ITO. odcinek R3–R4. Wyjście przez karnizy do prawej części. Wspinaczka trudna. Uniwersalne haki. Asekuracja – szlamburowa. odcinek R4–R5. Płyta z rzeźbą. Karnizy. Obchód w prawej części. Asekuracja – szlamburowa. odcinek R5–R6. Gładka płyta z wyjściem na karnizy. Wahadło w skały. Miejsce dla asekuracji wygodne. odcinek R6–R7. Wewnętrzny kąt. Lód. Asekuracja na półce. Uniwersalne haki. odcinek R7–R8. Płyta z wąskimi małymi szczelinami. Wyjście na nocleg № 1. odcinek R8–R9. Wyjście przez karniz po płycie pod duży karniz. Asekuracja szlamburowa. Użycie „skai-huk”. odcinek R9–R10. Karniz, przejście w środkowej części. Użycie ITO. Elementy zakładkowe. odcinek R10–R11. Płyta. W lewej części szczeliny. Cienkie uniwersalne haki. ITO. Asekuracja – szlamburowa. odcinek R11–R12. Płyty z ubogą rzeźbą, obchód karnizów z prawej strony. Użycie wahadła. Asekuracja – szlamburowa. odcinek R12–R13. Płyta. W górnej części karnizy. Przejście po prawej stronie. Asekuracja przez odłup i uniwersalne haki. ITO. odcinek R13–R14. Przez karnizy wyjście na płytę. Ruch w kierunku wewnętrznego kąta. Asekuracja na szlamburach. odcinek R14–R15. Po wewnętrznym kącie wyjście na nocleg № 2. odcinek R15–R16. Gładka płyta, w lewej części wąskie szczeliny. Przejście przez wewnętrzny kąt na ścianę. Wspinaczka trudna. ITO. odcinek R16–R17. Wewnętrzny kąt z wyjściem na półkę. odcinek R17–R18. Wewnętrzny kąt, lód, w górnej części półka. Miejsce asekuracji dogodne. Użycie wahadła. odcinek R18–R19. Mokra płyta, po wewnętrznym kącie wyjście na gładką płytę. Asekuracja na szlamburach. odcinek R19–R20. Wahadło w lewo we wewnętrzny kąt. Wspinaczka po wewnętrznym kącie. Wygładzone odłupy. Zakładki. odcinek R20–R21. System wewnętrznych kątów. Używane są uniwersalne haki. ITO. odcinek R21–R22. Wewnętrzny kąt ze szczeliną na prawo od karniza. Gładka płyta z wyjściem na półkę pod zwieszającym karnizem. odcinek R22–R23. Wewnętrzny kąt. Użycie ITO. Elementy zakładkowe. odcinek R23–R24. Płyta z rzeźbą. Wyjście na nocleg № 3. odcinek R24–R25. Płyta. System wewnętrznych kątów. Użycie uniwersalnych haków i elementów zakładkowych. ITO. odcinek R25–R26. Płyta z małą rzeźbą. Zwieszający karniz obchodzony z lewej strony. Asekuracja na szlamburowych hakach. odcinek R26–R27. Wewnętrzny kąt. Uniwersalne haki. ITO. odcinek R27–R28. Gładkie płyty z małymi szczelinami. Kierunek ruchu na lewy brzeg trójkątnego karniza. W górnej części karniza „żywa płyta”. odcinek R28–R29. Wewnętrzny kąt w lodzie. W górnej części półka. Możliwy nocleg siedzący. odcinek R29–R30. Wewnętrzny kąt z wyjściem na płytę pod karnski. Małe, wąskie szczeliny. Użycie ITO. odcinek R30–R31. Gładkie płyty typu „baranowie łby”. Ruch po szczelinie. Mokro. Użycie „skai-huk”. odcinek R31–R32. Gładkie płyty, mokre. Ruch po szczelinach. W środkowej części półka, dogodna dla asekuracji. Użycie ITO, „skai-huk”. odcinek R32–R33. System wewnętrznych kątów. Mokro. Użyte są elementy zakładkowe. odcinek R33–R34. Mokre płyty. odcinek R34–R35. Zniszczone skały w lodzie. Wyjście na nocleg № 4. odcinek R35–R36. Zniszczone skały. odcinek R36–R37. Skały w lodzie, wyjście na płytę, wyprowadzającą na wewnętrzny kąt. odcinek R37–R38. Wewnętrzny kąt w lodzie. Miejsce dla asekuracji dogodne. odcinek R38–R39. Wewnętrzny kąt w lodzie, wyprowadzający na półkę pod grzebieniem. odcinek R39–R40. Ściana z rzeźbą. Wyjście na grań. Dalej 40 m po śnieżno-lodowym stoku i 40 m po zniszczonych skałach w lodzie. Wyjście na wierzchołek – p. 4810 m.

Zejście po trasie 5B kat. trudn. (C-3 grań).