1. Klasa skałkowa.
2. Pamiro-Ałaj, pasmo Turkiestański.
3. Pik Asan po północno-zachodniej ścianie, KТМGВ 5.4.3, 4230 m
4. 6А kategoria trudności
5. Różnica wysokości — 830 m, z tego ściana — 780 m

Długość — 1015 m. Długość odcinków 5–6 kategorii trudności — 450 m, w tym: 6 kategorii trudności — 185 m. Średnie nachylenie — 66°, z tego: ściana — 78°.

6. Zastosowane haki:

Skałkowe Ścianowe Elementy zaklinowane Lód 60/7 5/24 90/5 0/0

7. Czas przejścia drużyny: 42 h.

8. Biwaki: 1, 3, 4 — leżąc w namiocie 2 — wiszący w hamakach

9. Kierownik: Pugaczew Siergiej Aleksandrowicz, МС

Uczestnicy:

• Zagirniak Michaił Wasiljewicz, МС
• Maksimienia Aleksandr Grigorjewicz, KМС

10. Trener: Zagirniak Michaił Wasiljewicz, МС, instruktor-metodyk 1 kategorii.

11. Wyjście na trasę: 23 lipca 2004 r. wierzchołek: 27 lipca 2004 r. (14:00) powrót: 28 lipca 2004 r.

12. Organizacja: Połtawska (Ługańska) Obwodowa Federacja Alpinizmu i Wspinaczki Skałkowej.

Zdjęcie — I Data — 25 czerwca 1991 r., 16:00. Obiektyw — Волна-3 М Odległość — 2 km. Wysokość — 3700 m. Nr zdjęcia — I

Fotoschemat — I

1 — trasa Pogoriełowa po północno-zachodniej ścianie 6А kategoria trudności 1986 r. 2 — trasa Morоза po północno-zachodniej ścianie 6А kategoria trudności 1986 r. 3 — trasa Gorbenko po centralnej północno-zachodniej ścianie 6А kategoria trudności 1986 r. 4 — trasa Rusiаеwa po centralnej północno-zachodniej ścianie 6Б kategoria trudności 1988 r., trasa drużyny 5 — trasa Timofeeва po prawej części północno-zachodniej ściany 6Б kategoria trudności 1988 r.

Profil trasy М 1:3500

Schemat trasy wejścia na w. Asan po północno-zachodniej ścianie w symbolach UIAA (arkusz 1)

Schemat trasy wejścia na w. Asan po północno-zachodniej ścianie w symbolach UIAA (arkusz 2)

R7–R8; 45 m, 85°, V+, A1–A2 20 m, 85°, V+, A2 R6–R7; 20 m, 98°, V R5–R6; 20 m, 70°, V Biwak «Żandarm „Ogurec"» R4–R5; 55 m, 70°, V R3–R4; 50 m, 80°, V R2–R3; 45 m, 90°, V Początek trasy «Odessa 2004» R1–R2; 40 m, 85°, V 80 m R0–R1; 60 m, 35°, II

Schemat trasy wejścia na w. Asan po północno-zachodniej ścianie w symbolach UIAA (arkusz 3)

R15 R14 70 m, 60°, V Biwak «Część północna.» Płn.-Zach. grzbiet R13–R14; 45 m, 60°, V+ R12–R13; 45 m, 75°, V+A2 Biwak «Balkon» 25 m, 85°, V, A1 R10–R11; 20 m, 80°, V 25 m, 85°, V, A1 R9–R10; 20 m, 80°, V+A2 20 m, 85°, V+A2 R8 Biwak R8–R9; 30 m, 90°, V+A2 R7

Schemat trasy wejścia na w. Asan po północno-zachodniej ścianie w symbolach UIAA (arkusz 4)

R22 P 4230 Płn.-Wsch. grzbiet R21–R22; 40 m, 60°, III Wyjście na płd.-zach. grzbiet R20–R21; 35 m, 50°, IV R19–R20; 40 m, 60°, IV+ R18–R19; 45 m, 45°, II R17–R18; 45 m, 60°, IV+ R16–R17; 35 m, 55°, III R15–R16; 40 m, 60°, IV

Przygotowanie do wejścia

Obiekt wejścia — północno-zachodnia ściana piku Asan — zwrócił uwagę drużyny w 2001 roku podczas przeprowadzania zbiórki Ługańskiej Obwodowej Federacji Alpinizmu. Wtedy członkowie drużyny wykonali wejścia po okolicznych trasach, skąd było prowadzone obserwowanie stanu możliwej drogi podjazdu i fotografia.

