(Адmiралтеец), 5090 м po „столbu”, sk. W. Baszkirów, 85 r. Pamiro-Ałaj. Rejon doliny Łajlak 5.4.2.2.

Paszport

1. Klasa techniczna.
2. Dolina Aksu, pasmo Turkiestańskie, Pamiro-Ałaj.
3. Pik Admirałtiejec, 5090 m, po „stolbie”, marszruta Baszkirówa, 6А kat. trudn. Trzecie przejście.
4. Przewyższenie: 1500 m.

Przewyższenie „stolba” — 740 m. Przewyższenie głównej części „stolba” — 560 m. Całkowita długość marszruty — 2840 m. Długość „stolba” — 920 m. Długość głównej części „stolba” — 600 m. Długość odcinków: 6 kat. trudn. — 510 m, 5 kat. trudn. — 340 m. Średnie nachylenie marszruty — 74°. Średnie nachylenie głównej części „stolba” — 80°.

5. Zakotwiczenia:

Skalne Śrubsztyny Zakładki Lodowe 152 1+34X 232 3 77 28 166 0 x — wykorzystano wcześniej wbite kotwy.

6. Godzin marszu drużyny: 37 h, dni — 4.
7. Biwaki: — 1 — półleżąca na półce skalnej; — 2 — siedząca na półce śnieżno-lodowej; — 3 — leżąca na płaskowyżu śnieżnym; — 4 — leżąca na morenie podczas zjazdu.
8. Kierownik: Szabałyn Paweł Eduardowicz, KMS.
9. Uczestnicy: — Antonow Andriej Juriewicz, KMS; — Żołobow Michaił Pawłowicz, KMS; — Tatjankin Siergiej Juriewicz, KMS.
10. Trener drużyny: Simakowa Swietłana Nikołajewna, KMS.
11. Wyjście na marszrutę: 9 lipca 1991 r. Wierzchołek: 12 lipca 1991 r. Powrót: 13 lipca 1991 r.
12. Organizacje: — klub sportowy „Rodina”; — Komitet Obwodowy Kirowski ds. Kultury Fizycznej i Sportu.

1. Marszruta drużyny po „stolbie”.
2. Marszruta NE kf. w gr. (A. Machnowckij).

Zdjęcie ogólne wierzchołka Admirałtiejec, 5090 m

Zrobione 7 lipca 1991 r., 10:15 z pokładu moreny lodowca Ak-Su. Odległość 4 km. Wysokość 3600 m. Punkt fotografowania № 1. Aparat fotograficzny „ЗЕНИТ”. Obiektyw „ГЕЛИОС” 44М-4, 2/58.

Oznaczenia na zdjęciu:

— a — Biwak № 1, 4250 m; — b — Biwak № 2, 4405 m.

Działania taktyczne drużyny

Plan taktyczny wspinaczki został opracowany na podstawie raportów z pierwszego i drugiego przejścia marszruty. Wszystkie biwaki, zarówno główne, jak i zapasowe, zostały zaplanowane w miejscach względnie bezpiecznych i dogodnych, co pozwoliło, bez uciekania się do hamaków, zorganizować pełnowartościowy odpoczynek członków drużyny. Korektę w działania taktyczne drużyny wniosła pogoda: — Wczesny biwak w pierwszym dniu (burza); — Ciągła niepogoda w kolejnych dniach opóźniła ruch i zmusiła drużynę do wykorzystania dnia rezerwowego. Generalnie należy zauważyć bardzo złą pogodę w sezonie 1991 roku.

Organizacja ruchu drużyny na marszrutach tego poziomu reprezentuje głównie czystą schematykę asekuracyjną. Pierwsi na odcinkach pracowali: — 1 dzień: R0–R2 Antonow, R2–R10 Szabałyn; — 2 dzień: R10–R13 Żołobow, R13–R16 Tatjankin; — 3 dzień: R22–R26 Antonow, R26–R31 Szabałyn.

