1. Klasa wspinaczki — skalna
2. Region wspinaczki — Pamiro-Ałaj, pasmo Turkeński
3. Pik Ałsan (4230 m) — przez centrum Ściany NW. KТМГВ 5.4.
4. Kategoria trudności — 6Б
5. Różnica wysokości — 780 m z tego:

• wysokość ściany — 730 m
• długość — 1120 m
• długość odcinków 5–6 kat. trud. — 1020 m
• z tego 6 kat. trud. — 845 m. Średnie nachylenie trasy — 71°, z tego ściana — 73°

6. Wbite haki: skalne — 58/9, закладок — 92/7, szlamбурkowe — 53/33
7. Godzin marszowych drużyny — 31,4 dni
8. Nочёвки: 1-я — leżąc w палатке 2-я — siedząca
9. Drużyna Komitetu ds. Kultury Fizycznej i Sportu przy Egzekutywie Rady Lenina
10. Kierownik — Aleksandr Nikołajewicz Odincow — МС Uczestnicy:

• Tengiz Aleksandrowicz Werułaszwili — МС
• Aleksiej Władimirowicz Dorofiejew — МС
• Siergiej Wadimowicz Jefimow — МС
• Aleksiej Jegorowicz Klimin — КМС

11. Trener drużyny — МС ZSRR Wiaczesław Iwanowicz Głuszko
12. Wyjście na trasę — 3 lipca 1991 r. Wyjście na wierzchołek — 6 lipca 1991 r. Powrót — 6 lipca 1991 r.

Zdjęcie — 1 Data zdjęcia — 25.06.91, 16:00 Obiektyw — Волна-ЗМ Odległość — 2 km, Wysokość zdjęcia — 3700 m, № zdjęcia — 1

• trasa Pogoriełowa po Ścianie NW 6А kat. trud. 1986 r.
• trasa Morоза po Ścianie NW 6А kat. trud. 1986 r.
• trasa Gorbenko po Centrum Ściany NW 6А kat. trud. 1986 r.
• trasa Rusiajewa po Centrum Ściany NW 6Б kat. trud. 1988 r., trasa drużyny
• trasa Timofiejewa po prawej części Ściany NW 6Б kat. trud. 1988 r.

Działania taktyczne drużyny

Wyniki rozpoznania, studium raportów i materiałów fotograficznych stały się podstawą opracowania planu taktycznego.

Zaplanowaną trasę planowano przebyć w ciągu 3 dni (jeden dzień na przygotowanie i dzień rezerwowy). Wcześniej trasę tę przebyły tylko 3 zespoły i była uważana za najtrudniejszą w regionie.

W skład drużyny weszli:

• Aleksandr Nikołajewicz Odincow — kapitan
• Władimir Anatoljewicz Iwanow
• Aleksiej Władimirowicz Dorofiejew
• Siergiej Wadimowicz Jefimow
• Aleksiej Jegorowicz Klimin
• Tengiz Aleksandrowicz Werułaszwili

Drużyna składała się z doświadczonych mistrzów sportu, mających doświadczenie w występach na Mistrzostwach ZSRR. 1988 r. — 1. miejsce w klasie technicznym. 1989 r. — 2. miejsce w klasie wysokościowo-technicznym, 3. miejsce w klasie skalnym i technicznym. 1990 r. — 1. miejsce w klasie skalnym. Z powodu choroby Władimir Iwanow nie wyszedł na trasę.

Rzeczywiscie na miejscu były dwie noce, wykorzystano dzień rezerwowy z powodu trudnych warunków meteorologicznych. Trasę przebyto od 3 do 6 lipca 1991 r. w ciągu 31 godzin.

