PASAZPORT

1. Klasa techniczna.
2. Pamiro-Ałaj, pasmo Turkeстанский, dolina Ak-Su.
3. Wierzchołek "Admirałtiec" (5090) po "słupie".
4. Przewidywane 6B kat. trudności, pierwsze wejście, kombinowane.
5. Całkowita różnica wysokości na trasie — 1500 m.

Różnica wysokości "słupa" — 700 m. Różnica wysokości głównej części "słupa" — 560 m. Całkowita długość trasy — 2840 m. Długość "słupa" — 920 m. Długość głównej części "słupa" — 660 m. Średnie nachylenie "słupa" — 70°. Średnie nachylenie głównej części "słupa" — 77°. Długość odcinków 5–6 kat. trudności — 640 m.

6. Wbite haki:

7. Godzin marszu zespołu: 130, dni: 9.

8. Biwaki na trasie:

   • 1 — dwóch w hamakach, trzech półleżąc;
   • 2, 3, 4 — w hamakach;
   • 5 — półleżąc;
   • 6, 7 — leżąc.

9. Kierownik: Baszkirów W.L. MS ZSRR

   Uczestnicy:

   • Klinięcki J.F. KMS
   • Kowanowski W.A. KMS
   • Michajłow S.W. KMS
   • Rodnianski L.M. 1-szy sp. разr.

10. Trener zespołu: Kawunienko W.D. MSMK

11. Wyjście na trasę — 3 lipca 1985 r.

    Na wierzchołek — 11 lipca 1985 r. Powrót do obozu — 12 lipca 1985 r.

Profil справа

Działania taktyczne zespołu

Cechy charakterystyczne trasy:

1. Większa część trasy — szare, lite skały; jednakże, występują niewielkie fragmenty brązowych, zniszczonych skał.
2. Wiele wewnętrznych kątów oraz kominów, w które trafiając kamienie będą poruszać się wzdłuż nich.

Te cechy zdecydowały o taktyce przemieszczania się na trasie, jej charakterystyczne cechy:

1. Punkty asekuracji urządzano tylko w miejscach chronionych przed kamieniami.
2. Podczas pracy na odcinkach brązowych skał wszyscy znajdujący się poniżej byli albo ściśle z boku od pracujących, albo zabezpieczeni przed kamieniami.

Dla precyzyjnej koordynacji działań górnej i dolnej części zespołu w grupie były dwie radiostacje "Witalka". Łączność z obserwatorami i obozem była utrzymywana za pomocą radiostacji "Karat" trzy razy dziennie.

• 3 lipca 1985 r. Wczesnym rankiem dwójka Klinięcki–Rodnianski wyszła do obróbki dolnej części lodowej trasy. O 7:00 zaczęli marsz. Po 3 godzinach z posterunku obserwacyjnego wyszedł Kowanowski i po zawieszonych poręczach dostarczył dodatkowe liny i sprzęt. Przejście przez lód wymagało specjalnego sprzętu (młotki lodowe z dziobatym dziobem) oraz dużych wysiłków fizycznych, gdyż lód był twardy i łuszczył się płytami. W górnej części występowały fragmenty zlodowaconych wyjść skalnych. Do południa obróbka części lodowej została zakończona, i o 14:00 dwójka Michajłow—Baszkirów zaczęła pracować na skałach. Do 17:30 została pokonana pierwsza lina, następnie do przodu wyszedł Baszkirów i do 21:30 obrobił pierwszą brązową plamę. Na tym odcinku dużą uwagę zwrócono na właściwe, bezpieczne prowadzenie poręczów. Do obozu obserwacyjnego dwójka zeszła w ciemności. Pogoda przez cały dzień była niestabilna.

• 4 lipca 1985 r. Kontynuacja obróbki. O 9:00 dwójka Klinięcki—Michajłow po podniesieniu się po poręczach zaczęła pracować na szarych, litych skałach. Mgła, deszcz. Chwytów było bardzo mało, stromo, przemieszczanie się głównie na sztucznych punktach asekuracji. Pierwsze 30 m komina były zablokowane lodem. Użycie rozkładanych klinów (friendów) zwiększyło tempo przemieszczania się. O 14:00 zmiana lidera. Zmienna zachmurzenie. Strome, lite płyty bez chwytów, przemieszczanie się na sztucznych punktach asekuracji w kierunku wyznaczonym przez kliny średniej wielkości). O 18:00 do przodu wyszła dwójka Baszkirów—Rodnianski. Do 21:00 zostało pokonane następne 15 m skrajnie trudnego wspinania się po przewieszonej ścianie. Miejscami trzeba było użyć śrubowanych haków. Poprawa pogody. Do obozu obserwacyjnego dwójka zeszła w ciemności.

