Bez tytułu

PASAŻ

1. Klasa skalna
2. Pamiro-Ałaj, pasmo Turkeстанский, dolina rzeki Каравшин
3. Pik Асан, 4204 m
4. Drugie przejście, 6B kat. trudn.
5. Przewyższenie — 865 m, długość — 1075 m

Długość odcinków 5–6 kat. trudn. — 975 m, z czego 6B kat. trudn. — 830 m. Średnie nachylenie trasy (3340–4204) — 77°. Średnie nachylenie części ściennej trasy (3340–4120) — 80°.

6. Zaklinowane haki

7. Godzin marszu zespołu — 36 h i dni — 3
8. Biwaki: 1-szy — leżący na półce dla 5 osób

2-gi — leżący na wąskiej półce pojedynczo

9. Kierownik: Igorikin Wiktor Iwanowicz MS

Uczestnicy: Kiriejewski Gennadij Pawłowicz KMS, Boczków Władimir Wiktorowicz KMS, Łapko Aleksandr Władimirowicz KMS, Rogoziński Wiktor Aleksiejewicz KMS

10. Trener: Igorikin Wiktor Iwanowicz MS CCCP
11. Wyjście na trasę: 8 lipca 1988 r. Wierzchołek: 10 lipca 1988 r. Powrót: 10 lipca 1988 r.
12. Organizacja: AUSB „Warzob”

Foto 1. Wspólne zdjęcie wierzchołka. Zrobione 18 czerwca 1988 r. (Zdjęcie przedstawione zespołowi przez pierwszych zdobywców). Odległość do obiektu zdjęcia orientacyjnie 3 km. Punkt zdjęcia F1, wysokość punktu zdjęcia ≈ 3600 m.

Trasy:

• 1, 2, 3 — trasy dniepropietrowszczan, rostowian, odessan 6B kat. trudn. Mistrzostw CCCP 1986 r.
• 4 — trasa zespołu (trasa klubu alpinistycznego „Newski” po „lustrze” C-3 ściany Mistrzostw CCCP 1988 r.)
• 5 — trasa zespołu RFSRR Mistrzostw RFSRR 1988 r. Zespół wykonał 2-gie przejście trasy Mistrzostw CCCP–88 r.

Taktyczny plan zespołu był obliczony na przejście trasy na w. Асан po „lustrze” C-3 ściany w ciągu trzech dni marszu bez wstępnego przetarcia. W wyniku obserwacji trasy, szczegółowych konsultacji z pierwszymi zdobywcami (klub alpinistyczny „Newski” m. Leningrad) ustalono, że zespół przy wykorzystaniu pełnego dnia może od razu wyjść na 3-ci biwak leningradczyków, a jako 2-gi biwak wykorzystać wąską półkę w górnej części ściany, gdzie została wykonana obróbka trasy przez leningradczyków w 4-ty dzień wspinaczki. To powodowało bardzo napięty reżim wspinaczki, ale pozwalało w 3-cim dniu mieć rezerwę czasu dla zjazdu z wierzchołka. Na moment wspinaczki śnieg i lód we wnętrzach ściany stopniały, dlatego trzeba było nieść ze sobą 12 l wody.

Ruch był zorganizowany z uwzględnieniem pracy każdej sekcji i uczestnika jako pierwszego i ostatniego, co powodowało równomierne obciążenie uczestników. Jako pierwsi pracowali:

• na odcinku R0–R4 — Igolkin,
• dalej do 1-go biwaku — Gogozin,
• między 1-szym i 2-gim biwakiem — Kiriejewski,
• powyżej 2-go biwaku i nie dochodząc 60 m do grani — Łapko,
• i dalej do wierzchołka — Boczków.

Zespół wykorzystał cały arsenał nowoczesnych technicznych środków, wypróbowany na mistrzostwach CCCP. Bezpieczeństwo ruchu było zapewnione przez wybór kierunku ruchu, zbiórkę uczestników w miejscach zamkniętych od przypadkowego spadania kamieni, pracę na podwójnej linie z wykorzystaniem jako asekuracyjnej we wszystkich sekcjach liny „Edelrid” i kaliningradzkiej nowej. Biwak №1 był ogólny leżący, №2 — leżący rozdzielnie.

