Mistrzostwa Świata w Alpinizmie

w klasie technicznej

Raport

o wejściu na pik Sabah (5300 m) przez centrum lewego bastionu N ściany (pierwsze wejście, proponowana 6B kat. trudn.) reprezentacyjnej drużyny Rosji

Paszport wejścia

Rejon: Pamiro-Ałaj, Rejon doliny Lajlak, dolina Aszat, sekcja 5.4.2 w klasyfikacyjnej tabeli 2012 r.
Wierzchołek, trasa: Pik Sabah, 5300 m, przez centrum lewego bastionu północnej ściany, pierwsze wejście
Kat. trudn.: proponowana 6B
Charakter trasy: kombinowana
Przewyższenie trasy: 1560 m

Przewyższenie części ściennej trasy: 1300 m Długość trasy: 2010 m Długość odcinków: 5–6 kat. trudn. — 1090 m Średnie nachylenie części ściennej trasy: 68° Pozostawiono haki na trasie: 2
Użyto haków na trasie:

stacjonarne haki szlamбурwe — 1/1 haki kotwiczne, fifi — 308/218 friendy — 88/69, stopery — 23/17 śruby lodowe — 17/0, skyhuki — 32/32

Użyto w sumie sztucznych punktów asekuracji (SPA): 336
Czas pracy drużyny: 79,5 h (11 dni)
Kierownik: Wasilijew Andriej Siergiejewicz, KMS

Uczestnicy:
- Antoszhin Aleksiej Wiktorowicz, KMS
- Osipow Iwan Dmitrijewicz, KMS
- Szypiłow Witalij Wiktorowicz, KMS
Trener: Piatnicyn Aleksandr Aleksiejewicz
Wyjście na trasę: 27 lipca 2013 r. 8:00

Przetarcie: 27 lipca – 31 lipca 2013 r. (5 dni, 29 h) Wyjście na wierzchołek: 6 sierpnia 2013 r. 17:20 Powrót do BL: 7 sierpnia 2013 r. 23:00

Mapka i opis rejonu

Rejon p. Sabah (dolina Aszat) znajduje się w sąsiedztwie rejonu wierzchołka Aksu. Droga do niego zaczyna się od osiedla Uzgurusz i prowadzi najpierw wzdłuż głównej doliny Lajlak. a następnie wzdłuż doliny Aszat (z końmi 10–12 h do bazy u wylotu lodowca).

Rejon był intensywnie eksplorowany w latach 1985–1990.

Na główny wierzchołek rejonu — p. Sabah (5300) — dokonano tylko czterech udanych wejść: trzy po północnej ścianie (Płotnikow 1985, Baszkirów 1985 i Mosznikow 1986) i jedno wejście w ramach trawersu Ściany Aszatskiej (Pietrow 1990). Wszystkie one, o ile nam wiadomo, nie zostały powtórzone.

Do głównych wierzchołków rejonu należą wszystkie cztery wierzchołki Ściany Aszatskiej (p. 4700, p. 4750, p. 4810, p. Sabah), jak również p. Parus z trzema wierzchołkami:

Zachodnim (4850)
Wschodnim (4800)
Głównym (5053).

Wysokości wierzchołków Ściany Aszatskiej (podane w nazwach wierzchołków według klasyfikatora FAP 2012 r.) wymagają precyzji. Tak na przykład p. 4700 jest wyraźnie wyższy od sąsiedniego wierzchołka — p. 4750, a p. 4810 wydaje się dużo wyższy — około 5000 m (patrz zdjęcie 10). W raporcie Płotnikowa (1985 r.) podane są inne wysokości.

Dobry przegląd rejonu z informacjami o przebytych nitkach zrobił Ju. Koszelenko (http://yurikoshelenko.livejournal.com/8280.html ↗).

Fotopaorama rejonu

Ogólne zdjęcie wierzchołka

Techniczne zdjęcie trasy

Wykres wejścia

Taktyka działania drużyny

Przy wyborze trasy na p. Sabah kierowaliśmy się przede wszystkim względami bezpieczeństwa. Z powodu anormalnego upału dolna część istniejących tras była niezwykle niebezpieczna, kamienie spadały i w dzień, i w nocy, dosłownie co godzinę.

Do przejścia wybrano logiczną nitkę przez lewy bastion północnej ściany, który do tej pory nie został zdobyty. Następnie planowaliśmy iść lewym skrajem kontrforsu po serii monolitowych szczelin, wyprowadzających na ogromny łagodny kąt wewnętrzny (górna część trasy Płotnikowa).