Podczas przygotowań do bieżącego sezonu drużyna szkoliła się według planu. Jesień i zima — ogólna sprawność fizyczna, wspinanie na skałach (w rejonie osiedla Zujewka obwodu donieckiego i na Krymie). W styczniu i maju członkowie drużyny uczestniczyli w zbiórkach i Mistrzostwach Ukrainy w Małych Górach na Krymie, gdzie zostały przejść trasy 5 i 6 kategorii trudności.

Główną cechą wybranej trasy jest duża stromizna i rozciągłość. Obecnie sprzętu do biwakowania: namiot, materace, kuchnia gazowa – obowiązkowe.

Ponieważ wejście odbywało się w «trójce», to obciążenie na uczestników było dosyć duże. Inną cechą tej trasy jest trudność w wyborze kierunku ruchu, to znaczy w orientacji. Wszystko to nie mogło nie wpłynąć na dynamikę wejść – przez ostatnie pięć lat to dopiero drugie przejście – z odnotowaniem w kontrolnym przeglądzie. Ponadto, trawersowanie grzbietu do i od głównego wierzchołka po złej pogodzie mocno komplikowało i opóźniało ruch.

Jako potwierdzenie przytoczonego — poprzednie przejście trasy przez drużynę moskiewską w 2003 r. zajęło siedem dni.

Cechą przygotowania drużyny do wejścia było długotrwałe przebywanie uczestników na Krymie. Dlatego podjęto decyzję iść na trasę od razu, bez wstępnych rozgrzewkowo-treningowych tras. Temu sprzyjała duża liczba wejść na Krymie.

Z taktycznych cech przejścia: w warunkach stałej złej pogody do biwaku brany był namiot i brezent, a także staranne i jakościowe dobranie sprzętu do biwakowania.

Działania taktyczne drużyny

(plan taktyczny)

Drużyna przeszła trasę w pełnym соответствии z planem taktycznym i rozkładem czasu. Warunki pogodowe podczas wejścia nie pozwalały planować przejścia trasy z dwoma noclegami.

Praktycznie całą trasę parze poruszała się z użyciem poręczowania. Tylko na odcinkach grzbietowych ruch był naprzemienny.

Głównie pierwszy członek pary szedł stylem free solo lub z użyciem sztucznych punktów oparcia ze zwrotnicą przez «ósemkę».

Para poruszała się na podwójnej linie. Obie — ze znakiem UIAA. Wyposażenie było przekazywane na stanowiskach.

Problemów przy przechodzeniu trasy nie powstawało, drużyna miała wystarczająco technicznych środków do przejścia każdego ukształtowania terenu.

Obecność u każdego indywidualnego wyżywienia sprzyjała utrzymaniu wysokiego tempa.

Na trasę drużyna wzięła:

• haki szlamбурrowе,
• haki skałkowe,
• elementy zaklinowane,
• friendy,
• cienkie haki płatkowe tytanowe,
• cienkie haki kotwiczne tytanowe.

W dolnej i środkowej części trasy przeważnie były używane cienkie haki i drobne elementy zaklinowane, w górnej — kliny i friendy.

Punkty asekuracyjne (stanowiska) były organizowane na zablokowanych hakach, w miarę możliwości z dala od prawdopodobnego spadania kamieni z góry. Na odcinkach pionowych asekuracja pierwszego była wykonywana szczególnie starannie. Rzecz w tym, że zmienny deszcz z burzą każdego dnia w drugiej połowie dnia utrudniał łączność głosową. Te zakłócenia były stałe, ale ruch nie został przerwany. Oprócz wymuszonego zatrzymania 25 lipca 2004 r., kiedy to silny deszcz przerwał nasz ruch i my stanęliśmy na wiszącym biwaku na ścianie.

Haki szlamburowе były wbite dla zapewnienia bezpieczeństwa na wiszącym biwaku (2) i na ściennej części trasy, gdzie istniejące haki nie odpowiadały wymaganiom. Na trasę został wzięty niezbędny zapas wody. Przez cały okres trwania trasy drużyna miała łączność radiową z obozem bazowym.

Zgodnie z planem taktycznym, drużyna zeszła z wierzchołka przez jego wschodnie ramię.

Rozkład czasu

• 23 lipca 2004 r. — Podejście z obozu bazowego.
• 24 lipca 2004 r. — Praca na trasie do «ogórka» (jedyne miejsce na normalny nocleg na trasie), i dalsze przetarcie trasy.
• 25 lipca 2004 r. — Przejście dolnej części ściany trasy, wiszący nocleg.
• 26 lipca 2004 r. — Przejście górnej części ściany trasy i wyjście na «dach».
• 27 lipca 2004 r. — Wyjście na wierzchołek (i rozpoczęcie zejścia).
• 28 lipca 2004 r. — Zejście do obozu bazowego.