Sprawozdanie

z pierwszego wejścia grupy klubu alpinistycznego z Magnitogorska na wierzchołek 4292 m („Szczyt Klubu Alpinistycznego z Magnitogorska”) południowo-zachodnią zboczą i zachodnim grzbietem

Kierownik pierwszego wejścia 2015 r.: Siergiej Soldiatow, e-mail: sswmgn@ya.ru, tel. 8-912-806-00-54

Trener: Siergiej Soldiatow, e-mail: sswmgn@ya.ru, tel. 8-912-806-00-54

Dane wejścia

1. Region: Pamiro-Ałaj, pasmo Zarafszan.
2. Wierzchołek: 4292 m (Zaproponowana nazwa „Szczyt Klubu Alpinistycznego z Magnitogorska”). Lokalizacja: (39°13′30,3″ N 68°45′54,6″ E).
3. Trasa: południowo-zachodnią zboczą i zachodnim grzbietem.
4. Kat. trudności: 3A, pierwsze wejście.
5. Charakter trasy: skalna.
6. Różnica wysokości 590 m

Długość trasy 1090 m, w tym:

• odcinki I kat. trudności — 640 m
• odcinki II kat. trudności — 350 m
• odcinki III kat. trudności — 100 m

Średnie nachylenie głównej części trasy 54°, całej trasy — 23°

7. Liczba haków pozostawionych na trasie: 3

w tym haków szlamburskich 0

7. Czas przejścia: 16,5 h

Kierownik: Siergiej Soldiatow — Mistrz Sportu, instr. 2 kat. Uczestnicy:

• Aleksandr Burżyński — 3 sp. kat.

Roman Eliseev — 3 sp. kat.

Anastasia Tonkareva — 3 sp. kat.

Olga Filipova — 2 sp. kat.

8. Trener: Siergiej Soldiatow — Mistrz Sportu, instr. 2 kat.
9. Wyjście na trasę z B.L. („Arczowe płato”): — 4:30 25 sierpnia 2015 r.

Rozpoczęcie trasy: — 7:30 25 sierpnia 2015 r.

Osiągnięcie wierzchołka: — 12:55 25 sierpnia 2015 r.

Powrót do bazy „Arczowe płato”: — 21:00 25 sierpnia 2015 r. Zejście z wierzchołka trasą wejściową.

10. Organizacja: Klub alpinistyczny w Magnitogorsku
11. Osoba odpowiedzialna za sprawozdanie: A.S. Tonkareva, e-mail: as.tonkareva@mail.ru, tel. 8-982-334-38-96

Zdjęcie 1. Widok ogólny trasy. 24 lipca 2015 r. o 9:36. Miejsce zdjęcia B.L. „Arczowe płato”. Odległość do punktu zdjęcia około 4 km.

Zdjęcie 2. Panorama okolicy. Przygotowane za pomocą Google Maps 19 września 2015 r.

Profil trasy. Szczyt Klubu Alpinistycznego z Magnitogorska (4292 m)

Schemat trasy w symbolach UIAA

Krótki przegląd rejonu wejścia

Rejon, w którym dokonano pierwszego wejścia na bezimienny wierzchołek 4292 m, znajduje się w odnogach pasma Zarafszan, po prawej stronie doliny rzeki Jagnob, jeśli poruszać się zgodnie z prądem rzeki. Rejon wejścia nosi nazwę Arczowe płato. Swoją nazwę zawdzięcza drzewu — jałowcowi, który rośnie tutaj w dużych ilościach, miejscami tworząc trudnoprzebyte zarośla.

W le­cie w rejo­nie pre­wa­lo­wa­ła po­go­da su­cha, o czym świad­czy­ła wy­su­szo­na gle­ba, a w konsekwencji brak pokrywy trawiastej.

Aby do­trzeć na Ar­czo­we płato, na­le­ży po sta­rej au­to­dro­dze M-34 przez prze­łęcz An­zob (3373 m) je­chać w stro­nę osie­dla Ze­raw­szan. Na od­cin­ku dro­gi, około ośmiu ki­lo­me­trów od po­slka An­zob (nie do­jeż­dza­jąc około dwóch — dwóch i pół ki­lo­me­tra do skrętu na po­sl­ek Mar­zicz), z pra­wej stro­ny roz­po­czy­na się ścież­ka. Na po­czą­tku wcho­dzi w górę i w pra­wo po usy­piskowym stoku.

