PASAZPORT WSPINACZKI

1. KLASA WSPINACZKI — techniczna.

2. REJON WSPINACZKI — Pamiro-Ałaj.

3. SZCZYT, JEGO WYSOKOŚĆ, TRASA WSPINACZKI:

   Skałnaja Stiena, 5112, lewą częścią centrum Północnej ściany.

4. KATEGORIA TRUDNOŚCI — 5B.

5. CHARAKTERYSTYKA TRASY:

   różnica wysokości — 810 m,

   długość odcinków 6 kat. trudn. — 220 m, «––» — 5 kat. trudn. — 430 m, «––» — 3–4 kat. trudn. — 160 m,

   średnie nachylenie ściany — 70°.

6. ZBIJTO HAKÓW: dla asekuracji, dla stworzenia I.T.O.

   skalnych — 142, 10 lodowych — 8 śrubowych — 8

7. LICZBA GODZIN CHODOWYCH — 40 godz. (bez podejścia i zejścia).

8. LICZBA NOCLEGÓW I ICH CHARAKTERYSTYKA — 2 leżące.

9. NAZWISKO, IMIĘ, OTCHESTWO PRZEWODNIKA, Uczestników I ICH KWALIFIKACJE:

   Stadnik Władimir Fiodorowicz — MS ZSRR, Samodied Aleksiej Anatoliewicz — MS ZSRR, CHoroszyłow Aleksandr Afanasiewicz — KMS, Griebiennikow Aleksandr Andriejewicz — KMS, Kabacki Władimir Iwanowicz — KMS, Pastuch Wiktor Iwanowicz — KMS.

10. TRENER DRUŻYNY — Stadnik W.F., MS ZSRR.

11. DATA WYJŚCIA — 13 lipca 1983 r.

    DATA POWROTU — 15 lipca 1983 r.

* Wysokość wzięta z klasyfikacyjnej tabeli tras. Rzeczywista wysokość wynosi: 4800–4850 m.

PLAN TAKTYCZNY WSPINACZKI

2–12 lipca: Obserwacja trasy. Wyjście z bazy pod Północną ścianą zaplanowano na 13 lipca. Trasę planowano przejść w ciągu trzech dni.

• 1 dzień — podejście do ściany i przejście dolnego bastionu (R0–R6)
• 2 dzień — przejście środkowego pasa (R6–R13)
• 3 dzień — przejście górnego bastionu, wyjście na szczyt i zejście
• 4 dzień — rezerwowy

Biorąc pod uwagę zagrożenie spadającymi kamieniami podczas przechodzenia lodowego odcinka pod ścianą, wyjście grupy na trasę planowano przed oświetleniem wierzchołka słońcem na 2–3 godz. przed czasem niezbędnym do przejścia niebezpiecznego miejsca. Pierwszy pracuje na podwójnej linie bez plecaka. Dla zapewnienia bezpieczeństwa w przypadku zerwania stosuje się amortyzator o sile zrywania poszczególnych nici 400 kgs.

Pozostali wędrują po podwójnych poręczach lub z górną asekuracją. Plecaki są podnoszone przez uczestników na plecach lub przymocowane do uprzęży przez przedłużacz.

Ponieważ znaczne odcinki trasy są oblodzone, grupa zabiera ze sobą:

• raki
• młotki lodowe.

Przy wyborze ilości liny głównej, haków i karabinków brano pod uwagę możliwość obróbki trasy powyżej I i II biwaków.

Radiocomunikacja między grupą szturmową, grupą obserwacyjną i bazą odbywa się za pomocą radiostacji "WITAŁKA".

W przypadku pogorszenia się pogody lub sytuacji awaryjnej grupa schodzi ścieżką podejścia. W tym celu jest wyposażona w niezbędną ilość pętli zjazdowych i haków.

Przyjęty plan taktyczny został wykonany i w pełni się sprawdził.

