Komisja Klasyfikacyjna Federacji Alpinizmu ZSRR Jakość materiałów fotograficznych nie poprawia nr 32. Klasyfikować trasę. Sklasyfikowano 3 kat. sł. nr 533 od nr 529 22 listopada 1983 r.

Sprawozdanie

z pierwszego wejścia na w. 4974 (pik F. Dostojewski) prawym kontrforsem Ściany Południowo-Zachodniej grupy zbiórki LOS DSO „Buriewiestnik”. Kierownik grupy Jewstignejew A.W. 5–7 lipca 1982 r.

m. Leningrad

Działania taktyczne zespołu

Grupa wyszła na wejście w składzie dwójek: Lickiewicz–Pruss, Wasiljew–Szaginian.

Wyjście z biwaku pod trasą 14 lipca 1983 r. o 8:30 po sesji łączności. Strome partie kuluara zostały pokonane do 14:00. Wyjście na grań o 15:00.

Przystanek na biwak na grani przed zejściem na przełączkę przed żandarmem „Wieża” — 17:30.

15 lipca 1983 r. wyjście z biwaku 9:00, przejście żandarma „Wieża” — 13:30, wyjście na wierzchołek 18:00, powrót na biwak pod trasą przez R10 kuluarem schodzącym z wierzchołka 21:00.

Powrót do bazy — 16 lipca 1983 r. o 12:00. Południowe stoki p. Dostojewski długo są oświetlone słońcem, zasłania je grań, przylegająca do szczytu ze wschodu, łączność radiowa z kuluara, którym szła grupa, jest mało prawdopodobna. To tłumaczy względnie późne wyjście z biwaku.

Obfitość otwartego lodu (odcinek R1–R2), nieprzewidywana przez grupę, która wzięła jedną parę raków, doprowadziła do:

• rąbania stopni;
• zastosowania poręczowania;
• opóźnienia o 1 godz. w stosunku do planu.

Nocleg 14 lipca 1983 r. (pkt 6) został zorganizowany wcześniej niż planowano, ponieważ przegląd dalszej drogi pokazał, że grupa nie zdąży na platformę z dobrymi warunkami do łączności radiowej.

Na podstawie konsultacji uzyskanych drogą radiową od zespołów, które wchodziły 13 i 15 lipca prawym kontrforsem Ściany Południowo-Zachodniej, zmieniono drogę zejścia — zamiast powrotu przez grzbiet W. i kuluarem, zjechano kuluarem, schodzącym z wierzchołka na południe, w którym te grupy zostawiły pętle zjazdowe i hak (odcinek R14–R15).

Poręczowanie zastosowano na odcinkach:

• R1–R2;
• R4–R5;
• R6–R7;
• R7–R8;
• R9–R10;
• R10–R12;
• w dolnej części kuluara zjazdowego (R14–R15).

Biwak (p. 6) został urządzony na śniegu. Tę platformę wykorzystały również dwie inne grupy zbiórki MS DSO „Zenit”, choć one poruszały się w szybszym tempie.

Na grani (odcinek R5–R6) i na przełączkach R7 i R11 występują:

• wiszące na północ śnieżne karnisy;
• rozmiękczony śnieg na półkach skalnych.

Mapa rejonu Aksu. Pasmo Turkiestański. M 1:100 000

Krok trasy w oznaczeniach UNAA

Panorama piku 4974. Zdjęcie wykonano z w. 5163 (Petrogradiec).

Profil części ściennej trasy.

Widok ogólny trasy.

Opis trasy

Odcinek R0–R1 Strome, niewyraźnie zaznaczone wewnętrzne załamanie, z dobrymi chwatami, wyprowadza na ostrze kontrforsu.

Odcinek R1–R2 Wprost do góry krawędzią — wyjście na półkę, lewiej dużego karnisa.

Odcinek R2–R3 Ruch w lewo od karnisa po zawalonym śniegiem kominie. Z komina — trudne wyjście w lewo — do góry. Tutaj jest wygodna platforma.

Odcinek R3–R4 Stroma ścianka na krawędzi. Pod ścianką ustawiony jest kopiec kontrolny.

Odcinek R4–R5 Ruch wprost do góry krawędzią. Stąd otwiera się szeroki widok na górną wieżę kontrforsu.

Odcinek R5–R6 Kontrfors wyraźnie się spłaszcza. Przez system półek i ścianek, zbierając w prawo — wyjście pod górną wieżę kontrforsu. Tutaj jest wygodna platforma do biwaku.

Odcinek R6–R7 Górna wieża jest pokonywana prosto w czołowej części. Skały są lite i wygładzone. Silnie utrudnia ruch świeżo spadły śnieg.

Odcinek R7–R8 Górna krawędź kontrforsu. Ruch prawie bez przewyższenia. Żandarmy są obchodzone po prawej stronie.

Odcinek R8–R9 Szeroki śnieżny kluar wyprowadza na główną grań pod podstawę wieży wierzchołkowej.

Odcinek R9–R10 Wyjście na wierzchołek po mocno zniszczonych skałach i małej litej ściance, prosto z przełączki.

Tabela podstawowych charakterystyk trasy wejściowej