O zastosowaniu różnych środków technicznych dużo napisano w innych sekcjach raportu. Szczególnie warto zwrócić uwagę na wykorzystanie „frenzli”, butów skalnych, co otworzyło nowe możliwości w przejściu super-trudnych odcinków w dobrym tempie. W tym samym czasie na wygładzonych, z małą ilością zaczepów i pęknięć skałach, zaśnieżonych i oblodzonych stale stosowano ITO — zestaw haków, elementów zaklinowanych i lekkich przelotek odpowiadał temu celowi.

Kwestiom zapewnienia bezpieczeństwa pierwszego zostało poświęcone szczególne skupienie. Podwójna lina, jedna z nich „Elita — I” UIAA, przelotki z liny dynamicznej ŁTKP-1200, organizacja asekuracji przez „ósemkę” — to wszystko pozwoliło pracować wiodącemu z dużym zapasem wytrzymałości. Na marszrucie nie było ani jednego upadku. Punkty asekuracyjne na „stolbie” w większości wiszące, rzadko udaje się zebrać całej drużynie. Drugi i trzeci dzień znów pracowali w warunkach niepogody — silny wiatr, skały mokre, na półkach i zaczepach śnieżna kasza, okresowo pada śnieg, osiada mgła.

Biwaki: — Drugi biwak — siedząca, w namiocie na wyrubanej w lodzie półce; — Trzeci biwak — bezpieczny, leżący, na płaskowyżu śnieżnym.

Na początku lipca marszruta była mocno zawodniona: szczeliny, wewnętrzne kąty były wypełnione śniegiem i lodem. Linę przed wyjściem na „słup” wspinano się pod zimnym prysznicem.

Pod koniec trzeciego dnia i tak już zła pogoda gwałtownie się pogorszyła. Napływa gęsta mgła, i po płaskowyżu poruszano się, zachowując wszelkie środki ostrożności. Rano trzeba było wygrzebywać namiot, który za noc został zawalony do samego kalenicy. Wyjście na przełęcz po płaskowyżu — po sypkim głębokim śniegu. 12 lipca — ruch z przełęczy po mocno zaśnieżonym grzebieniu skalnym w warunkach złej pogody (mgła, silny wiatr, śnieżna kasza, później — wyładowania burzowe). Podczas zjazdu nocowali na początku doliny Kara-suna, na płaskiej powierzchni na morenie lodowca.

Wyżywienie: — Ciepłe posiłki — dwa razy dziennie: rano i wieczorem; — U wszystkich członków drużyny — indywidualne przekąski na każdy dzień.

Marszruta wymagała bardzo dużego wysiłku fizycznego i moralnego, nie na darmo nazywa się ją jedną z najbardziej „industrialnych” marszrut w rejonie. Jednak jasne planowanie i ścisłe dostosowanie działań drużyny do planu taktycznego w warunkach złej pogody pozwoliło przejść marszrutę z zapasem sił.

Obserwacja za drużyną była prowadzona za pomocą 12-krotnego lornetki. Podczas wspinaczki ratownicy znajdowali się w bazie.

Tabela produktów żywnościowych i paliwa

Razem całkowita waga produktów żywnościowych i paliwa wyniosła 6,6 kg. Całkowita waga produktów żywnościowych, paliwa i sprzętu wyniosła 65,6 kg (po 15,6 kg na osobę). Pierwszy pracował na marszrucie bez plecaka. Całkowita waga plecaków przy wyjściu na marszrutę wyniosła 33,6 kg. Waga początkowa plecaka na marszrucie wyniosła 8,4 kg.

Zdjęcie № 1. Odcinek R6–R7. Wyjście u podstawy dużego wewnętrznego kąta, 6 kat. trudn., ITO.

Zdjęcie № 2. Odcinek R7–R8. Początek dużego 80 m wewnętrznego kąta, 6 kat. trudn., ITO.

Zdjęcie № 3. Odcinek R7–R8. Kontynuacja dużego wewnętrznego kąta, 6 kat. trudn. Wiszące stanowisko asekuracyjne.

Zdjęcie № 6. Odcinek R11–R12. Wewnętrzny kąt powyżej śnieżnej plamy, 6 kat. trudn., ITO. Charakterystyczny gzyms „nos”. Wiszące stanowisko asekuracyjne.