Brak półek i zagrożenie kamieniami wykluczało organizację bezpiecznego biwaku na bastionie, dlatego podjęto decyzję o przeprowadzeniu przetarcia. Na odcinkach R4–R7 (klucz całej trasy) nawet wczesnym rankiem płynęła woda, a bliżej południa — lał się wodospad (patrz zdjęcie 4). Dlatego w dniach przetarcia (27 i 31 lipca) udawało się pracować tylko po 4–5 h, co wpłynęło na znaczną liczbę dni przetarcia.

Odjazd planowano na 1 sierpnia, ale z powodu złej pogody wieczorem i w nocy 31 lipca został przeniesiony o jeden dzień.

Po przejściu dolnego bastionu (do R13) po bliższym przyjrzeniu się środkowej części trasy uznaliśmy, że dalej nitka trasy Płotnikowa nie jest mniej trudna, ale bezpieczniejsza, więc podjęto decyzję o pójściu bardziej logiczną drogą (kontrforsem). Po przejściu kolejnych 2 odcinków, nasza trasa połączyła się z trasą Płotnikowa. Dość szybko (10 h) został przebyty klucz trasy Płotnikowa (odcinki R19–R22).

Biwaki na ścianie (2–4 sierpnia), choć zostały zorganizowane na kontrforsie w najbardziej bezpiecznych miejscach, nie były w pełni zabezpieczone przed spadającymi kamieniami (rykoszetem z lewej) i lodem. Z uwagi na obiektywne niebezpieczeństwo nie planowaliśmy biwaku w łagodnym kącie wewnętrznym powyżej drugiego bastionu i, rozwieszając liny do odcinka R21, chcieliśmy dotrzeć na grań w ciągu jednego dnia.

Z powodu niepogody 3 sierpnia odjazd się nie udał, rozwiesiliśmy jeszcze tylko jedną linę i przenieśliśmy biwak wyżej — na miejsce biwaku drużyny Płotnikowa. Wspinaczka wyżej w drugiej połowie dnia była niebezpieczna. Za to w czasie niepogody spadające kamienie pojawiały się znacznie rzadziej.

4 sierpnia:

Niepogoda się utrzymała
Nie udało się poruszać tak szybko, jak byśmy chcieli
Na grań wyszliśmy już w nocy

Sama grań nie przedstawiała szczególnej trudności, ale okazała się trudniejsza, niż opisano w raporcie Płotnikowa. Naszym zdaniem stanowi ona samodzielne wejście 2B–3A kat. trudn. Na wierzchołek wyszliśmy pod wieczór i zanocowaliśmy nieco niżej.

Podczas zejścia pogoda ostatecznie się popsuła, była gęsta mgła i huraganowy wiatr, dlatego musieliśmy poruszać się maksymalnie ostrożnie i rozwieszać liny praktycznie na całym zejściu aż do śniegu i dalej aż do gruzu skalnego.

Na całej trasie napotkaliśmy dwa haki — na odcinku R21–R22 i R24–R25. Podczas zejścia spotkaliśmy kilka stanowisk poprzednich zdobywców.

Zmiana lidera następowała każdego dnia, pierwsi pracowali wszyscy członkowie drużyny. Podczas całego wejścia utrzymywaliśmy łączność z Jurijem Koszełenko i Wasiliuszem Kolisnykiem z BL, za co jesteśmy im bardzo wdzięczni.