W ca­ło­ści ścież­ka nie ma du­żych wzniesień i trud­nych od­cin­ków, gdyż jest wy­ko­rzy­sty­wa­na przez lo­kal­ną lud­ność jako dojście na gór­ne let­nisk­a. Miej­scami ścież­ka tra­ci się na roz­my­tych stokach usy­piskowych, ale w da­nych chwi­lach na niej za­cho­wa­ły się:

• tu­ry sig­na­łow­ne,
• szcze­gó­ły rzeź­by te­re­nu, ufor­mo­wa­ne w wy­ni­ku dłu­go­let­nie­go uży­tko­wa­nia ścież­ki przez lo­kal­nych miesz­kań­ców.

Po dwóch — trzech go­dzin­nym wcho­dze­niu ścież­ka wy­cho­dzi na Ar­czo­we płato, skąd otwiera się wi­dok na wierz­chołki 40-le­cia Zwy­cię­stwa i Sa­ri Ta­mur. Na zboczach płato znaj­du­ją się nie­wiel­kie płasz­czy­zny, dogodne dla roz­ło­że­nia bi­wa­ku.

Po­mi­mo iz­bie­lia jałow­ca w da­nym re­jo­nie, drze­wa na opał trzeb­ież przy­cho­dzi zbierać, od­da­la­jąc się od bi­wa­ku na dzie­siąt­ki — set­ki me­trów. Źró­dło wo­dy — stru­mień — znaj­du­je się ni­żej po stoku. W po­ro­cie let­niej stru­mień pły­nie pły­tk­o, dlate­go ko­niecz­ne jest szu­ka­nie miej­sca dla na­bie­ra­nia wo­dy. Re­ko­men­du­je się przed uży­ciem wo­dę prze­gotow­y­wać, gdyż do stru­mie­nia przy­cho­dzi by­dło, pa­su­ące się na bli­skich zboczach.

U pod­nó­ża gó­ry 40-le­cie Zwy­cię­stwa znaj­du­je się kosz Pso­ra­sa, gdzie miesz­ka­ją ko­bie­ty i dzie­ci. Miesz­kań­cy kosza są przy­jaź­ni i goś­cin­ni. Wy­ru­sza­jąc w ten re­jon, weź­mie ze sobą pre­zen­ty dla lo­kal­nych miesz­kań­ców, a tak­że przed­mi­o­ty użyt­ku co­dzien­ne­go, tak po­trzeb­ne w tych kra­jach:

• na­czy­nia na wo­dę
• po­wią­za­nia
• la­tar­ki
• ba­te­rie
• itd.

Przy do­ko­na­niu pierw­sze­go wej­ścia bez­imien­na wierz­choł­ka 4292 m otrzy­ma­ła na­zwę „Szczyt Klubu Alpinistycznego z Magnitogorska”.

Opis trasy

Od bazy (B.L.) idź na pół­noc po gór­nej ścież­ce w kie­run­ku gór­ne­go wodospadu, przez las jałow­co­wy.

Uwaga! Po 30–40 min­utach dro­gi ścież­ka prze­ci­na ogrom­ny ka­ny­on z pionowymi ścianami skalnymi. Prze­jść można dwoma drogami:

• Jed­na po le­wej na po­czą­tku ka­ny­onu, wzdłuż pod­nó­ża ścia­ny. Prze­jście jest moż­li­we, ale nie re­ko­men­do­wa­ne.
• Dru­gie prze­jście jest w re­jo­nie, gdzie ka­ny­on na­gle prze­cho­dzi w 80-met­ro­wy wo­do­spad. Do te­go miej­sca pro­wa­dzi ścież­ka. Po­ru­sza­jąc się w pra­wo po po­łce usy­piskowej, wej­dź do ka­ny­onu, ostro­żnie prze­su­wa­jąc się po usy­pisku i ka­mi­e­niach, w ra­zie po­trzeb­ny asek­uracji użyj li­ny.

Da­lej po ka­ny­onie w górę — do dużego bia­łe­go ka­mie­nia (30–40 min). Tu­taj pierw­szy lo­gicz­ny wyj­ście po żle­bie w pra­wo na sto­kek tra­wi­asty.