SPOSÓB PRZEJŚCIA TRASY

13 lipca

Z bazy pod Skałnaję Stieną przednia dwójka wyszła o 5:00. Podejście do bergszrundy zajęło 20 min. Przejście bergszrundy nie stanowi technicznej trudności. Za bergszrundą zaczyna się lodowy stok (nachylenie 50°, długość 100 m). Pokonywany jest na przednich zębach raków z użyciem młotków lodowych (odcinek R0–R1).

Po przejściu lodowego odcinka następuje podejście pod wewnętrzny narożnik 60 m (odcinek R1–R2). Wewnętrznym narożnikiem (baranie łby, zlodowaciałe, 70°) wyjście pod zwieszający się wewnętrzny narożnik (100°) (odcinek R2–R3) i na nawisu. Odcinki są pokonywane z użyciem drabinek i I.T.O.

Po nawisie następuje przejście stromych baranich łbów (70°–80°), zlodowaciałych (80 m, odcinek R3–R6). Organizacja asekuracji i przemieszczania się są bardzo utrudnione. Wyjście na śnieżny grzbiet. Godzina 16:00. Przyjmowane jest rozwiązanie o organizacji biwaku na śnieżnym grzebieniu i obróbce dalej lodowego odcinka (R6–R7). Tego dnia pierwszą pracowała para Samodied–Pastuch. Pracę skończono o 20:00.

14 lipca

O 7:00 pierwszą zaczęła pracować para Griebiėnikow–Stadnik. Przechodzą lodowy odcinek 60 m, obrobiony poprzedniego dnia. Ścianę przechodzą po skośnym kominie 25 m, zawalonym śniegiem i lodem. Następnie komin uпира się w stromą ścianę 10–15 m (90°), (odcinek R7–R8). Za ścianą zaczyna się pionowy wewnętrzny narożnik z naciekającym lodem i ogromnymi zwieszającymi się soplami, 40 m (90°). Narożnik jest pokonywany przez wspinaczkę z użyciem drabinek i I.T.O., stosowano haki lodowe (odcinek R8–R9). Dalej po pionowej ścianie (90°) 35 m. Niewiele jest szczelin do wbicia haków (odcinek R9–R10). Następnie następuje seria ścian i wewnętrznych narożników silnie zlodowaciałych 120 m (70°) i podejście pod zwieszającą się ścianę 30 m (100°), (odcinek R12–R13). Po przejściu ściany (drabinki, I.T.O.) wyjście na śnieżny grzebień 5 m. Godzina 18:00. Tutaj postanowiono zorganizować II biwak. Dwójka kontynuowała obróbkę dalej. Pracę skończono o 21:00.

15 lipca

O 7:00 zaczyna pracę dwójka Samodied–Pastuch. Przechodzą po biwaku wewnętrzny narożnik 40 m (100°) z użyciem drabinek i закладок. Za wewnętrznym narożnikiem po niewielkiej skośnej półce następuje podejście pod wewnętrzny narożnik z korkiem. Skały zlodowaciałe i zaśnieżone 90 m (70°–80°). Dalej następuje seria ścian i wewnętrznych narożników 60 m i wyjście na grzbiet wierzchołkowy w odległości 20 m od wierzchołka. Na wierzchołku grupa była.

WNIOSKI I REKOMENDACJE DOTYCZĄCE TRASY

Przebyta trasa na w. Skałnaja Stiena lewą częścią centrum Północnej ściany odnosi się do technicznie skomplikowanych tras kombinowanych. Z oceny odcinków, według stanu na moment przejścia (silne zlodowacenie) trasa odpowiada dobrej 5B kat. trudn. Dana trasa ma następujące cechy:

1. Większa część trasy ma nachylenie 70°–80°, a poszczególne odcinki — 90° i więcej.
2. Skały na całym przebiegu są zlodowaciałe, charakter skał — baranie łby.
3. Asekuracja na większości odcinków była prowadzona głównie hakami i elementami zakładanymi, były użyte także haki śrubowe.
4. Obiektywnie zagrożonymi spadającymi kamieniami są odcinki R0–R1 i R6–R7.
5. Na trasie jest dużo odcinków, dla przejścia których niezbędne jest wyposażenie lodowe. TABELA PODSTAWOWYCH CHARAKTERYSTYK TRASY