Zdjęcie profilu ściany

Rysowany profil trasy

Schemat w symbolach UIAA

Nr odcinka	Zakładki	Friendy	Haki kotwiczne, fifi	Skyhuki	Śruby lodowe	Opis techniczny odcinka
R29–R30	6		10	5	0	600 m, 30°, III
R28–R29	15	13		4	0	30 m, 85°, VI, A3
R27–R28	4	0	2	0	10	55 m, 60°, V
R26–R27	2	0	2	0	0	30 m, 70°, V
R25–R26	2	5	5	0	0	60 m, 75°, V
R24–R25	1	5	0	0	0	60 m, 60°, V
R23–R24	3	0	2	0	0	55 m, 70°, V+, A1
R22–R23	2	5	17	1	3	55 m, 70°, V+, A1
R21–R22	2	10	25	1	1	60 m, 90°, VI+, A3
R20–R21	2	13	21	6	6	60 m, 90°, VI+, A3
R19–R20	3	7	29	4	4	60 m, 90°, VI, A2
R18–R19	5	0				55 m, 80°, V+
R17–R18	2	0	0			30 m, 90°, V+
R16–R17	3	0	0			40 m, 75°, V
R15–R16	4	0	0	2	0	50 m, 75°, V
R14–R15	3	7	6	2	1	10 m, 60°, IV; 40 m, 80°, VI, A1
R13–R14	1	6	18	1	2	30 m, 85°, VI, A1; 10 m, 70°, V
R12–R13	2	0				30 m, 50°, III; 20 m, 60°, V
R11–R12	1	0	2	0	0	55 m, 50°, III
R10–R11			10, 4			40 m, 45°, III
R9–R10	2	0	2	0	0	35 m, 60°, IV; 20 m, 60°, IV
R8–R9	4	0	0	0	0	60 m, 60°, IV
R7–R8	3	0	0	0	0	60 m, 50°, III
R6–R7	4	6	33	4	0	25 m, 80°, VI, A2; 10 m, 50°, V; 15 m, 90°, VI, A2
R5–R6	1	26	2	2	0	10 m, 110°, VI+, A4; 40 m, 90°, VI+, A3; 10 m, 70°, V
R4–R5	12	33	5	5	0	55 m, 85°, VI+, A3
R3–R4	4	10	25	10	0	45 m, 90°, VI+, A3
R2–R3	1	0	6	0	0	55 m, 75°, V
R1–R2	3	0	0	0	0	70 m, 50°, III
R0–R1						100 m, 45°, I

Opis po odcinkach

R0–R1. Za punkt startowy trasy służy stożek lawinowy na prawo od lewego bastionu północnej ściany piku Sabah. Wdrapać się po nim w prawo i w górę wzdłuż skał do początku skalnej półki.

R1–R2. Przeciąć rów lawinowy i poruszać się w lewo i w górę po systemie półek do początku szczeliny-kąta wewnętrznego.

R2–R3. Po szczelinie wspinać się w lewo i w górę 50 m (wiele luźnych kamieni). Stanowisko na niewielkiej półce po lewej stronie ogromnej niszy usypiskowej.

R3–R4. Od stanowiska poruszać się w górę przez system drobnych występów w kierunku czarnego występu z pęknięciem, omijając z lewej strony duży występ w kształcie litery „L”. SPA, wybito kilka otworów pod skyhuki (5 mm). Po przejściu czarnego występu w górę i nieco w lewo po pęknięciu 10–15 m. Stanowisko na hakach kotwicznych.

R4–R5. Poruszać się w górę po szczelinie (friendy, kotwice, fifi), dużo luźnych kamieni. Kiedy szczelina się kończy, trawers w lewo 5 m po monolitowej płycie na otworach (średnica 5 mm) i reliefowych skyhukach do sąsiedniej szczeliny. Po szczelinie, przechodzącej w kąt wewnętrzny, w górę przez dwa występy wyjście pod duży czarny występ, z którego cieknie woda.

R5–R6. Kluczowy fragment trasy. Występ obchodzony jest w prawej części (kotwice, fifi), dużo luźnych kamieni. Za występem przez przewieszoną ścianę do kąta wewnętrznego, zamkniętego od góry kolejnym występem; na lewej ścianie kąta — szczeliny pod kotwice. Od końca szczeliny w prawo i w górę pod występ po gwiżdżących płytach. Cieknie woda. Stanowisko pod występem suche, wbity szlamburowy (budowlany kołek „Hilti”, 8 mm, długość 50 mm).

R6–R7. Kluczowy fragment trasy. Występ jest mocno zniszczony, omijać go z prawej strony po mocno przewieszonej ścianie; trafiają się otwory pod skyhuki 5 mm. Dalej po kącie wewnętrznym 10 m przez serię drobnych występów, następnie nieco w lewo wspinaczką po mocno zniszczonym reliefie pod pionowy komin. W kominie po lewej stronie w górę 20 m, miejscami jest on szeroki, przypominając raczej kąt wewnętrzny. Potem w tym samym kierunku 10 m po kącie wewnętrznym. Można się wspinać, ale dużo luźnych kamieni i mokro. Stanowisko suche.

R7–R8. Po zniszczonych skałach prosta wspinaczka w lewo i w górę w kierunku śnieżnika. R8–R9. Po lodzie 60 m w lewo i w górę w stronę półki. R9–R10. Po lodzie jeszcze 20 m i dalej wspinaczką po skałach w górę 30 m do półki pod stromym kątem wewnętrznym.

