Mistrzostwa Świata w Alpinizmie

w klasie technicznej

Sprawozdanie

z wejścia na pik Sabach (5300 m) przez centrum lewego bastionu północnej ściany (pierwsze wejście, proponowana 6B kat. trud.) reprezentacji Rosji

Paszport wejścia

1. Region: Pamiro-Ałaj, rejon doliny Liajlak, dolina Aszat, sekcja 5.4.2 w tabeli klasyfikacyjnej 2012 roku
2. Szczyt, trasa: Pik Sabach, 5300 m, przez centrum lewego bastionu północnej ściany, pierwsze wejście
3. Kat. trud.: proponowana 6B
4. Charakter trasy: kombinowana
5. Różnica wysokości trasy: 1560 m — Różnica wysokości części ściennej trasy: 1300 m — Długość trasy: 2010 m — Długość odcinków: V–VI kat. trud. — 1090 m — Średnie nachylenie części ściennej trasy: — 68° — Pozostawiono haków na trasie: 2
6. Użyto haków na trasie: stacjonarne haki śrubowe — 1/1 haki kotwiące, fiфы — 308/218 friendy — 88/69, stopery — 23/17 śruby lodowe — 17/0, skayhaki — 32/32. Użyto łącznie sztucznych punktów asekuracji (ITO): 336
7. Czas pracy zespołu: 79,5 godz., 11 dni
8. Kierownik: Wasilijew Andriej Siergiejewicz, KMS Uczestnicy: — Antoszin Aleksiej Wiktorowicz, KMS — Osipow Iwan Dmitrijewicz, KMS — Szypiłow Witalij Wiktorowicz, KMS
9. Trener: Piatnicyn Aleksandr Aleksiejewicz
10. Wyjście na trasę: 27 lipca 2013 r., 8:00 Przetarcie: 27–31 lipca 2013 r. (5 dni, 29 godz.) Wyjście na wierzchołek: 6 sierpnia 2013 r., 17:20 Powrót do BL: 7 sierpnia 2013 r., 23:00

Mapka i opis regionu

Rejon p. Sabach (dolina Aszat) znajduje się w sąsiedztwie regionu wierzchołka Aksu. Droga do niego zaczyna się od osiedla Uzgurusz i prowadzi najpierw wzdłuż głównej doliny Liajlak, a następnie wzdłuż doliny Aszat (z osłami 10–12 godz. do obozu bazowego u ujścia lodowca).

Region był aktywnie eksplorowany w okresie 1985–1990. Na główny wierzchołek regionu — p. Sabach (5300) — dokonano tylko czterech udanych wejść: trzy przez północną ścianę (Płotnikow, 1985; Baszkirów, 1985; Mosznikow, 1986) i jedno wejście w ramach trawersu, Aszat (Piotrow, 1990). Wszystkie one, o ile nam wiadomo, nie zostały powtórzone.

Do głównych wierzchołków regionu należą wszystkie cztery wierzchołki Aszackiej ściany (p. 4700, p. 4750, p. 4810, p. Sabach), a także p. Parus z trzema wierzchołkami — Zachodnim (4850), Wschodnim (4800) i Głównym (5053). Wysokości wierzchołków Aszackiej ściany (wzięte z nazw wierzchołków według klasyfikatora FARP 2012) wymagają wyjaśnienia. Na przykład p. 4700 jest wyraźnie wyższy niż sąsiedni wierzchołek — p. 4750, a p. 4810 wygląda znacznie wyżej — około 5000 m (patrz zdjęcie 10). W raporcie Płotnikowa (1985) są podane inne wysokości.

Dobry przegląd regionu z informacjami o przebytych nitkach zrobił J. Koszelenko (http://yurikoshelenko.livejournal.com/8280.html ↗).

