— 1 — 6А 2-е μ² 4­¹/­² 4­¹/­²

p. Асан (4230 m) przez śr. ŚZ. ściany, 6А kat. sł., trasa Gorbenko, 1986 r. Pamiro-Ałaj, pasmo Turkestański.

Paszport wejścia

1. Plan wejścia — techniczny

2. Rejon wejścia — Pamiro-Ałaj, pasmo Turkeński, dolinka Karawszyn

3. Pik Аsan (4230 m) przez środek ŚZ. ściany, trasa Gorbenko (Odeski), 1986 r., dziewiąte przejście

4. Kat. sł. — 6А

5. Różnica wysokości — 830 m.

   Długość — 1015 m; z tego 5–6 kat. sł. — 865 m, w tym 6 kat. sł. — 415 m.

   Średnie nachylenie trasy — 78°, 6 kat. sł. — 85°.

6. Zakładanie haków: skalnych — 22/8, szlamburowych — 47/43, elementów zakl. — 245/92

7. Czas wejścia — 37 godz.

   dni — 4 + 1  dzień opracowania trasy.

8. Biwaki na trasie — 3

9. Kierownik — Szagajewa J. M. — KMS, uczestnicy:

   • Ławrinienko A. W. — KMS
   • Krugłow J. I. — KMS

10. Wyruszenie na trasę — 24 lipca 1999 r.

    Wierzchołek — 27 lipca 1999 r., powrót — 28 lipca 1999 r.

11. Drużyna obwodowej federacji alpinizmu i wspinaczki obwodu riazańskiego.

Profil ŚZ ściany p. Аsan (z prawej ostatni kosz przed obozem głównym)

Krótki przegląd rejonu i obiektu wejścia

Obiektem wejścia drużyny w ramach Mistrzostw Rosji w alpinizmie w klasie technicznym jest pik Аsan, położony w masywie Аsan–Usen w północnym odgałęzieniu pasma Turkeńskiego, w dolince rzeki Kara-Su na Pamiro-Ałaju.

Toponimika: Аsan i Usen — tradycyjne imiona chłopców-bliźniaków w rodzinach muzułmańskich; wierzchołki, widziane z dolinki Kara-Su, stojące w jednym masywie, są bardzo podobne do siebie jak bliźniaki.

Wysokość szczytu 4230 m; długość ścian, którymi urywa się na północny-zachód i północny-wschód, jest niewiele mniejsza niż kilometr. Od północy masyw przedłuża się krótkim odgałęzieniem; od południa — granią łączącą go ze szczytem 4810. Dominującym wysokością punktem rejonu jest Pik Piramidalny (5509 m). Masyw zbudowany jest z twardych granitów, poprzecinanych żyłami kwarcowymi. Spontaniczne obrywy skalne na ścianach praktycznie nie występują, choć podczas trzęsień ziemi zsuwają się ogromne bloki. Cały rejon, łącznie z danym masywem, obfituje w wybór tras wspinaczkowych najwyższych kategorii trudności, a także daje możliwość dokonania pierwszych przejść 4–6 kategorii trudności.

Rejon zyskał popularność w kręgach alpinistycznych od 1986 roku, kiedy na p. Аsan dokonano pierwszych przejść drużyny z Rostowa, Odessy i Dniepropietrowska w ramach Mistrzostw ZSRR w klasie skalnym.

Klimat rejonu — umiarkowanie-kontynentalny.

Do doliny Kara-Su można dostać się w następujący sposób:

1. Z miasta Isfara autobusem — 40 km do kyszłaku Woru. Dalej samochodem w górę doliny rzeki Karawszyn do zawału — 10 km. Następnie pieszo do porzuconej drogi, a potem w górę doliny rzeki Karawszyn wzdłuż ścieżki do miejsca, gdzie wpada do niej rzeka Urta-Czapiama (5–6 godz. od zawału). Tu dolina rzeki Karawszyn skręca w lewo. Wzdłuż lewego brzegu rzeki dojść do miejsca, gdzie wpada do niej rzeka Dżopaja. Dalej, w prawo — w górę, najpierw po prawej, a następnie po lewej stronie przejść przez rzekę Ak-Su, wspiąć się w górę doliny rzeki Kara-Su. Ścieżka od zawału zajmuje 13–15 godz.
2. Z kyszłaku Woru (dolny ogród morelowy) przy pomocy mułów i poganiaczy można dostać się do obozu w ciągu około półtorej doby (z bagażami pod górę).
3. Śmigłowcem z Taszkentu (2,5 godz.).

Pik Аsan (widok ogólny)

Zdjęcie z p. Żółta Ściana (obiektyw „Smena-Simwoł”)

Data zdjęcia — 1999 r. Odległość — 2,5 km; Wysokość — 3700 m.