R10–R13. Po kącie wewnętrznym wspinaczką 10 m, następnie trudne wyjście z kąta (3 m, VI, A1, 90°) i dalej po prostych zniszczonych skałach, przeplatanych śniegiem i lodem, w górę i w prawo do wyraźnie zarysowanego kontrforsu, 100 m. Lód miejscami cienki, pod nim — płyty. Wygodny biwak z lewej strony kontrforsu pod występami.

R13–R14. Od biwaku 10 m w lewo w górę po zniszczonych skałach o blokowej strukturze pod monolitową, miejscami przewieszoną ścianę z pęknięciami pod kotwice i fifi. Kiedy ściana łagodnieje, pojawia się kąt wewnętrzny, po którym poruszać się częściowo wspinaczką, częściowo na SPA.

R14–R15. Dalej, wybierając najprostszą drogę, przechodząc od jednego kąta wewnętrznego do drugiego, przeważnie wspinaczką, wyjście na kontrfor. Tutaj trasa łączy się z trasą Płotnikowa (1985 r., 6A).

R15–R17. Po lodowym żlebie 90 m wzdłuż kontrforsu. Miejscami żleb wąski (50 cm), z lewej i prawej strony monolitowe płyty. Asekuracja częściowo na śrubach lodowych, częściowo na kotwicach.

R17–R18. Po skałach wspinaczką w lewo na kontrfors, wyjście na półkę. W 10 m poniżej jest dobra półka pod namiot. Nad biwakiem na ścianach następnego bastionu wiszą ogromne sopli, istnieje prawdopodobieństwo spadania lodu i kamieni!

R18–R19. W górę i w lewo pod 180-metrową pionową szczelinę. Wspinaczka. R19–R22. Klucz trasy Płotnikowa. SPA po monolitowej, miejscami rozwalonej szczelinie przez serię występów. Trzeba mieć duże „żelazo” (jest 30-metrowa szczelina pod kameloty nr 3, 4), trafiają się otwory pod skyhuki 5 mm. Wyjście do ogromnego kąta wewnętrznego, prowadzącego na grań.

R22–R28. Po ogromnym kącie wewnętrznym 350 m, mikst V–V+. Lód niewiarygodny, asekuracja na skałach. Miejsca tylko pod siedzący biwak w górnej części. W ciepłą pogodę możliwe silne kamieniorzuty!!!

R28–R29. Wyjście na przedwierzchołkowy grań po rozwalonych skałach z lodem przez lodowy występ.

R29–R30. Grań szczególnej trudności nie przedstawia, trafiają się drobne skalne i lodowe ścianki 4 kat. trudn. Długość grani 600 m, „łysy” omija się z lewej. Miejsca pod biwak trafiają się na każdym odcinku.

Zejście południową granią w kierunku śnieżnej przełączki (patrz zdjęcie 12), do której jest około dziesięciu wyciągów, miejscami pieszo. Z przełączki (w zależności od stanu śniegu) pieszo lub, rozwieszając 2–3 wyciągi, aż do skalnej rozwalonej grzędy na prawo, po której pieszo. W dole jeden wyciąg na łagodną część lodowca. Dalej pieszo. Niewielki podbieg 50 m na przełęcz Sabah i zejście pod północną ścianą p. Sabah do BL.

Klucz trasy (odcinki R4–R7) to pionowa ściana z serią występów. Szczelin jest dosyć dużo, ale wszystkie są mocno zniszczone. Miejscami trafiają się dudniąca „nałepka”.

Ze względu na charakter reliefu kluczowa część trasy przypomina drugi i trzeci odcinek trasy Kricuka na p. 4810 (Kawarszyn). W ciepłą pogodę istotne trudności dodaje obecność wody na odcinkach R4–R8. Powyżej pierwszego bastionu (R13) skały są bardziej monolityczne.

Rekomendacje co do sprzętu: bardzo pożądane jest posiadanie dużego „żelaza” (do kamelota nr 4), otworowych skyhuków 5 mm; platforma na trasie nie jest potrzebna, wszystkie biwaki na wygodnych półkach.

Liścik z wierzchołka

„Reprezentacyjna drużyna alpinistów komitetu sportowego m. Moskwy, dokonując trawersu Ściany Aszatskiej (pp. 4700–4750–4810–Sabah), kończy go, dokonawszy wejścia na wierzchołek Sabah od strony przełączki między p. 4810 a p. Sabah. Trawers w ramach mistrzostw ZSRR 1990 r. Skład drużyny: