Sprawozdanie

Drużyna reprezentacyjna komitetu sportowego Kraju Krasnojarskiego na Pik Ak-Su (S) 5217 m przez „lustra” centralnej części północnej ściany. Około 6B kat. trudn. pierwsze wejście.

Paszport wejścia

Rejon — Pamiro-Ałaj, rejon doliny Liajljak, №5.4.2.
Pik — Ak-Su (S) 5217 m. Przez „lustra” centralnej części północnej ściany.
Proponowana — 6B kat. trudn. pierwsze wejście.
Charakter trasy — kombinowany.
Charakterystyka trasy: różnica wysokości na trasie — 1420 m, różnica wysokości części ściennej trasy — 1360 m, długość trasy — 1600 m, długość odcinków 6B kat. trudn. — 1215 m, 5B kat. trudn. — 295 m, średnie nachylenie części ściennej trasy — 72°.
Pozostawione na trasie: haki — 50; w tym szlamburowych — 40 (na stanowiskach asekuracyjnych).

Użyto haków na trasie:

szlamburowych stacjonarnych — 40 (na stanowiskach asekuracyjnych). Użyto ogółem ITO ≈ 1000 (włącznie z fifi i skayhakami).

Czas marszu — 153 godz., dni — 21, dni marszu — 18, włącznie z przetarciem.
Kierownik — Anton Nikołajewicz Pugowkin, MS

Uczestnicy:

Jewgienij Władimirowicz Dmitrijenko, MS
Siergiej Władimirowicz Czeriezow, MS
Dmitrij Walerjewicz Cygjanow, KMS
Andriej Dmitrijewicz Litwinow, KMS
Pawieł Andriejewicz Małygin, KMS

Trenerzy drużyny: Nikołaj Nikołajewicz Zacharow, MSzM, ZTr Walerij Wiktorowicz Baliezin, MSzM
Data rozpoczęcia:

przetarcie 3–7 lutego 2004 r., wejście 10–23 lutego (13 lutego — dzień „na biwaku”); na wierzchołek — 23 lutego 2004 r. o godz. 12:00; powrót — 24 lutego 2004 r. o godz. 17:00.
Organizacja: Komitet sportowy Kraju Krasnojarskiego.
Kawunienko — lewy bastion S ściany 6A, 1984 r.
Pugowkin — lewa część centrum S ściany 6B, 2004 r.
Popow — centrum S ściany 6B, 1986 r.
Szabałyn — centrum S ściany przez „nos”, 1994 r. (warianty 1 i 2).

Rysunkowy profil trasy. Panorama masywu Ak-Su

Krótki opis rejonu

Zima w rejonie Ak-Su charakteryzuje się niestabilną i szybko zmieniającą się pogodą. Najbardziej korzystna pogoda dla zimowych wspinaczek jest w grudniu, potem ona pogarsza się i jest najgorsza w lutym. Właśnie w lutym były podjęte pierwsze próby wejścia na Ak-Su w latach 90-tych. Wszystkie one były nieudane. Pierwsze zimowe wejście zostało dokonane w grudniu 1998 r.

Naszemu zespołowi dopisało szczęście z pogodą na początku wspinaczki, była słoneczna bezwietrzna pogoda, co pozwoliło w wysokim tempie przetrzeć dolną część trasy. Ale jak tylko zespół oderwał się, zaczął się opad śniegu, który trwał 11 dni i często towarzyszyły mu bardzo silne wiatry. Temperatura nie spadła poniżej 25 °C, głównie było około 15 °C mrozu, siła wiatru osiągała czasem 30 m/s. Mimo złych warunków pogodowych, zespół tylko jeden dzień nie pracował na trasie, uznając to za potencjalnie niebezpieczne z powodu schodzenia małych lawin.

Co się tyczy techniki przejścia trasy, to głównie do przejścia były używane fifi, do tworzenia punktów asekuracyjnych często były używane kotwiczne haki, dzięki nim na trasie praktycznie nie była używana technika szlamburowa. Wbite zostały tylko 4 szlamburow na pośrednich punktach asekuracyjnych. Pozostałe szlamburowy wbite są na stanowiskach. Ponieważ zespół dokonywał zejścia tą samą drogą, co wejście, to wszystkie szlamburowy zostały przez nas pozostawione. Podczas wchodzenia na pochyłych odcinkach trasy zostały pozostawione 5 poręczowych lin, wszystkie one zostały zdjęte podczas schodzenia.

Zespół trzymał się taktyki stylu „kapsułowego”, przy którym przenosiliśmy dwie trzymiejscowe platformy w miarę przetarcia ściany. Na ścianie zostało zorganizowane trzy biwaki.

Wyjście z biwaku 3 (4815 m) na wierzchołek i zejście z powrotem na platformy zostało dokonane w ciągu jednego dnia.

Harmonogram wejścia

Schemat trasy w symbolach UIAA

№	Zakładki	Haki	Szlamburowy	S-haki, fifi	Długość, nachylenie, kat. trudn.
R0					50 m, 45°, II
R1	16/10	10/8	2	13	40 m, 60°, VI, А2
R2	10/9	10/4	1	20	40 m, 70°, VI, А3
R3	22/16	4/1	1	8	40 m, 70°, VI, А2
R4	20/16	3	1	6	45 m, 60°, VI, А1
R5	20/18	1	16		50 m, 70 V+, А2
R6	8	16/14	1	24	50 m, 70°, VI, А2
R7	15/14	14/14	1	16	45 m, 75°, VI, А2
R8	10/10	12/10	1	8	45 m, 75°, VI, А2
R9	15/10	18/16	1	18	45 m, 80°, VI, А2
R10	5/3	18/16	1	22	50 m, 85°, VI, А3
R11	4/4	16/15	1	18	40 m, 80°, VI, А3
R12	5/3	12/9	1	30	50 m, 75°, VI, А3
R13	1/1	18/16	1	32	50 m, 70°, VI, А3
R14	2/2	15/15	1	26	50 m, 75°, VI, А3
R15	14/12	1	8		50 m, 60°, VI, А1
R16	5	3	1		50 m, 60°, V+
R17	3/2	19/17	1	18	40 m, 80°, VI, А3
R18	12/9	10/9	1	14	45 m, 75°, VI, А3
R19	18/18	2	20		50 m, 70°, VI, А3
R20	2/2	6/6	1	36	45 m, 85°, VI, А4
R21	10/9	12/11	2	14	45 m, 85°, VI, А3
R22	7/7	10/9	1	20	40 m, 85°, VI, А3
R23	3/2	16/15	1	20	45 m, 85°, VI, А3
R24	12/10	4/3	2	10	20 m, 80°, VI, А2
R25	16/13	5/3	1	7	50 m, 65°, V+, А2
R26	14/13	9/9	1	5	50 m, 65°, VI, А2
R27	15/15	8/8	1		45 m, 60°, V, А2
R28	4/3	16/15	1	25	50 m, 80°, VI, А4
R29	14/13	10/9	1	14	50 m, 70°, VI, А2
R30	10/10	15/14	1	18	45 m, 70°, VI, А2
R31	16/15	13/12	1	17	45 m, 70°, VI, А2
R32	24/23	9/9	1	12	45 m, 95°, VI, А3
R33	26/24	14/14	1	5	45 m, 85°, VI, А2
R34	12/7	6/2	1	10	50 m, 60°, V+, А1
R35	16	5	1		50 m, 60°, V
R36	5				40 m, 20°, III
Razem	359/275	410/354	40	530

Nocleg 1: R12, 11, 12, 13, 14 lutego. Nocleg 2: R20, 15, 16, 17, 18 lutego. Nocleg 3: R25, 19, 20, 21, 22, 23 lutego.

