Opis trasy wspinaczki na wierzchołek 4350 „Mała Igła” południowo-wschodnim grzbietem

/primowspinaczka/

Skład grupy:

Rudniew W.S. — kierownik
Małychin Ju.M. — trener
Jegorow L.A.
Żelonkin E.F.
Pawłowski E.S.
Sofronow I.D.

Wierzchołek 4350 „Mała Igła” jest położony w górnym biegu lodowca Zerawszańskiego (Pamiro-Ałaj), w północnej części łańcucha Zerawszańskiego. Na północ od niej znajduje się węzeł łańcuchów Ałajskiego, Zerawszańskiego i Turkestańskiego — wierzchołek Igła (w późniejszym czasie ustalono, że Igła reprezentuje z siebie masyw całkowicie samodzielnych wierzchołków, warunkowo nazwanych — pik Pacharkowej, Centralna Igła i Główna Igła). Na południe od w. 4350 jest położona w. Biała — 5000 m. Wysokość „Małej Igły” została określona według wysokościomierza z dokładnością ±20 m. Nazwa została zaproponowana wspólnie z grupą Chochriakowa, która dokonała primowspinaczki na dany wierzchołek południowo-zachodnim żebrem 20 lipca 1969 r. (patrz mapę-schemat rys. 1 i foto 1 i 2). Grupa zbiórki g. Arzamas 16 w składzie: Rudniew W.S. — kierownik, Małychin Ju.M. — trener, Jegorow L.A., Żelonkin E.F., Pawłowski E.S., Sofronow I.D. — uczestnicy, wstępnie oceniając trase wspinaczki na w. Mała Igła południowo-wschodnim grzbietem 4А kat. trudn., dokonała primowspinaczki tą trasą 20 lipca 1969 r. (patrz foto 3 i 4). Grupa wyszła z bazy pod przełęczą Matcza o 7:00, o 16:30 była na wierzchołku i o 20:30 tego samego dnia wróciła na biwak. Z przełęczy Matcza droga prowadzi w lewo — w dół na lodowiec Zerawszański, w obejście południowego grzbietu piku Ostrykonieczny, podjazd na śnieżno-lodowe płaskowzgórze pod południowymi zboczami w. Igła (ostrożnie — szczeliny! Tutaj trzeba iść w wiązaniach) i w obejściu południowo-zachodniego żebra Małej Igły do przełęczy, warunkowo nazwanej „Karnisz” (patrz foto 1, 2, 5). Przełęcz reprezentuje z siebie krótki śnieżny stok 50–55° z naborem wysokości 50–60 m. Na dole i w środkowej jego części — niewielkie bergszrundy, u góry — wyjście po skałach 8–10 m tej samej stromizny. Z lewej strony w skały wbity jest lodowy hak. Droga od bazy pod przełęcz zajmuje 1,5–2 godz., sforsowanie przełęczy — 0,5 godz.

Wyjście na grzbiet — 1-szy odcinek kluczowy trasy. Reprezentuje on z siebie wieżę z niewyraźnie wyrażonymi ścianami lub pierwszy żandarm (patrz foto 3). Obejście jego z prawej trawersem 80 m po śnieżnym stoku 40–50°, zwiększającej się stromizny do niewyraźnie wyrażonego grzebienia, odchodzącego na wschód. Ubezpieczenie przez cakan. Podjazd po półkach do góry 60–70 m. Skały średnioblokowe średniej trudności, stromizna 50–55° (patrz foto 6). Ubezpieczenie na przemian przez występy. Grzebień przechodzi w 10-metrową ścianę 75° stromizny. W jej lewej dolnej części wbity jest hak. Wyjście w prawo-do góry 3–4 m — 2-gi hak. Następnie prosto — do góry pod duży trójkątny występ — przez niego ubezpieczenie (poręcz). Do wierzchołka żandarma prosto — do góry 40–60 m wspinaczki średniej trudności z ubezpieczeniem na przemian. Na wierzchołku — kopiec kontrolny. Nabór wysokości — 120 m, średnia stromizna 55–60°, podjazd od przełęczy — 2 godz. 30 min.

