Paszport

1. Klasa skalna.
2. Pamiro-Ałaj, pasmo Turkestański.
3. Pik 4230 m (Asan), przez centrum S.Z. ściany.
4. 6B kategoria trudności.
5. Przewyższenie 830 m, długość 1015 m, długość odcinków 5–6 kat. zmudności — 865 m, w tym 6 kat. zmudności 415 m, 5 kat. zmudności — 450 m. Średnie nachylenie trasy 78° (odcinki R0–R26, wysokości 3400–4230 m) i na nich 6 kat. zmudności 85° (260 m, 3540–3800 m, 110 m, 3890–4000 m).
6. Zaklinowano haki:

x — wykorzystanie wcześniej zaklinowanych haków

7. Godzin marszu drużyny 29 i dni 3. 8. Biwaki: 1-szy wygodny na półce, 2-gi siedzący — trzej na półce, dwaj w hamakach. 9. Kierownik: Raschkin Walerij Fiodorowicz MŚ Uczestnicy: * Polak Wiktor Jefimowicz MŚ * Minajew Aleksandr Michajłowicz MŚ * Płakuszczew Iwan Dienisowicz MŚ * Iosipienko Władimir Daniłowicz MŚ 10. Trener: Polak Wiktor Jefimowicz MŚ 11. Wyjście na trasę: 16 lipca 1988 r. Wierzchołek: 18 lipca 1988 r. Powrót: 19 lipca 1988 r.

Wspólne zdjęcie wierzchołka

Zdjęcie zrobione z przeciwległego stoku 19 lipca 1986 r. o 15:00. Obiektyw „Helios-44”, długość ogniskowej 58 mm, odległość do obiektu 2000 m, punkt fotografowania nr 1 na schemacie rejonu, wysokość punktu fotografowania 3800 m. Fotografia pochodzi ze sprawozdania drużyny M. Gorbenko. Δ — biwaki drużyny Δ — biwaki drużyny M. Gorbenko

Profil ściany z prawej

Zdjęcie zrobione z prawej moreny lodowca 28 maja 1986 r. o 16:00; obiektyw „Tairos-44”; długość ogniskowej 58 mm, odległość do obiektu 2000 m, punkt fotografowania nr 2 na schemacie rejonu, wysokość punktu fotografowania 3300 m. Fotografia pochodzi ze sprawozdania drużyny M. Gorbunowa.

Δ — biwak drużyny Δ — biwak drużyny M. Gorbunowa

Profil ściany z lewej

Zdjęcie zrobione 5 lipca 1986 r., 15:00, obiektyw „Telemar-22”, długość ogniskowej 300 mm, odległość do obiektu 3000 m, wysokość fotografowania 3400 m, punkt fotografowania nr 3 na schemacie rejonu.

Fotografia pochodzi ze sprawozdania drużyny A. Pogorelowa.

Biwaki drużyny: Plan taktyczny wejścia został opracowany z uwzględnieniem:

• panującej w rejonie pogody (od 16:00 do 17:00 deszcz, śnieg);
• szybkości naszego przemieszczania się na różnych trasach;
• cech charakterystycznych ukształtowania ściany („lustro”, przewieszenia);
• wagi plecaków (12 l wody);
• przestrzegania środków bezpieczeństwa.

Pod warunkiem dobrej pogody planowano przetworzenie trasy powyżej biwaku.

Trasa została pokonana w pełnej zgodności z planem taktycznym.

Tryb odżywiania na trasie:

• rano i wieczorem — ciepłe jedzenie i herbata.

Z uwzględnieniem zaplanowanych dni rezerwowych żywność na trasę została wzięta na 5,5 dnia z obliczeń po 350 g na osobę na dzień.

Jak planowano, obciążenie uczestników zostało rozłożone równomiernie.

W dolnej i środkowej części trasy (odcinek R0–R18) działania taktyczne drużyny były następujące:

• prowadząca dwójka zapewniała przetworzenie i przejście odcinków;
• 5-ty członek grupy utrzymywał łączność z dwójką zabezpieczającą (podawał liny, karabinki, wyżywienie).

Przy organizacji poręczowania zachowywano autonomiczność pracy łączących się. Drużyna pracowała z czterema plecakami — pierwszy szedł bez plecaka. W pierwszym dniu pracy (odcinki R0–R3) zorganizowano wyciąganie plecaka z wodą.

Górna część trasy (odcinki R18–R26) została pokonana w wolnym wspinaniu przy samodzielnym poruszaniu się łączących się, co pozwoliło w ciągu jednego dnia nabrać 430 m i wyjść na wierzchołek.

Na odcinkach R9–R10 zastosowano kolejno dwa wahadła po 15 i 10 m, co dało możliwość przejścia zaplanowanego ukształtowania bez użycia techniki świdrowania i wyjścia do biwaku (3850 m).

Drużyna na trasie pracowała w parach według następującego harmonogramu:

• Iosipienko — Polak: odcinki R0–R5
• Raschkin — Płakuszczew: odcinki R6–R11, R18–R26
• Płakuszczew — Raschkin: odcinki R12–R17

Jako pierwsi pracowali:

• Iosipienko: odcinki R0–R5
• Raschkin: odcinki R6–R11, R18–R26
• Płakuszczew: odcinki R12–R17

Problematyczne zadanie przejścia „lustra” z małą ilością chwytów i pęknięć zostało rozwiązane przez zastosowanie skalnych haków i wspinaczkę na granicy możliwości.

Ze specjalnego sprzętu na trasie stosowano:

• haki hakonogi;
• drabinki dla hakonogów;
• „przyjaciele”;
• amortyzatory;
• naciągi;
• inny sprzęt.

Przejście małych i dużych przewieszeń wymagało użycia całego arsenału techniki alpinistycznej.

Na poręczach zawsze była podwójna lina. Poruszanie się po nich odbywało się albo z dwoma zaciskami i na „sztywnym”, albo z górną asekuracją. Pierwszy zawsze szedł na amortyzatorze. Linia trasy przebiegała tak, że wykluczała możliwość spadania kamieni na znajdujących się na nich.

Nie było upadków i kontuzji.

Przez cały czas wspinaczki łączność radiowa z obozem podstawowym i grupą obserwacyjną była stabilna i regularna. Ponadto grupa obserwacyjna znajdowała się bezpośrednio pod ścianą przez całą dobę i prowadziła obserwację wizualną nad drużyną.

Opis trasy po odcinkach

Podejście do trasy po prostych skałach i osypiskowych półkach, przecinających całe podnóże północno-zachodniej i zachodniej ściany aż do wysokości 3400 m, nie przedstawia trudności. Trasę można warunkowo podzielić na trzy podstawowe części: system stromych wewnętrznych kątów, utworzonych przez „filar” — stromy kontrfors z lewej, i główną ścianę z prawej (odcinki R0–R3), „lustro” — strome mało rozczłonkowane skały, problematyczne miejsce trasy (odcinki R3–R9) i duży wewnętrzny kąt z dwoma przewieszczeniami w środkowej części (odcinki R14–R18).

Charakterystyczne jest, że stojąc pod ścianą, widzieliśmy nad sobą wierzchołek, a po przejściu ściany — jej podnóże.

Odcinek R0–R3: Trudne wolne wspinanie zaczyna się spod przewieszonych skał po prawej stronie wewnętrznego kąta. Na początku po ścianie z dużym, ale trudnym do wykorzystania przez płaskość ukształtowaniem, następnie po kącie — wyjście na małą półkę. Tutaj punkt asekuracji i wyciągania plecaków. Ogólne nachylenie tego odcinka jest tak duże, że liny poręczowe i plecaki wiszą w odległości 3 m od ściany. Z półki po przewieszonej kominie — bardzo trudne wspinanie na długości 10 m, dalej łatwiej iść lewą stroną kąta. Po 30 m nachylenie maleje, wewnętrzny kąt wyprowadza w górną część „filaru”. Stąd trasa kontynuowana jest prosto w górę, jedyne miejsce na biwak znajduje się powyżej i na lewo o 30 m na wierzchołku „filaru”.

