Paszport wejścia

1. Klasa wejścia — techniczna
2. Rejon wejścia — Pamiro-Ałtaj, łańcuch Turkiestański
3. Wierzchołek (jego wysokość, trasa) — pik T. Sadykowa 4432 m przez grzbiet płn.-wsch.
4. Przewidywana kategoria — 2B (tr. skalna)
5. Charakterystyka trasy Różnica wysokości 600 m, ogólna długość trasy 1100 m, średnie nachylenie 35°
6. Liczba godzin marszu — 5 godz
7. Liczba wbitych haków — 2
8. Liczba noclegów — brak
9. Nazwisko i imię kierownika, uczestników i ich kwalifikacje Kierownik: Pyschkin A.W. — II sp. разряд; Uczestnicy: Didenko W.P. — II sp. разряд, Wajsberg E.I. — I sp. разряд, Sytnik D.N. — II sp. разряд.
10. Trener drużyny: KMS Prikhodczenko A.M.
11. Data wejścia na trasę — 12 sierpnia 1984 r. Data zejścia z trasy — 12 sierpnia 1984 r.

Krótki opis podejść

Od obozu bazowego na polanie Dżortasz:

• Przejść przez mosty przez rzeki Ach-su i Kara-su.
• Iść drogą 2 godz.
• Minąć kosz.
• Dojść do pierwszego bocznego wąwozu z potokiem.

W górę potoku na zielonym tarasie — biwak po prawej stronie koryta.

Od biwaku:

• Przejść przez potok.
• Wchodzić w górę po porośniętych jałowcem i trawą zboczach.
• Trzymać się prawej części doliny z potokiem 1 godz.
• Wyjść pod skalne igły.

Igły obchodzi się z prawej strony, wyjść do początku trasy na grzbiet płn.-wsch.

Schemat УНАА

Podstawowe charakterystyki etapów trasy

Krótkie wyjaśnienia do tabeli głównych charakterystyk trasy

R0 — grzbiet usypiskowy, przemieszczanie się równoczesne. R1 — praca w zespołach. Obejście rdzawej ścianki z prawej strony półkami i płytą i wyjście na grzbiet. R2 — grzbietem z płyt, podchodząc pod nawisającą ściankę przed „żandarmem”. Ubezpieczenie za występy. R3 — prosto w górę pod nawis, następnie obejście „żandarma”:

• najpierw w prawo półką z ostrymi występami skalnymi;
• następnie suchymi skałami do „kieszeni” pod „żandarmem” i wyjście w wąską szczelinę za nim. Ubezpieczenie za występy.

R4 — prosto w górę po monolitowych płytach pod ściankę z wąską skośną półką, idącą z lewa ku górze w prawo. Uwaga: luźne skały. R5 — półką w górę w prawo do ostrego grzbietu, ubezpieczenie za występy. R6 — po prawej stronie ostrego, zniszczonego grzbietu do przełączki przed „wzniesieniem” z monolitowych płyt. R7 — płytami w górę, prosto, ubezpieczenie hakowe. R8 — płytami w górę, hak, liny poręczowe. R9 — przemieszczanie się równoczesne aż do połączenia dwóch grzbietów. R10 — wyjście na ostry, wąski grzbiet wierzchołkowy. Uwaga: strome zbocza z lewej i prawej strony. Przemieszczanie się równoczesne na skróconej linie ze ubezpieczeniem poprzez występy i szczeliny z różnych stron grzbietu.

Uwaga: w przypadku mokrych skał — przemieszczanie się po lewej części grzbietu, trzymając się jego ostrej krawędzi. Przemieszczanie się na zmianę, haki.

Zejście z wierzchołka grzbietem północnym (nie należy schodzić na prawy kontfors) aż do jego złagodzenia:

• najpierw po zniszczonych skałach;
• dalej na lewo od nich po śniegu z wyjściem na usypisko — początek grzbietu północnego;
• dalej grzbietem północnym aż do jego łagodnej części;
• stamtąd trawers w prawo przez strumienie, przez grzbiet usypiskowy i dalej po usypiskach do biwaku.

Wykaz niezbędnego sprzętu

Widok ogólny wierzchołka i trasy 2B po grzbiecie płn.-wsch.