Wyżywienie było dwukrotne (rano i wieczorem) z wykorzystaniem wysokokalorycznej indywidualnej racji i napoju we flaszkach w ciągu dnia. Był wykorzystany autoklaw do przygotowania jedzenia. Wypadków i kontuzji uczestników nie było. Trudne odcinki były pokonywane za pomocą wysokiej indywidualnej techniki, częściowego wykorzystania manewru „wahadło” z kombinacją „sky-hooks” i szerokiego arsenału technicznych chwytów i środków.

Z powodu praktycznego braku występów pośrednia asekuracja była zorganizowana na hakach i elementach zakładanych, na „lustrze” — z wykorzystaniem śrubowanych haków. „Stacje” dla asekuracji i mocowania poręcz były organizowane na 3–4 elementach z obowiązkowym włączeniem haków (w tym i śrubowanych).

Nowymi elementami były:

• 1. Wykorzystanie wszytych w sky-hook pierścieniowych drabinek dla „hakonog” bez pośrednich przedłużaczy i karabinków, co dawało możliwość organizacji punktu asekuracji lub ITO jeszcze na 10–15 cm wyżej niż zwykle;
• 2. Wykorzystanie dodatkowo do sky-hooks śrub z linką, pozwalających bardziej niezawodnie zorganizować ITO w wydrążonym dziurze głębokości 5–7 mm.

Łączność z obozem podstawowym, w którym znajdował się zespół ratowniczy (1,5 godziny marszu pod ścianę), była utrzymywana przez dwóch obserwatorów kwalifikacji KMS, stale znajdujących się pod trasą (przez radio-stację „Jaskółka”). Obserwacja była prowadzona przez 12-krotny lornetkę, była utrzymywana głosowa łączność w dolnej połowie ściany.

Rezerwami zespołu były:

• 1. Dobra rekonesans i konsultacja, szczegółowe przestudiowanie trasy;
• 2. Doskonała techniczna i fizyczna podготовка (1-sze Zach. w. Zamin-Karor po C-3 ścianie 6B kat. trudn. przy obróbce 8 lin był przejdziany przez zespół z jednym biwakiem; 4 lipca 1988 r. zostało dokonane pierwsze wejście na w. 4520 w tym rejonie orientacyjnie 6B kat. trudn.);
• 3. Połączenie w zespole doświadczenia i młodości (średni wiek – 29 lat, 3 uczestników Mistrzostw CCCP);
• 4. Dobra baza materialna (wyżywienie, wyposażenie, medycyna, zespół ratowniczy);
• 5. Półtorakrotny zapas produktów, benzyny (zapas w puszkach), wyposażenia specjalnego na trasie;
• 6. Planowanie podstawowej pracy przez wszystkich uczestników;
• 7. Regularna łączność radiowa z Tadżyckim KSP i AUSB „Warzob”.

Foto 2. Półprofil ściany z prawej strony zrobione 30 czerwca 1988 r. o 15:00 aparatem fotograficznym „Zenit-E”, obiektywem „Helios 44–2” z odległością ogniskową 40 mm. Do obiektu ≈ 1 km, punkt zdjęcia F2, wysokość punktu zdjęcia ≈ 3200 m.

Foto 3. Profil ściany z lewej strony. Zrobione 30 czerwca 1988 r. o 17:00 aparatem „Zenit-E”, obiektywem „Helios 44–5” z odległością ogniskową 58 mm.

• Do obiektu — 1,5 km
• Punkt zdjęcia — F3
• Wysokość punktu zdjęcia — 3000 m

PROFIL ŚCIANY Z LEWEJ STRONY

ZDJĘCIE TECHNICZNE TRASY 8 lipca 1988 r. 13:00 Aparat „Lubitel-166 W” Odległość do ściany 500 m. Punkt zdjęcia №4, h = 3300 m.

Foto 9. Odcinek R9–R10. Punkt zdjęcia z odcinka R9–R10 (F9). Data zdjęcia 9 lipca 1988 r. o 11:00

Foto 10. Odcinek „wahadła”. Punkt zdjęcia z odcinka R10 (F10). Data zdjęcia 9 lipca 1988 r. o 11:20

Foto 11. Odcinek R11–R12. Punkt zdjęcia z odcinka R11 (F11). Data zdjęcia 9 lipca 1988 r. o 13:19

Foto 12. Odcinek R11–R12. Punkt zdjęcia z odcinka R11 (F11). Data zdjęcia 9 lipca 1988 r. o 13:00