Odcinek R3–R9: „Lustro” to stroma, gładka (przy obserwacji z dołu) 300-metrowa ściana. Jedyna droga — po szczelinach, odłamach i ściankach, przedzielonych gładkimi odcinkami skał i przewieszczeniami. Miejsc do biwakowania na „Lustrze” nie ma.

Wstępne przetworzenie odcinka i dobry tempo przemieszczania się grupy pozwoliły przebyć trasę aż do podstawy dużego komina, gdzie możliwy jest biwak grupy w niszy.

Technicznie „Lustro” było pokonywane przez niezwykle trudne wspinanie się po słabo zaznaczonym mikroukształtowaniu, często przerywanym gładkimi odcinkami, pokonywanymi tylko na skalnych hakach, i przewieszczeniami, pokonywanymi na ITO.

Duże nachylenie „Lustra” pozwalało dobrze się orientować, ponieważ podstawa dużego wewnętrznego kąta w górnej części ściany była dobrze widoczna z dołu.

Asekuracja była prowadzona głównie przy pomocy wyjmowanych haków i zakładek, ale na gładkich odcinkach były stosowane świdr. haki.

Odcinek R9–R14.

Po przejściu „Lustra” droga prowadzi po monolitycznych rozczłonkowanych skałach o różnorodnym mikroukształtowaniu. Aby dostać się do miejsca biwaku w niszy, trzeba było przetrawersować w lewo gładką płytę przy pomocy dwóch „wahadeł”.

Od biwaku:

• pionowa 40-metrowa szczelina — interesujące, ale trudne wspinanie w górę pod przewieszeniem;
• dalej trawers po wąskich półkach w prawo;
• podstawa dużego wewnętrznego kąta.

Asekuracja była prowadzona głównie przy pomocy zakładek.

Ogromny wewnętrzny kąt jest pokonywany po prawej ściance przez wspinanie się na wprost i na ITO w środkowej części. Wspinanie jest różnorodne, niezawodna asekuracja była prowadzona na zakładkach i, rzadziej, na hakach. Pierwsze przewieszenie jest pokonywane w prawej części przez niezwykle trudne wspinanie.

Po nim zaczyna się długa 80-metrowa szczelina w prawej ściance wewnętrznego kąta, idąca przy pomocy „przyjaciół” i na zakładkach (ITO). Szczelina robi się coraz węższa, przechodzi w przewieszenie z wysięgiem 1 m i 20-metrowy odcinek przewieszony.

Odcinki R19–R26

Dalej trudne wspinanie jest kontynuowane po prawej ścianie. W kątach pojawia się lód narzutowy, woda roztopowa na skałach. Tu trudność wspinania miejscami zmniejsza się do 4 kat. zmudności. Łączące się pary mogą poruszać się samodzielnie, bez poręczowania, ale trasa nie pozwala się rozluźnić i kończy się trudnym wyjściem na wierzchołek po ścianie z małą ilością chwytów do wspinania i pęknięć do organizacji asekuracji.

Naszym zdaniem, przebyta trasa jest logiczna, prowadzi głównie po ukształtowaniu przy dużym nachyleniu i trudności skał, po najkrótszej drodze od podstawy ściany prosto na wierzchołek, pozostając przy tym najdłuższą z możliwych tras na tej ścianie, ze względu na długość odcinków 5–6 kat. zmudności.

• Prowadzi po ukształtowaniu przy dużym nachyleniu i trudności skał.
• Idzie po najkrótszej drodze od podstawy ściany prosto na wierzchołek.
• Jest najdłuższą ze względu na długość odcinków 5–6 kat. zmudności z możliwych tras na tej ścianie.

FOTO 5. Zdjęcie techniczne.

FOTO 6. Profil głównej części ściany

Odcinki R0–R16, 9 lipca, 18:00.