Fotopaorama regionu

Ogólne zdjęcie wierzchołka

Techniczne zdjęcie trasy

Wykres wejścia

Taktyka zespołu

Przy wyborze trasy na p. Sabach przede wszystkim kierowaliśmy się względami bezpieczeństwa. Z powodu anomalnego upału dolna część istniejących tras była niezwykle niebezpieczna, kamienie spadały i w dzień, i w nocy, dosłownie co godzinę. Do przejścia wybraliśmy logiczna nitkę przez lewy bastion północnej ściany, który do tej pory był nietknięty. Dalej planowaliśmy iść lewiej kontrforsu po serii monolitycznych szczelin, wyprowadzających na ogromny płaski wewnętrzny kąt (góra trasy Płotnikowa).

Brak półek i zagrożenie kamieniami wykluczały organizację bezpiecznego biwaku na bastionie, dlatego podjęto decyzję o użyciu przetarcia. Na odcinkach R4–R7 (klucz całej trasy) nawet wcześnie rano płynęła woda, a bliżej południa — lał się wodospad (patrz zdjęcie 4). Dlatego w dniach przetarcia (27–31 lipca) udawało się pracować tylko po 4–5 godz., co zadecydowało o dużej liczbie dni przetarcia. Odpoczynek zaplanowano na 1 sierpnia, ale z powodu złej pogody wieczorem i w nocy 31 lipca został on przesunięty na dzień.

Po przejściu dolnego bastionu (do R13) po bliższym przyjrzeniu się środkowej części trasy doszliśmy do wniosku, że dalej nitka trasy Płotnikowa nie jest mniej skomplikowana, ale bezpieczniejsza, dlatego postanowiliśmy iść bardziej logiczną drogą (kontrforsem). Przeszedłszy jeszcze 2 liny, nasza trasa połączyła się z trasą Płotnikowa. Dość szybko (10 godz.) został pokonany klucz trasy Płotnikowa (odcinki R19–R22).

Biwaki na ścianie (2–4 sierpnia), choć zorganizowane na kontrforsie w najbezpieczniejszych miejscach, nie były w pełni chronione przed spadającymi kamieniami (lecącymi z lewej strony rykoszetem) i lodem. Z uwagi na obiektywne niebezpieczeństwo nie planowaliśmy noclegu w płaskim wewnętrznym kącie powyżej drugiego bastionu i, powiesiwszy liny do odcinka R21, chcieliśmy przejść na grzbiet w ciągu jednego dnia.

Z powodu niepogody 3 sierpnia oderwanie się nie powiodło, powiesiliśmy jeszcze tylko jedną linę i przesunęliśmy biwak wyżej — na miejsce biwaku zespołu Płotnikowa. Wspinaczka wyżej w drugiej połowie dnia była niebezpieczna. Za to w czasie niepogody kamienie spadały znacznie rzadziej. 4 sierpnia niepogoda trwała, nie udało się poruszać tak szybko, jak chcieliśmy, i na grzbiet wyszliśmy już w nocy.

Sam grzbiet nie przedstawiał szczególnej trudności, ale okazał się bardziej skomplikowany niż opisany w raporcie Płotnikowa. Naszym zdaniem stanowi on samodzielne wejście 2B–3A kat. trud. Na wierzchołek wyszliśmy pod wieczór i zanocowaliśmy nieco niżej.

W dniu zejścia pogoda ostatecznie się popsuła, był gęsty mgła i huraganowy wiatr, dlatego musieliśmy: — poruszać się maksymalnie ostrożnie; — zakładać wyciąg prawie na całym zejściu do śniegu i dalej — do gruzowiska.

Na całej trasie spotkaliśmy dwa haki — na odcinku R21–R22 i R24–R25. Podczas zejścia spotkaliśmy kilka stanowisk poprzednich wspinaczy.

Zmianę lidera przeprowadzano codziennie, pierwsi pracowali wszyscy członkowie zespołu. Podczas całego wejścia utrzymywaliśmy kontakt z BL: — Jurij Koszelenko — Wasilij Kołysnyk Za co jesteśmy im bardzo wdzięczni.

Zdjęcie profilu ściany

Narysowany profil trasy

Schemat w symbolach UIAA

Opis po odcinkach

R0–R1. Za punkt orientacyjny początku trasy służy stożek lawinowy na prawo od lewego bastionu północnej ściany piku Sabach. Wdrapać się po nim w prawo–w górę wzdłuż skał do początku skalnej półki.

