Pa­spor­t wcho­dzenia

1. Rejon — Kir­gistan, Pami­ro-Ałaj, Dolina Ka­raw­szyń (dolina rzeki Kara-Su) 5.4.3.
2. Wierz­chołek — Żół­ta Ściana, lewa część wschodniej ściany
3. Za­łożono — 5A kat. trud., pierw­szo­wej­ście
4. Cha­rak­ter tras­sy — skal­na
5. Cha­rak­te­ry­styka trasy:

prze­pa­d głównej części 600 m,

dłu­gość trasy — 800 m.

dłu­gość odcin­ków 6 kat. trud. — 120 m, 5 kat. trud. — 280 m

śred­nia stro­mość głównej części 52°

6. Uży­to na trasie: haków kotwiących — 23/11, ka­mo­lo­tów — 86/48, + ITO na fi­fach — 35. Po­zo­sta­wio­no — 1 hak kot­wiący (odcinek R4–R5). Znale­zio­no na trasie stare szlam­bu­ry (stan­cje R5, R7)
7. Liczba go­dzin marszo­wych — 9,5 godz., dni — 1.
8. Kie­row­nik: Ży­gałow Aleksan­der Wła­di­mi­ro­wicz 1-sza kat. sport.

Uczest­ni­cy: Jer­mi­szina Ana­sta­sia Igo­re­wna KMS

9. Trener­zy dru­żyny:

Ba­lie­zin Wa­le­rij Wi­kto­ro­wicz MSMK, ZTR

Za­cha­row Niko­łaj Niko­łaj­ewicz MSMK, ZTR

10. Da­ta wy­jścia:

Na trasę — o 11:30, 12 sierp­nia 2014 r.

Na wierz­chołek — o 20:45, 12 sierp­nia 2014 r.

11. Wcho­dze­nie zor­ga­ni­zo­wa­ne — przez Mi­ni­ster­stwo Sportu i Tu­ry­sty­ki Kraju Kras­no­jar­skiego Kraju

2014 rok

1 — Prz­ej­dzie­na trasa, lewą czę­ścią W śc, 2014 r. 2 — po półce W śc, 5A, Słon­nikow, 1987 r. 3 — środ­kiem W śc, 5B, Ja­nu­sze­wicz, 2005 r.

Profil trasy z lewej stro­ny, zdję­cie z ścież­ki w trak­cie zej­ścia

Szkic pro­fi­lu trasy

Fotopa­no­ra­ma re­jo­nu

Tak­ty­ka dru­żyny

W lip­cu 2014 r. w dolinie Ka­raw­szyń odby­wał się mis­t­rzostwa Ro­sji w al­pi­ni­zmie w kla­sie tech­nicz­nej. Po za­koń­cze­niu mis­t­rzostw u nie­któ­rych drużyn po­zo­sta­ło kil­ka wol­nych dni.

W ten spo­sób, Ana­sta­sia Jer­mi­szina z dru­żyny Tomsk — Kras­no­jarsk i Alek­san­der Ży­gałow z dru­żyny Kras­no­jarsk — 2 zjed­no­czy­li się w jedną dru­ży­nę w celu wy­ko­na­nia dwóch pierw­szo­wejść:

• Na Srebrną Ścianę
• Na Żół­tą Ścianę

Po wy­ko­na­niu 11 sierp­nia 2014 r. pierw­szo­wej­ścia na Srebrną Ścianę, wierz­chołek Po­łud­ni­owy, orien­ta­cyj­nie 4A kat. trud., 12 sierp­nia wy­ru­szy­li z ba­zo­wego obo­zu, aby wy­brać li­nię pierw­szo­wej­ścia na Żół­tą Ścianę.

Na po­czą­tek pla­no­wa­na była li­nia pra­wej czę­ści trasy Ja­nu­sze­wi­cza, 5B kat. trud. Po­skor­ku wy­szli z obo­zu póź­no, dnia mo­gło nie wy­star­czyć, zde­cy­do­wa­li się przejść li­nię krótszą i prost­s­zą.

Skon­cen­tro­wa­li uwa­gę na le­wej czę­ści wschod­niej ściany, na pod­sta­wie do­stęp­nych nam da­nych, tam nie ma żad­nej trasy al­pi­ni­st­kiej, a ściana jest dość duża, przy tym górny ba­stion pro­wad­zi pro­sto na wierz­chołek. Na tra­sach w pra­wej czę­ści ściany trze­ba jesz­cze prze­ła­mać górną część po ru­szo­wi­skach, aby do­trzeć na wierz­chołek.