• 5 lipca 1985 r. Wyjście na trasę. Wczesnym rankiem grupa z ładunkiem zaczęła przemieszczanie się po poręczach. Do 12:30 zostały zlikwidowane wszystkie poręcze poniżej biwaku 1A, zostały wyrzucone w dół zbędne liny, trójka Baszkirów, Klinięcki, Michajłow zebrała się w bezpiecznym miejscu pod przewieszoną płytą (biwak 1A), dwójka Rodnianski—Kowanowski kontynuowała obróbkę trasy. Po przejściu przewieszonej płyty na sztucznych punktach asekuracji i stromych, litych skałach (trudne, swobodne wspinanie), dwójka wyszła do drugiej brązowej plamy. Pokonanie rozczłonkowanych, brązowych skał wymagało od dwójki maksymalnej ostrożności z powodu występowania dużych, luźnych kamieni. O 17:30 dwójka osiągnęła miejsce biwaku 1Б dla trzech osób i zaczęła je organizować. Dobrze wypoczęty Michajłow kontynuował obróbkę trasy. Przejście odcinka powyżej biwaku 1Б wymagało ostrożności, gdyż w kominie znajdowały się "żywe pióra". Pogoda przez cały dzień była dobra.

• 6 lipca 1985 r. Rano dwójka Michajłow—Kowanowski zaczęła pracę na szarych, mocnych skałach (obchodzenie przewieszenia z lewej strony, dalej w szczelinie przez gładką płytę na sztucznych punktach asekuracji i w górę po wygładzonych "łbach"). Rodnianski zszedł w dół i pomógł dwójce Baszkirów—Klinięcki zdjąć poręcze i dostarczyć ładunek. O 14:00 pierwsza dwójka osiągnęła śnieżną plamę (biwak 2). Do 17:00 dzięki wysiłkom całej grupy poręcze poniżej biwaku 2 zostały zlikwidowane, dwójka Baszkirów—Rodnianski kontynuowała obróbkę, trójka Klinięcki—Kowanowski—Michajłow zaczęła organizować biwak w hamakach. Pierwsza dwójka obrobiła linę pionowej, w górnej części przewieszonej szczeliny. Pogoda przez cały dzień była słoneczna.

• 7 lipca 1985 r. W pierwszej połowie dnia pracowała dwójka Klinięcki—Baszkirów. Przeszli lity, wewnętrzny kąt (sztuczne punkty asekuracji, miejscami swobodne wspinanie) i 40 m w lewo i do góry po trzeciej brązowej plamie. Biwak 2 znajduje się za zakrętem od brązowej plamy i dlatego jest bezpieczny. W drugiej połowie dnia dwójka Michajłow— Rodnianski pokonała wewnętrzny kąt (sztuczne punkty asekuracji, swobodne wspinanie) i brązowe przewieszenie z żółtymi zaciekami (bardzo trudne, swobodne wspinanie, trochę — sztuczne punkty asekuracji na śrubowanych hakach, dobrych szczelin brak).

• 8 lipca 1985 r. W pierwszej połowie dnia dwójka Rodnianski—Klinięcki pokonała duży karniz i wyszła na małą półkę. (Na początku trudne wspinanie po płycie, dalej na sztucznych punktach asekuracji pod karniz na klinach i friendach, wzdłuż karniza na klinach i w górę do półki — sztuczne punkty asekuracji i swobodne wspinanie). W drugiej połowie dnia Baszkirów— Kowanowski przeszli jeszcze jedną linę po wewnętrznym kącie z występami (trudne wspinanie na sztucznych punktach asekuracji).

• 9 lipca 1985 r. Ponieważ powyżej śnieżnej plamy zostało zawieszonych około 7 lin, miało sens przeniesienie miejsca biwaku wyżej, aby nie tracić dużo czasu na przejście po poręczach. Dlatego w pierwszej połowie dnia cała grupa zrealizowała przejście od śnieżnej półki do biwaku 3. Od popołudnia dwójka Kowanowski—Michajłow, zmieniając lidera, obrobiła ponad połowę liny po wewnętrznym kącie i wyszła spod czerwonej ściany. Pozostała trójka skuła lód i zmarznięty grunt na nachylonej półce i przygotowała biwak 3.

• 10 lipca 1985 r. Dwójka Klinięcki—Baszkirów przeszła ostatnie 1,5 liny aż do grani (ślepa szczelina z niewielkimi wzniesieniami, trochę naciekowego lodu). Wieczorem grupa przeszła przez grań, zdejmując wszystkie poręcze. Biwak leżąc na dużej półce z kamienistej strony od grani. Ciepło, bezchmurnie.