R1–R2. Przeciąć rów lawinowy i poruszać się w lewo–w górę po systemie półek do początku szczeliny–wewnętrznego kąta.

R2–R3. Po szczelinie lazieniem w lewo — w górę 50 m (wiele luźnych kamieni). Stanowisko na niedużej półce po lewej stronie od dużej osypiskowej niszy.

R3–R4. Od stanowiska poruszać się do góry przez system drobnych występów w kierunku czarnego występu z pęknięciem, omijając z lewej strony duży występ w kształcie litery „L”. ITO, wybito kilka dziur pod skayhaki (5 mm). Po pokonaniu czarnego występu w górę i nieco w lewo po pęknięciu 10–15 m. Stanowisko na hakach kotwiących.

R4–R5. Poruszać się do góry po szczelinie (frendy, kotwice, fiфы), dużo luźnych kamieni. Kiedy szczelina się kończy, trawers w lewo 5 m po monolitycznej płycie na dziurkach (średnica 5 mm) i reliefowych skayhakach do sąsiedniej szczeliny. Po szczelinie, przechodzącej we wewnętrzny kąt, do góry przez dwa występy, wyjście pod duży czarny występ, z którego płynie woda.

R5–R6. Kluczowy odcinek trasy. Występ jest obchodzony w prawej części (kotwice, fiфы), dużo luźnych kamieni. Za występie przez przewieszoną ścianę we wnętrze kąta, zamkniętego od góry kolejnym występem, na lewej ścianie kąta — szczeliny pod kotwice. Od końca szczeliny w prawo–w górę pod występ po dudniącej płycie. Płynie woda. Stanowisko pod występem suche, wbity śruba (budowlany kołek „Hilti”, 8 mm, długość 50 mm).

R6–R7. Kluczowy odcinek trasy. Występ jest mocno zniszczony, omijany z prawej strony po silnie przewieszonej ścianie, trafiają się dziurki pod skayhaki 5 mm. Dalej po wewnętrznym kącie 10 m przez serię drobnych występów, następnie nieco w lewo lazieniem po silnie zniszczonym reliefie pod pionowy komin. W kominie po lewej stronie w górę 20 m, miejscami jest on rozszerzony, przypominając bardziej wewnętrzny kąt. Potem w tym samym kierunku 10 m po wewnętrznym kącie. Można się wspinać, ale dużo luźnych kamieni i mokro. Stanowisko suche.

R7–R8. Po zniszczonych skałach proste lazenie w lewo–w górę w kierunku śnieżnika.

R8–R9. Po lodzie 60 m w lewo–w górę w stronę półki.

R9–R10. Po lodzie jeszcze 20 m i dalej lazieniem po skałach w górę 30 m do półki pod stromym wewnętrznym kątem.

R10–R13. Po wewnętrznym kącie lazieniem 10 m, następnie trudne wyjście z kąta (3 m, VI, A1, 90°) i dalej po prostych zniszczonych skałach, przeplatanych śniegiem i lodem, w górę i w prawo do wyraźnie zaznaczonego kontrforsu, 100 m. Lód miejscami cienki, pod nim — płyty. Wygodny biwak z lewej strony kontrforsu pod występami.

R13–R14. Od biwaku lewiej 10 m w górę po zniszczonych skałach o strukturze blokowej pod monolityczną, miejscami przewieszoną ścianę z pęknięciami pod kotwice i fiфы. Kiedy ściana łagodnieje, zaczyna się wewnętrzny kąt, po którym poruszać się miejscami lazieniem, miejscami na ITO.

R14–R15. Dalej, wybierając najprostszą drogę, przechodząc od jednego wewnętrznego kąta do drugiego, głównie lazieniem, wyjście na kontrfor. Tutaj trasa łączy się z trasą Płotnikowa (1985 r., 6A).