Roz­po­czę­li wcho­dze­nie o 11:30. Trasa prze­cho­dzi przez li­nię sko­śnych czar­nych kar­ni­zów, bie­gną­cych z le­wej stro­ny na pra­wą po ca­łej le­wej czę­ści ściany. Prze­cho­dze­nie z kar­ni­za na kar­niz:

• nie­wiel­ki­mi huś­taw­ka­mi,
• miej­scami la­ze­niem.

Każ­dy przej­ście w le­wo up­rasz­cza trasę i skra­ca jej dłu­gość.

Klucz­we odcin­ki: R4–R5, R6–R9.

Szcze­gól­no­ści:

• cien­kie za­mknię­te na­wis­nię­cia,
• „ży­we” za­tko­nię­cia,
• pły­ty.

Na trasie zna­le­zio­no stary szlam­bur, stan­cja R5, i spit z uchem Petzl, stan­cja R7, z włą­czo­ny­mi rep­sznu­ra­mi. Na pod­sta­wie uzy­ska­nych in­for­ma­cji — to stan­cje dru­żyny Alek­san­dra Ja­nu­sze­wi­cza, m. Kras­no­jarsk.

Na odcin­ku R4–R5 po­zo­sta­wio­no hak kot­wiący. Na środ­ko­wej półce byli o 17:20.

Górny ba­stion to se­ria na­chy­lo­nych ka­mi­nów, zbu­do­wa­nych z po­je­dyn­czych brzmią­cych bloków. La­ze­nie jest trud­ne. Miej­scami ska­ła z cien­ką war­stwą zwię­trza­li­ny.

Na wierz­chołek wy­szli o 20:45. W ko­trol­nym tu­rze nie zna­leź­li żad­nej za­pis­ki ani po­jem­ni­ka. Roz­cię­li pla­sti­ko­wą bu­tyl­kę i umie­ści­li w niej za­piskę w po­li­ety­le­no­wym wor­ku.

Do obo­zu zeszli o 22:30. Było pla­no­wa­ne wy­ko­na­nie trasy 5A kat. trud., ale obec­ność na­prę­żo­nego ITO na trasie i dłu­gość odcin­ków trud­ne­go la­ze­nia skła­nia ku ka­te­go­rii 5B.

Opis trasy po odcin­kach

Odcinek R0–R1: Po­czą­tek trasy po ła­twym te­re­nie, roz­ło­gi­ste szcze­li­ny za­ro­śnię­te tra­wą, pod le­wą część du­że­go sier­po­ob­raz­nego kar­ni­za. Prze­jście przez kar­niz, ITO po mo­k­rej szcze­li­nie. Wy­jście na pły­tę ze szcze­li­ną. Stan­cja na półecz­ce.

Odcinek R1–R2: Od stan­cji pro­ste la­ze­nie w pra­wo w górę za że­bro. Za że­brem wy­god­na pół­ka, stan­cja.

Odcinek R2–R3: Od pół­ki w górę, do pod­stawy du­że­go czar­ne­go kar­ni­za, se­ria krót­kich ści­anek, pół­ek, liczne szcze­li­ny i roz­ło­gi­ste prze­rwy.

• krótkie ści­anki
• pół­ki
• liczne szcze­li­ny i roz­ło­gi­ste prze­rwy

Stan­cja wy­god­na, obok we­wnętrz­nego ką­ta.

Odcinek R3–R4: Na­chy­lony we­wnętrz­ny kąt, jed­na ze ści­anek któ­re­go — duży czar­ny kar­niz, na­chy­lo­ny z le­wej stro­ny na pra­wą. W po­ganą po­go­dę w tym mie­j­scu pły­nie woda. W środ­ku ką­ta — ma­ła pół­ecz­ka obok kol­czaste­go krza­ka. Stan­cja pół­wi­szą­ca.

Odcinek R4–R5: Pierw­szy klucz­wy odcin­nek. Kąt jest kon­ty­nu­owa­ny i dzie­li się na kil­ka ide­nt­ycz­nych. Trze­ba się po­ru­szać po sa­mym le­wym. Na­prę­żo­ne ITO pod na­wis­nię­ciem. Tu w le­wej na­wis­nię­tej ściance po­zo­sta­wio­no hak kot­wiący. W górnej czę­ści — duży brzmią­cy ka­miń, za­klin­do­wa­ny we we­wnętrz­nym kącie. ITO przez nie­go. Na­stęp­nie wy­jście na ści­ankę z uko­śną szcze­li­ną z le­wej stro­ny na pra­wą. Po szcze­li­nie do nie­wiel­kie­go odłamu, tu za­bi­ty stary szlam­bur z du­żym uchem. Stan­cja.