Około dwóch go­dzin po wy­ru­sze­niu z B.L. doj­dzie­my do ścian skal­nych. Po­zo­sta­wia­jąc żle­biak z le­wej stro­ny, po­ru­szaj się po ska­łach, w ra­zie ko­niecz­no­ści uży­wa­jąc jed­no­cze­snej asek­uracji, wyjdź do du­żego usy­pi­ska (Zdjęcie 3). Po­ru­sza­jąc się po usy­pisku wzdłuż stru­mie­nia, wyjdź do po­czą­tku trasy (punkt R0, zob. zdjęcie 3, 3700 m).

Zdjęcie 3. Li­nia trasy od po­czą­tku do pierw­szej kon­tro­lnej punkt

Zdjęcie 4. Widok od po­czą­tku trasy

Od po­czą­tku trasy, od­cho­dząc w le­wo, wcho­dząc po ska­łach do wo­do­spadu, przejść go w do­brym miej­scu i po­ru­szać się w górę po ska­łach, asek­uracja jed­no­cze­sna, aż do pierw­szej kon­tro­lnej punk­tu (Zdjęcie 4).

Po punk­cie kon­tro­l­nym kon­ty­nu­ować ru­ch:

• w pra­wo po ska­łach;
• da­lej po usy­pisku wyj­dzie­my do ścia­ny i skrę­ci­my w pra­wo;
• po­ru­sza­jąc się po po­łce lu­źnej, znaj­dzie­my lo­gicz­ny wyj­ście w górę w le­wo, skąd bę­dzie do­brze wi­dzial­ny wo­do­spad.

Tutaj na­czy­na się klu­czo­wy od­cinek trasy (R2–R3, zdjęcie 5, 6). Po dru­giej od le­wej od wodospadu szcze­li­nie pod­nie­śmy się na grzbiet, asek­uracja na­prze­mien­na, dwie li­ny. Od punk­tu kon­tro­l­ne­go R3, ostro­żnie prze­su­wa­jąc się po usy­pisku, doj­dziem­my do wierz­choł­ka wodospadu (R4, zdjęcie 5).

Od wodospadu po usy­pisku i śnie­gu wyj­dzie­my do kon­tro­l­ne­go tu­ru КТ1 i da­lej na wierz­cho­łek (zdjęcie 7, 8).

Zdjęcie 5. Widok na klu­czo­wy od­cinek (R2–R3) tra­sy

Zdjęcie 6. Widok na od­cinek R2/–R3 z punk­tu kon­tro­l­ne­go R2

Zdjęcie 7. Widok na wierz­cho­łek z kon­tro­l­ne­go tu­ru

Zdjęcie 8. Na dro­dze do wierz­choł­ka

Zejście tą samą trasą. Z wierz­choł­ka ostro­ż­nie zejdź do sta­cji dla roz­po­czę­cia dulp­fe­ru (Zdjęcie 9), moż­li­wa jed­no­cze­sna asek­uracja. Ogól­ny wi­dok na od­cinek trasy z dulp­fe­rem przed­sta­wio­no na zdję­ciu 10:

• pierw­sza część — 30 m,
• dru­ga — 50 m do usy­pi­ska.

Na pierw­szej sta­cji po­zo­sta­wio­no dwa ha­ki i re­psznur, na dru­giej — re­psznur. Przy wy­bo­rze miej­sca do zej­ścia (dulp­fe­ru) na­le­ży do­kład­nie zba­dać rzeź­bę te­re­nu, która do­brze prze­glą­da się z punk­tu kon­tro­l­ne­go КТ1.

Uwaga! Trasą po­wrot­ną po łą­kach i jałow­co­wym lesie ści­śle po dro­dze wej­ściowej. Nie schodzić po fał­szy­wej dro­dze w dół wzdłuż stru­mie­nia — pu­łap­ka. Trze­ba bę­dzie wra­cać. Gór­ski do­świad­cze­nie pierw­szo­w­scho­dzi­ców

Zdjęcie 9. Zej­ście do miej­sca dulp­fe­ru. Widok z wierz­choł­ka.

Zdjęcie 10. Ogól­ny wi­dok zej­ścia — dulp­fer