R15–R17. Po lodowym żlebie 90 m wzdłuż kontrforsu. Miejscami żleb jest wąski (50 cm), z lewej i prawej strony monolityczne płyty. Asekuracja częściowo na śrubach lodowych, częściowo na kotwicach.

R17–R18. Po skałach lazieniem w lewo na kontrfors, wyjście na półkę. 10 m niżej jest dobra półka pod namiot. Nad biwakiem na ścianach następnego bastionu wiszą duże soplowie, istnieje prawdopodobieństwo spadania lodu i kamieni!

R18–R19. W górę i w lewo pod 180-metrową pionową szczelinę. Lazeniem.

R19–R22. Klucz trasy Płotnikowa. ITO po monolitycznej, miejscami rozwalonej szczelinie przez serię występów. Konieczne jest posiadanie dużego żelaza (jest 30-metrowa szczelina pod camaloty nr 3, 4), trafiają się dziurki pod skayhaki 5 mm. Wyjście w duży wewnętrzny kąt, wiodący na grzbiet.

R22–R28. Po dużym wewnętrznym kącie 350 m, mikst V–V+. Lód niewiarygodny, asekuracja na skałach. Miejsca tylko pod siedzący biwak w górnej części. W ciepłą pogodę możliwe silne kamieniołomy!!!

R28–R29. Wyjście na przedwierzchołkowy grzbiet po rozwalonych skałach z lodem przez lodowy występ.

R29–R30. Grzbiet szczególnej trudności nie przedstawia, trafiają się drobne skalne i lodowe ścianki IV kat. trud. Długość grzbietu 600 m, występy są obchodzone z lewej strony. Miejsca pod biwak trafiają się na każdej linie.

Zejście po południowym grzbiecie w kierunku śnieżnej przełęczy (patrz zdjęcie 12), do której jest około dziesięciu wyciągów, miejscami pieszo. Z przełęczy (w zależności od stanu śniegu) pieszo lub, wieszając 2–3 wyciągi, do skalnej rozwalonej grzędy na prawo, po której pieszo. Na dole jeden wyciąg na łagodną część lodowca. Dalej pieszo. Niewielki podjazd 50 m na przełęcz Sabach i zejście pod północną ścianą p. Sabach do BL.

Klucz trasy (odcinki R4–R7) stanowi pionową ścianę z serią występów. Szczelin jest dosyć dużo, ale wszystkie są silnie zniszczone. Miejscami trafiają się dudniąca narośl. Pod względem charakteru reliefu kluczowa część trasy przypomina drugą i trzecią linę trasy Kricuka na p. 4810 (Karaszu). W ciepłą pogodę istotne trudności dodaje obecność wody na odcinkach R4–R8. Ponad pierwszym bastionem (R13) skały są bardziej monolityczne.

Rekomendacje co do sprzętu: bardzo pożądane jest posiadanie dużego żelaza (do camalota nr 4), dziurkowatych skayhaków 5 mm, platforma na trasie nie jest potrzebna, wszystkie biwaki — na wygodnych półkach.

Zapis z wierzchołka

„Reprezentacja alpinistów komitetu sportowego m. Moskwy, dokonując trawersu Aszackiej ściany (p.p. 4700–4750–4810–Sabach), kończy go, dokonawszy wejścia na w. Sabach od strony przełęczy między p. 4810 i p. Sabach). Trawers w ramach mistrzostw ZSRR 1990. Skład zespołu:

1. Pietrow N.J. — kapitan
2. Baszkirów W.A.
3. Bielajew N.N.
4. Jegorow A.A.
5. Michajłow S.W.
6. Korotiejew W.K.
7. Stecenko W.D.
8. Janochkin W.I.

Wierzchołek: 3 sierpnia 1990 r., 18:45. Pogoda średnia (silne zachmurzenie). Pozdrowienia dla następnych wspinaczy.”

Zdjęcie 2. Odcinki R3–R7

20

Det­te er fat­tigstid og i tæm­pet til

21

Zdjęcie 5. Osipow na odcinku R10–R11

Zdjęcie 9. Przedwierzchołkowy grzbiet

Zdjęcie 10. Aszacka ściana, widok z