Opis trasy po odcinkach

R0–R1. Śnieżno-lodowy stok, z „baranim brzuchem” na samym początku. R1–R2. Skalna płyta z nachyleniem 60° z systemem małych kątów i pęknięć. Kierunek ruchu od lewej do prawej. R2–R3. Po półce w lewo 5 m, dalej w górę po wewnętrznym kącie, który wyprowadza na ścianę, po niej na skalnych „zębach” 25 m. Stanowisko na śnieżnej półce. R3–R4. Po półce w lewo 10 m, dalej w górę po wewnętrznym kącie. R4–R5. Kontynuacja wewnętrznego kąta. R5–R6. Płyta z dobrą szczeliną na zakładki. R6–R7. Kontynuacja szczeliny do półki, po której ściana 35 m, ale z dobrymi miejscami na asekurację w małych szczelinach. R7–R8. Wewnętrzny kąt, z niezłym reliefem, z lewej strony kąta wiszą okapy. Po kącie ściana, przebyta na skayhakach (reliefnych), kończy się okapem 1 m, pod nim w prawo do wewnętrznego kąta, ze szczeliną. R8–R9. Wewnętrzny kąt 20 m, wyprowadza na śnieżną półkę, po niej w lewo 10 m do wewnętrznego kąta, ze szczeliną. R9–R10. Wewnętrzny kąt 25 m, pierwsze 10 m kąt z zlodowaceniem. Po kącie płyta z głuchą szczeliną. R10–R11. Kontynuacja głuchych szczelin, do sierpa, po nim 10 m. Dalej płyta z kilkoma pionowymi szczelinami. R11–R12. Wewnętrzny kąt 10 m, za nim system pionowych wąskich szczelin w monolitycznej płycie. R12–R13. Ściana z złymi, głuchymi szczelinami, około 20 m, dalej zaczyna się duży kąt, z lewej strony wiszą duże okapy. Uwaga! W kącie są żywe narosty. R13–R14. Po kącie 20 m, dalej kąt nabiega i idzie od lewej do prawej, pod nabiegiem po ścianie również od lewej do prawej. R14–R15. Stroma ściana, z ubogim reliefem, użyto dużo reliefnych skayhakow. R15–R16. Baranie lby, miejscami z zlodowaceniem. R16–R17. Śnieg z lodem, potem stroma ściana, dalej znów lód do skały, na której wbity jest „śpioszek” na stanowisku. R17–R18. Ściana z głuchą szczeliną na fifi i kotwiczne haki. R18–R19. Kontynuacja głuchych szczelin 10 m, dalej ściana bez reliefu, przebyta na skayhakach, potem — dobra szczelina, od lewej do prawej. R19–R20. Początek kluczowych lin trasy. Bardzo ubogi relief, dlatego na asekurację został wbity szlambur pośrodku liny. R20–R21. Stanowisko we wnętrzu kąta, który po 5 m wyprowadza na ścianę pod skayhaki. Stanowisko pod małym okapem. R21–R22. Po okapie kontynuacja ściany, przebyta na fifi i skayhakach. R22–R23. Stanowisko na małej półce przed stromą ścianą 30 m (fifi, skayhaki), dalej półka, po niej 15 m po szczelinach na fifi do małej półki. R24–R25. Szczelina na fifi 15 m do półki, po niej w prawo 3 m i po wewnętrznym kącie 10 m do pochyłego śnieżnika pod „nosem”. Tam został urządzony w prawej części biwak 3. R25–R26. Wyjście na trasę Popowa. Wewnętrzny kąt z bogatym reliefem. R26–R27. Kontynuacja kąta 40 m, potem okap, który jest obchodzony z lewej, i dalej jest kontynuowany kąt. Uwaga, w kącie dużo żywych kamieni! R27–R28. 20 m po kącie 60°, do półki, dalej ściana 15 m, po niej kąt, z zlodowaceniem. R28–R29. Płyta ze szczeliną 30 m, półka, po niej szczelina na fifi i kotwice. R29–R30. Po ścianie podchodzić pod lewą część okapu, pod okapem w prawo 10 m, następnie wyjście za okap na łagodną (50°) ścianę. R30–R31. Wewnętrzny kąt z lodem. R31–R32. Ściana 15 m, 50°, dalej wewnętrzny kąt, część którego jest zlodowaciała, potem ściana 20 m, 80°. R32–R33. W prawo po kącie 5 m, następnie podejście po ścianie 6 m pod okap z dużym wysunięciem 5 m, po nim ściana 20 m. R33–R34. Wewnętrzny kąt. R34–R35. Wyjście na „dach”. System wewnętrznych kątów ze ścianami. Trudne wspinanie swobodne. R35–R36. Wewnętrzny kąt po 25 m wyprowadza w żleb, z zlodowaceniem, który wyprowadza na grań. R36–R37. Po grani do wierzchołka.

Techniczne zdjęcia trasy.