• 11 lipca 1985 r. Rano, wyrzuciwszy plecak z nadmiarowym sprzętem na lodowiec poniżej trasy, grupa zeszła na śnieżne płaskowyż (2 sportowe zjazdy po 20 m i 10 m). Po płaskowyżu weszli na grań południową i po niej — do wierzchołka. Pierwszym na grani pracował Rodnianski (trudna lina po mokrym kamieniu — pokonanie dużego żandarma w lewej części, 1 lina ostrożnego wspinania na wierzchołkową wieżę). Wieczorem byli na wierzchołku. Biwak na zjeździe. Pogoda dobra.

Tabela odcinków R0–R5

Tabela odcinków R6–R15

Tabela odcinków R16–R20

Krótki opis trasy

Trasa zaczyna się u bergszrundа, po prawej w 30–40 m od gładkich skał. Bergrszrund jest pokonany po śnieżnych mostach. Nie przedstawia trudności.

Po lodzie ściśle do góry pod skały. Dalej pod skałami w lewo i do góry przez zlodowacone wyjścia skalne z małymi półkami (są luźne kamienie) do końca lodu.

Od krańcowego lewego górnego punktu lodu:

• najpierw 20 m w górę po szarych skałach,
• trawers w lewo po nachylonej półce.

Od lewej części półki odchodzi w górę logiczna szczelina:

• po szczelinie w górę i trochę w prawo po urzeźbionym reliefie aż do końca plamy (biwak 1A).

Charakterystyczny punkt orientacyjny — z góry biwak jest osłonięty pionową, gładką ścianą, po której płynie woda. Z prawej strony od gładkiej ściany — szara płyta z pęknięciem biegnącym po niej w górę do niewielkiej półki pod kominem. Nie odchodzić daleko w prawo od biwaku.

Po kominie zablokowanym lodem — w górę. Po 30 m na prawej stronie komina jest logiczne przejście na lityą ścianę z pęknięciem. Widać przejście pod przewieszoną płytę. Płyta jest przecięta w lewo i do góry. Po stromych skałach w górę do małej półki pod drugim brązowym zaciekami. Od początku komina do półki — punkty asekuracji na linie.

Od półki:

• w górę pod niewielkie, brązowe przewieszenie, które jest obchodzone z lewej strony i w górę do biwaku 1B.

Półka dla biwaku 1B znajduje się z lewej strony od trasy. Od jej prawej części odchodzi w górę komin pod szary karniz. Pod karnizem — wygodny punkt asekuracji na linie. Obchodzenie karniza z lewej strony, widać dobrą szczelinę w litym płycie, biegnącą w prawo i do góry.

Po szczelinie i w górę przez "łby baranie", wygładzone, szare skały — wyjście do brązowych skał u dużego śnieżnego płatu. Skały mokre, urzeźbione.

Z lewej strony — wąska (dla stóp) długa półka z lodem w lewej części. Nad półką na ścianie można zawiesić hamaki.

Od prawej części wąskiej półki:

• w górę w szczelinę,
• po szczelinie w górę,
• w rejonie "nosa", znajdującego się obok szczeliny — odejście w prawo w wewnętrzny kąt,
• po kącie pod przewieszenie,
• odejście w lewo na nachyloną półkę.

Z półki:

• w lewo przez biwak 3 — trawers do trzeciej brązowej plamy.

Widać brązowe przewieszenie z żółtymi zaciekami i przejście do niego. Po plamie:

• pod przewieszenie z zaciekami,
• w lewo i do góry przez przewieszenie do szarych skał pod dużym, szarym karnizem.

Z lewej strony — gładka, wypukła płyta. Jeśli wejść w górę na 10–15 m, to na płycie widać szczelinę pod kliny, biegnącą w kierunku lewej części karniza.

Pod karniz, następnie pod nim w lewo i w górę do półki. Od półki odchodzi w górę pod żółtą ścianę i dalej w lewo i do góry — system wewnętrznych kątów z lokalnymi przewieszeniami, trafiają się pojedyncze "pióra". Miejscami szczeliny w kątach są ślepe, w górnej części występuje lód.

20 m przed granią — odejście na niezbyt stromą, lityą płytę z dobrymi, mocnymi chwytami.

Z grani — 15 m w dół do dużej półki (biwak 4).

Z biwaku:

• po prostych skałach w dół w kierunku południowej grani na płaskowyż (2 sportowe zjazdy — 10 m i 20 m),
• po płaskowyżu do przełęczy południowej grani — długi, prosty podjazd,
• z przełęczy po grani.

Duży żandarm jest pokonany w lewej części, wierzchołkowa wieża — w prawej. Dalej po żlebie do wierzchołka.

Zjazd:

• po południowej grani do przełęczy,
• z przełęczy w dół do doliny Kara-Su.

Zdjęcie № 10. Odcinek R22–R23. Trzeci biwak. Namiot pod śniegiem po nocnej niepogodzie.

Zdjęcie № 11. Odcinki R23–R25. Wierzchołkowy grzbiet. Dobrze widać żandarma.