Schemat skategoryzowanych tras na Północno-Zachodnią ścianę piku Аsan (4230 m)

1. Pogoriełowa przez ŚZ 6А — 1986 r.
2. Moroza przez ŚZ 6А — 1986 r.
3. Gorbenko przez śr. ŚZ 6А — 1986 r.
4. Rusiajewa przez śr. ŚZ 6А — 1988 r.
5. Timofiejewa przez pr. cz. ŚZ 6А
6. Amerykańska przez pr. cz. ŚZ — 6А — 1999 r.
7. Alperina przez kant ŚZ — 5Б — 1986 r.

Północno-Zachodnia ściana piku Аsan (widok ogólny)

Trasa Gorbenko (Odeska) przez środek

Działania taktyczne drużyny

Wyniki przeprowadzonej eksploracji, przestudiowanie sprawozdań i fotomateriałów ŚZ. ściany p. Аsan posłużyły za podstawę taktycznego planu wejścia. Trasę zaplanowano przebyć z trzema noclegami i jednym dniem wstępnego przygotowania. Faktycznie trasę przebyto od 23 lipca 1999 r. do 27 lipca 1999 r. z jednym dniem obróbki i noclegiem na wierzchołku.

W skład drużyny weszli:

• Szagajewa J. M. — kierownik;
• Ławrinienko A. W. — uczestnik;
• Krugłow J. I. — uczestnik.

Skład zapewniał możliwość optymalnej pracy i wypoczynku na trasie w ramach równomiernego rozłożenia obciążeń dla wszystkich członków drużyny. Wyposażenie biwakowe zostało dobrane z uwzględnieniem charakteru zaplanowanych noclegów. Do przejścia trasy niezbędnym był doświadczenie pracy na sky-hookach i posiadanie techniki wiercenia otworów.

Harmonogram wejścia

23 lipca 1999 r. — Pracowała cała drużyna: rozwieszono odcinki R0–R1 i R1–R2; do R2 doniesiono wodę, prowiant, wyposażenie; zeszli pod trasę. 17:00 — nocleg, pogoda dobra, w nocy — deszcz.

24 lipca 1999 r. — o 7:00 wymarsz, podeszli pod trasę, na jumarach wciągnęli się do R2; 68° kontynuowali ruch po trasie do R5 (12:00), gdzie urządzili biwak i postawili namiot na dobrej półce na „słupie”; jednocześnie z organizowaniem biwaku kontynuowano obróbkę trasy do R7 (Ławrinienko–Krugłow). Na odcinku R5–R7 — praca na sky-hookach na płycie i w dziurkach (dziury przeważnie w bardzo złym stanie, na płycie trzymają bardzo dobrze). O 19:00 wszyscy zebrali się na noclegu. Pogoda pogarsza się — zachmurzenie, wiatr, mżawka ze śniegiem.

25 lipca 1999 r. — o 6:00 rozpoczęli wspinaczkę na jumarach do R7, wciągnęli ładunek. Kontynuowali ruch do R14 (zespół Krugłow–Ławrinienko). Zespół pracował na zmianę ze zmianą pierwszego na każdym odcinku. Średnie nachylenie pokonanego odcinka 85–90°. Przed noclegiem, spod nawisu, „dobry” wahadłowy w lewo z amplitudą ponad 20 m. Stanęli na wygodnej płaskiej półce 1×2 m o 19:00. Pogoda — silny wiatr, zachmurzenie zmienne, czasem padał śnieg i kasza.

26 lipca 1999 r. O 6:00 kontynuowali ruch od R14 do R17, wciągnęli ładunek. Platforma 50×120 cm w kształcie „koryta”, po ścianach cieknie woda. Tego samego dnia kontynuowali obróbkę do R19. Trzeba było pracować po mokrych ścianach i strumieniach, tak jak od rana wszystko mogło zlodzeć. Skończyli pracę o 20:30. Cały dzień — zachmurzenie, kasza, widoczność 10–20 m. W nocy, w pierwszej połowie, śnieg, kasza, pod ranem — deszcz.

27 lipca 1999 r. O 6:00 wymarsz. Pierwszą, zesztywniałą przez noc i częściowo przymarzniętą do ściany, linę trzeba było raz jeszcze przejść z wykorzystaniem I.T.O. R19–R20 — najstromszy, zwieszający się odcinek trasy (zespół Ławrinienko–Szagajewa). Komin odcinka R21–R22 jest zalanym lodem naciekowym. Na R23–R24 — komin także zalanym lodem naciekowym, trafiają się „żywe kamienie”. Na odcinku R25–R26 według opisu 4 kat. sł. z powodu lodu naciekowego u góry trudno zorganizować asekurację. Obeszli z prawej strony po zwieszającej się szczelinie 20 m, 4 kat. sł. Wyszli na wierzchołek o 21:00. Ten dzień był najbardziej napięty dla całej drużyny. Złe warunki pogodowe i, jak konsekwencja, pogorszenie stanu trasy doprowadziły do odstępstwa od planu taktycznego i niezplanowanego noclegu na wierzchołku (4230 m). Ten nocleg okazał się niezbędnym dla zmobilizowania sił wszystkich uczestników i pomyślnego zejścia drużyny.

28 lipca 1999 r. Rozpoczęli schodzenie o 7:00, o 11:00 byli w obozie.