Od 1-go żandarma do 2-go prowadzi stroma śnieżna przepaska, ze wschodniego zbocza skały są miejscami pokryte naciekowym lodem, z zachodniego — gzymsy (patrz foto 7). Najbardziej skomplikowane pierwsze 10–15 m są przechodzone z dokładnym ubezpieczeniem. 2-gi żandarm jest obchodzony z prawej, a następnie do góry po śnieżnym 45–50° wzniesieniu 10–15 m (patrz foto 8). Między 1-szym i 2-gim żandarmem 80–90 m. Następnie 80 m skalnego grzbietu średniej złożoności do 3-go żandarma. Ubezpieczenie przez występy, czasem jednoczesne. 3-ci żandarm reprezentuje z siebie duże, wystające piórami kamienie. Jest on pokonywany frontalnie z odejściem w lewo w 5-metrową szczelinę między piórami. Następnie skalny grzbiet 50 m do podstawy 4-go żandarma. Ruch jednoczesny (patrz foto 9). Drugie kluczowe miejsce trasy — 4-ty żandarm jest obchodzony z prawej po półkach 40 m z dokładnym hakowym ubezpieczeniem (żywe kamienie!). Możliwy jest wariant przejścia żandarma frontalnie, ale w tym przypadku trzeba pokonywać 2,5-metrową przewieszoną ścianę. Na 4-tym żandarmie — drugi kopiec kontrolny. Następnie 50–60 m ruchu na przemian po śnieżnym grzebieniu do podwierzchołkowego wzniesienia. Odejście w lewo i do góry po 13-metrowej ścianie 65° stromizny. Wspinaczka powyżej średniej trudności. Do podstawy wieży wierzchołkowej 45–50 m skalnego grzebienia średniej trudności. Wysokość wieży 15–20 m, stromizna 75–80°. Wspinaczka złożona, ubezpieczenie hakowe. To trzecie kluczowe miejsce trasy, jest przechodzone prosto do góry (patrz foto 10). Wierzchołek — niewielki skalny plac.

Zjazd na wschód — najpierw dulp 15–20 m, następnie sportowo po mocno zniszczonych półkach niewyraźnie wyrażonego żlebu. Następnie po lodowcu na przełęcz Karnisz i do bazy.

Tak więc, wejście na w. Mała Igła południowo-wschodnim grzbietem jest kombinowaną trasą. Od przeł. Matcza do wierzchołka — 9 godz. 30 min, zjazd i powrót do bazy — 4 godz. Nabór wysokości od przeł. Karnisz — 200 m.

Miejsca kluczowe:

1-szy żandarm
4-ty żandarm
wieża wierzchołkowa

Wbity jest 7 skalnych haków. Dobrych miejsc na nocleg na trasie nie ma. W razie konieczności jest możliwy zjazd z grzbietu na lodowiec po wschodnim stoku.

Przy ocenie kategorii trudności pokonanej trasy uczestnicy grupy, wszyscy mający doświadczenia wspinaczkowe 5-ej kat. trudn., wychodzili z doświadczenia wejść po skategoryzowanych trasach. Danej trasie:

technicznie trudniejszej niż grzbietowe: Sarykoł (3B, Adyr-Su), MNR (3B, Trawers, Baksan), Kiczkidar-Junom (3B, Adyr-Su);
nie ustępuje: Nakra-tau po S-W kontrforsowi (4A, Baksan), 1-sza wieża Kороны (4A, Kirgizskie Ała-Tau), Ułłu-tau-czаnа (4A, Adyr-Su);
według trudności i charakteru analogiczna Adyr-Su z Grаnowskiego (4A, Adyr-Su).

Wychodząc z tego, grupa proponuje, by podjazd na w. 4350 „Mała Igła” południowo-wschodnim grzbietem skategoryzować jako trasę 4А kat. trudn.

Rekomendacje dla wspinaczy:

Liczba uczestników — 4–6 osób.
Wyjściowy biwak — przeł. Matcza.
Czas wyjścia — 3–4 godz.
Wyposażenie: lina główna 2×40 m, repsznur jednorazowy 6–8 m, haki skalne 6–8, haki lodowe 1–2, młotek skalny — 2, karabinki — 8, namiot — 1.

13 listopada 1969 r.

Rudniew

www.alpfederation.ru ↗