Odcinek R5–R6: Szcze­li­na jest kon­ty­nu­owa­na, z le­wej stro­ny na pra­wą pod uko­śny­mi ką­ta­mi z na­wis­nię­ciem — tam nie trze­ba la­zić. Z le­wej stro­ny wi­dać ba­stion z do­brym re­lie­fem, pół­ka­mi z tra­wą.

• Od stan­cji huś­taw­ka w le­wo
• Wy­jście na ba­stion przez we­wnętrz­ne ką­ty, ści­anki

Stan­cja na do­b­rej półce pod na­wis­nię­ty­mi kar­ni­za­mi, ką­ta­mi.

Odcinek R6–R7: Począ­tek dru­gie­go klucz­we­go odcin­ka. Na­chy­lone we­wnętrz­ne ką­ty, jed­na ze ści­anek któ­rych — na­wis­nię­ty kar­niz. Począ­tek ru­chu po sa­mym le­wym. Wy­jście na ma­łą pół­ecz­kę z tra­wą. Tu za­bi­ty spit z uchem Petzl. Stan­cja.

Odcinek R7–R8: Od pół­ecz­ki w górę po cien­kiej szcze­li­nie ITO. Szcze­li­na koń­czy się, huś­taw­ka w pra­wo 3 m, prze­jście na roz­ło­gi­stą szcze­li­nę. Po niej la­ze­niem do ma­łej na­chy­lo­nej pół­ecz­ki. Stan­cja.

Odcinek R8–R9: Po cien­kiej szcze­li­nie ITO w górę, do pod­stawy na­chy­lo­ne­go czer­wo­ne­go we­wnętrz­ne­go ką­ta. Po nim ITO na ko­tar­kach i fi­fach. Wy­jście w mie­j­scu połą­cze­nia ką­ta z są­sied­ni­mi ką­ta­mi, przez kar­niz na du­żą środ­ko­wą pół­kę. Koniec klucz­wych odcin­ków.

Odcinek R9–R10: Środ­ko­wa pół­ka. Stałe la­ze­nie. Do­cho­dze­nie do ści­anki pod du­że ka­mi­ny.

Odcinek R10–R11: Ści­anka z licznym re­lie­fem. Wy­jście na tra­wia­stą pół­kę.

Odcinek R11–R12: Ści­anka ze szcze­li­ną, wy­jście na ka­miń, two­rzą­cy się z du­żym odła­mem. Na odła­mie stan­cja.

Odcinek R12–R13: Duży czer­wo­ny ka­miń, z le­wej stro­ny na­wis­nię­ty uko­śny kar­niz. W środ­ku ka­mi­nia huś­taw­ka w pra­wo, do są­sied­nie­go ka­mi­nia z na­wa­lo­ny­mi na sie­bie „ży­wy­mi” za­tko­nię­cia­mi. Trud­ne la­ze­nie. Ska­ła z cien­ką war­stwą zwię­trza­li­ny. Wy­jście pod kar­niz, stan­cja.

Odcinek R13–R14: Przez kar­niz wy­jście w se­rię ka­mi­ni, prze­cho­dze­nie w pra­wo z jed­ne­go w dru­gi. Stan­cja na na­chy­lo­nej pół­ecz­ce.

Odcinek R14–R15: po ści­ance ze szcze­li­na­mi w na­chy­lony ka­miń. Wy­jście na wy­god­ną pół­kę, stan­cja.

Odcinek R15–R16: po pio­no­wym we­wnętrz­nym kącie w na­chy­lony we­wnętrz­ny kąt. W górnej czę­ści „ży­we” ka­mi­nie, blo­ki. Stan­cja na pół­ce.

Odcinek R16–R17: Na­chy­lony sze­ro­ki ka­miń. W górnej czę­ści brzmią­ce blo­ki, na­wa­lo­ne na sie­bie.

Odcinek R17–R18: Ści­anka z ka­tu­sz­ka­mi, „ba­ra­nia­mi łba­mi”. Ła­twe la­ze­nie. Wy­jście na gra­bę, po­czą­tek stre­chy.

Odcinek R18–R19: po gra­bie w pra­wo ła­twe la­ze­nie. Trud­ne miej­sca są wszę­dzie o­mi­ja­ne. Moż­li­we jed­no­cze­sne prze­su­wa­nie się wszyst­kich uczest­ni­ków.

Odcinek R19–R20: Wy­jście na rów­ny te­ren. W tym miej­scu trasa łą­czy się z trą­są Ja­nu­sze­wi­cza, 2005 r. Wy­jście na wierz­cho­łek.

Zej­ście po spusto­wym ku­lu­arze.