Na trasie nie było ani jednego zerwania. (Nie) było zerwań. W czasie całego wejścia prowadzono wideorejestrację i fotografowanie.

Opis trasy po odcinkach

R0–R1: Stromy wewnętrzny narożnik ze szczeliną jest przechodzony swobodnie. Asekuracja elementami zaklinowanymi. 40 m. 80°. R1–R2: Zwieszający się wewnętrzny narożnik, przechodzący się z użyciem I.T.O. (elementy zaklinowane), dalej, obchodząc z prawej strony karниз (haki zaklinowane), wyjść na półkę. 45 m. 90°. R2–R3: Wzdłuż wewnętrznego narożnika, dalej po ściance, przechodzonej swobodnie, wyjść na półkę u podstawy wewnętrznego narożnika. Asekuracja elementami zaklinowanymi. 40 m. 70°. R3–R4: Wewnętrzny narożnik, przechodzący się swobodnie. Asekuracja średnimi elementami zaklinowanymi. 30 m. 70°. R4–R5: Proste, zniszczone skały prowadzą na półkę. Miejsce na nocleg (3550 m). 20 m. R5–R6: Od platformy w prawo—w górę, najpierw swobodnie po odłupniach, następnie przy użyciu I.T.O. (sky-hooki) po stromym, litym bloku, wyjść u podstawy komina. Asekuracja hakami szlamburowymi i wklinowanymi. 60 m. 90°. R6–R7: Komin, utworzony ze ściany i „nalotu”. Przechodzi się go swobodnie. Asekuracja dużymi elementami zaklinowanymi, jest hak szlamburowy. 30 m. 85°. R7–R8: Stroma szczelina, przechodzona swobodnie (frenzy, duże elementy zaklinowane), prowadzi na półkę, dogodną na siedzący nocleg (3670 m). 60 m. 80°. R8–R10: Stroma ściana, praktycznie bez urzeźbienia. Przechodzi się ją w większości na I.T.O. (sky—hooki, haki). Asekuracja — haki szlamburowe. 100 m. 85°. R10–R11: Pionowa ściana, przechodząca w nawisie. Przechodzi się ją na I.T.O. (sky-hooki, elementy zaklinowane, haki szlamburowe). 40 m. 90°. R11–R12: Szczelina, przechodzona swobodnie. Asekuracja elementami zaklinowanymi, frendami. 40 m. 80°. R12–R13: Spod nawisu wahadłowy w lewo. 20 m. R13–R14: Wzdłuż szczeliny (duże elementy zaklinowane) swobodnie na półkę, dogodną na nocleg (3850 m). 20 m. 80°. R14–R15: Wzdłuż szczeliny, przechodzonej swobodnie w prawo—w górę, na ukośną półkę. Asekuracja — elementy zaklinowane, haki. 30 m. 70°. R15–R16: Wewnętrzne narożniki, przeplatane półkami. Kierunek — w prawo—w górę. Asekuracja elementami zaklinowanymi. 60 m. 70°. R16–R17: Stromy wewnętrzny narożnik ze szczeliną, wspinaczka, miejscami I.T.O. (elementy zaklinowane, frendy). 30 m. 90°. R17–R18: Szczeliny, pokonywane swobodnie (elementy zaklinowane), prowadzą na półkę, możliwy siedzący nocleg. 50 m. 80°. R18–R19: Wzdłuż rozłamu, następnie wzdłuż szczeliny na prawej ścianie ogromnego komina, zamkniętego u góry karnizami, podejść pod nawisie. 50 m. 90°. R19–R20: Zwieszająca się szczelina, przechodzona przy użyciu I.T.O. (elementy zaklinowane, frendy). 20 m. 95°. R20–R21: Szczelina, przechodzona swobodnie (elementy zaklinowane), prowadzi u podstawy szerokiego komina. 30 m. 70°. R21–R22: Komin, zwieszający się w środkowej części, występuje lód naciekowy. Przechodzi się go najpierw wspinaczką „w rakor”, następnie I.T.O. (haki, małe elementy zaklinowane), u góry — swobodnie. 50 m. 90°. R22–R23: Proste, zniszczone skały. 30 m. 50°. R23–R24: Komin z lodem naciekowym, trafiają się „żywe kamienie”, wspinaczka jest napięta. 50 m. 80°. R24–R25: Ukośna półka, wychodząca u podstawy wewnętrznego narożnika. 30 m. 30°. R25–R26: Odkryty wewnętrzny narożnik, u góry — lód naciekowy. Trudno zorganizować asekurację. 50 m. 65°. R26–R27: Zasypana śniegiem ukośna półka. 20 m. 30°. R27–R28: Stroma ścianka z bogatym urzeźbieniem. Przechodzi się ją swobodnie. Asekuracja elementami zaklinowanymi, są 3 haki szlamburowe. 50 m. 80°. R28–R29: Proste, zwietrzałe skały grani prowadzą na wierzchołek (4230 m). 60 m. 50°.

Zejście do cyrku 4810

Schemat UIAA