Harmonogram wspinaczki był następujący: 3 lipca 1991 r. — rozpoczęcie przygotowań o 9:30, pracuje para Dorofiejew — Klimin. Główne zadanie — przejście gładkiej ściany („lustro”) z użyciem skyhooków jako ITO. Wspinaczka ograniczona, ubogi mikrorelief. O 15:30 para zeszła do obozu szturmowego. Od 14:00 do 15:00 pracę utrudniała niepogoda (śnieg z deszczem). 4 lipca 1991 r. — rozpoczęcie pracy o 7:00, jako pierwsi pracują Werułaszwili — Jefimow. „Zadanie dnia — przejście lustra i wyjście przez gzyms na nocleg”. Jednym z problematycznych miejsc trasy jest gładka ściana o nachyleniu ponad 70°. O 16:00 grupa dotarła na nocleg i rozpoczęła przygotowanie przewieszki przed manewrem wahadłowym. O 17:00 zakończenie pracy. Na noclegu, wbrew oczekiwaniom, nie znaleziono wody pitnej, co zmusiło do wcześniejszego zakończenia pracy (17:00). 5 lipca 1991 r. — grupa rozpoczęła pracę o 7:00. Przed nią para Odincow — Klimin. Przed nimi jeden z najtrudniejszych odcinków trasy: po przewieszce gigantyczny 30-metrowy manewr wahadłowy i następnie przez serię pionowych kominów — na górny nocleg pierwszych zdobywców. Pracę znacznie utrudniała niepogoda. Od 11:30 padał deszcz ze śniegiem. Od 12:00 do 15:00 drużyna czekała na poprawę pogody. Deszcz ze śniegiem padał do 19:30. Skały oblodniały, w szczelinach zaczął tworzyć się lód. Od 15:00 do 18:30 drużyna pokonała 3 liny i zanocowała 3 liny od grani. Nocleg siedzący, niewygodny. 6 lipca 1991 r. — rozpoczęcie pracy o 7:00. Grupa miała w tym dniu wyjść na wierzchołek i zejść do bazy. Przed nią para Werułaszwili — Jefimow. Skały pokryte lodem, przygotowane liny wrosły w lód. O 13:30 drużyna osiągnęła wierzchołek. Znów zaczęła się niepogoda, która trwała do końca dnia. O 22:00 drużyna zeszła do bazy.

Środkami bezpieczeństwa podczas pokonywania trasy były:

1. Wysoka techniczna, fizyczna, taktyczna i moralno-wolowa przygotowanie członków drużyny.
2. Plan taktyczny, opracowany z uwzględnieniem specyfiki regionu.
3. Zapewnienie materialne i wysokiej jakości sprzęt alpinistyczny.
4. Zapewnienie wszystkim uczestnikom podwójnego ubezpieczenia, praca pierwszego na podwójnej linie (UIAA+ZSRR).
5. Obecność pod trasą grupy wsparcia z lekarzem.
6. Dostęp do łączności radiowej bazy z КSP Tad. SRR i oddziałem helikopterowym miasta Duszanbe.
7. Wypadki i kontuzje podczas wspinaczki nie wystąpiły.

Schemat trasy w symbolach UIAA

Razem wbito: skalnych — 58/9, закладок — 92/7, szlamburkowych — 53/33. Wierzchołek Ałsan (4230 m). Wyjście na wierzchołek: 6.07.1991. Razem pokonano: 1120 m w ciągu 31 godzin marszowych.

Fotopanoama regionu

Zdjęcie — 4. Data zdjęcia — 1991 r. Obiektyw — Индустар 52 Odległość — 2 km, Wysokość zdjęcia — 3600 m, № zdjęcia — 4. 1 — trasa Igołkina po lewej części Ściany Południowej, 1990 r. 2 — trasa Kricuka po Centrum Ściany Południowej, 1988 r. 3 — trasa Rusiajewa po Centrum Ściany Południowej, 1988 r. 4 — trasa Woronowa po Ścianie Południowej, 1988 r. 5 — trasa Kopiejki po Ścianie Południowej, 1988 r. 6 — trasa Pogoriełowa po Ścianie NW, 1986 r.

Zdjęcie — 16. Para Werułaszwili — Dorofiejew na odcinku R17–R18.