5.36.

30а Kidzal, 3А kat. sł., Grzbiet Południowo-Zachodni, A. Pietrow, 1979 r. 38.

Paszport wejścia

1. Klasa wejścia: skalny
2. Region wejścia: Góry Fannskie
3. Kidzal, 4291 m n.p.m., Grzbietem Południowo-Zachodnim
4. Proponowana kat. sł. 3A
5. Charakterystyka marszrutu: różnica wysokości 500 m, odcinki 5 kategorii trudności 35 m, średnie nachylenie?
6. Liczba wbitych haków: skalnych, dla asekuracji: 5.
7. Czas podejścia: 7 godzin od biwak pod przełęczą Anzak.
8. Liczba biwaków: 1 pod marszrutą.
9. Pietrow Andriej Jewgienjewicz, 1-sza kat., instruktor, kierownik Awierjanow Gierman Pietrowicz, KMS, instruktor Dudakow Siergiej Nikołajewicz, 1-sza kat., instruktor Malcew Igor Wiktorowicz, 1-sza kat., lekarz
10. Trener grupy: Mistrz Sportu ZSRR Fiodorow Aleksandr Siergiejewicz
11. Wyjście grupy: 19 sierpnia 1979 r. Powrót: 21 sierpnia 1979 r.

Widok na wierzchołek Kidzal. Zdjęcie z w. Biełyj Bars. (zdjęcie wykonane z kopca kamieni). Od 8 sierpnia do 7 września 1979 r. klub sportowy MK nr 86 organizował zbiórkę według wspólnej wycieczki w filii domu wypoczynkowego "Warbij" FANY.

Od 19 do 21 sierpnia grupa alpinistów w składzie:

1. Pietrow Andriej Jewgienjewicz — 1-sza kat., instruktor, kierownik
2. Awierjanow Gierman Pietrowicz — KMS, instruktor
3. Dudakow Siergiej Nikołajewicz — 1-sza kat., instruktor
4. Malcew Igor Wiktorowicz — 1-sza kat., lekarz

wykonała pierwsze wejście na w. Kidzal (4291 m n.p.m.) Grzbietem Południowo-Zachodnim, 3A kat. sł. orientacyjnie; pierwsze przejście na w. Biełyj Bars Żebrem Północnym 5A kat. sł. orientacyjnie. Wejścia zostały wykonane z biwaku pod przełęczą Anzak.

Te marszruty zostały zauważone jeszcze w 1975 r. podczas wejścia grupy Pietrow-Malcew Grzbietem Północno-Wschodnim na w. Dutandon na przeciwnej stronie doliny Argi (sklasyfikowane jako 3B kat. sł.). W 1977 r. naszkicowaliśmy i sfotografowaliśmy oba wierzchołki, ale nie udało nam się wykonać wejść.

Gaj w dolinie Ankantad — doskonałe miejsce na obóz bazowy w jednym z najpiękniejszych zakątków Gór Fannskich — dolina Argi. Podejście tutaj jest dwa razy krótsze niż do polany Tepa. Jednak niewiele marszrut zostało wytyczonych na okoliczne góry:

• Biełyj Bars Grzbietem Południowym — 4A kat. sł.
• Travers trzech wierzchołków Dutandon — 5A kat. sł.
• Argi — 4B i 1B

Dodaliśmy jeszcze marszrutę na Dutandon Grzbietem Północno-Wschodnim, sklasyfikowaną jako 3B kat. sł. Jedną z niewielu niedogodności regionu jako całości — jedna 3A (Błok), co utrudnia pracę szkoleniowo-sportową zbiórek dla 2 i 3 kategorii. Dlatego planując wejście Żebrem Północnym na piękny wierzchołek Biełego Barsa, postanowiliśmy również wejść na Kidzal — wytyczyć marszrutę 3A i obejrzeć oraz sfotografować Północne Żebro Biełego Barsa.

19 sierpnia 1979 r. Wyjście z obozu bazowego na polanie Tepa o 8:00. Lewym brzegiem rzeki Argi dobrej turystycznej ścieżką dotarliśmy do polany Ankantad (Anzak) o 9:10. Dolina w kierunku Biełego Barsa jest podzielona zarośniętym pagórkiem. Lewą (jest to wschodnia dolina boczna rzeki Argi) zarośniętą dolinką wznosimy się ścieżką do momentu, gdy ścieżka skręca w prawo do otwierającej się doliny prowadzącej na przełęcz Omski. Dalej las się kończy, idziemy suchym korytem rzeki Biełyj Bars. Dolina się zwęża, staje się bardziej stroma i następnie wyprowadza do rozwidlenia, poszerzając się łąkami alpejskimi. Według pasterzy, pod wieczór w korycie płynie woda. Pogoda jest doskonała, gorąco. Prawym ramieniem doliny, po trawiastych zboczach, obchodząc z prawej strony Kidzal, wychodzimy pod przełęcz Anzak. Na piaskowcu u dużego głazu — dobra platforma dla namiotu. Sto metrów dalej wypływa strumień spod śnieżnika. Z prawej strony spod wierzchołka Biełyj Bars schodzi duży śnieżnik. Wznosiliśmy się wzdłuż nieprzebyty West Grzbietu Biełego Barsa, na oko — 4A kat. sł.

O 13:30 wychodzimy w celu sfotografowania Północnego Żebra i wejścia na Kidzal. Zakładaliśmy, że na Kidzal istnieje Południowy Grzbiet z przełęczy, ale okazało się, że jest tam tylko zniszczone zbocze kończące się monolitowymi 100-metrowymi wzniesieniami nie do zdobycia. Grzbiet zaś jest Południowo-Zachodni, który wcześniej projektował się nam na przełęcz. To właśnie jego wybieramy do wejścia.

R0–R1. Drobny stromy piasek, typowy dla Gór Fannskich. Przyjemny do zjazdu, ale nie do podjazdu. Od samego dołu grzbiet jest technicznie trudny, więc idziemy po piasku w kierunku charakterystycznej szarej wieży grzbietu z ukośnym jasnym pasem. To mniej więcej środek grzbietu. Z przełęczy widoczny jest żleb, który wyprowadza tutaj na grzbiet z piasku. Jego górna część tworzy niewielkie obniżenie-zazębienie w stromym w ogólności grzbiecie. 400 m, 30°. R1–R2. Żlebem po zniszczonych skałach (kamienie!) wznosimy się na grzbiet. Wspinaczka niezbyt trudna, ale ostrożna. 60°/50°. R2–R3. Grzbietem, najpierw po prostych zniszczonych skałach, a następnie po monolitowych, średniej trudności, wznosimy się ku szarej wieży z pasem. 80°/45°. Asekuracja za występy. R3–R4. Na lewo od wieży w ścianie dwie szczeliny-kominy. Prawym kominem trudna, a przy obchodzeniu w dolnej części czopa-występu bardzo trudna wspinaczka na tarciu i dalej w rosochach — 30 m na platformę. Asekuracja hakowa. 30 m / 80°, 5 haków. Dalej 20 m w lewo, obchodząc basztę-żandarm na grzbiecie. R4–R5. Z lewej strony od baszty 7 m trudnej wspinaczki po ścianie i dalej po prostych skałach, obchodząc żandarm, wychodzimy na grzbiet. 30 m / 60°. R5–R6. Szerokim zniszczonym grzbietem 100 m do żandarma-palca na grzbiecie. 100 m, 20°. R6–R7. Grzbiet skręca na północ. Ostrym, prawie poziomym grzbietem 80 m do wierzchołka, wznoszącego się nad grzbietem o 5 m trójkątnym występem. Z wierzchołka możliwy zjazd po łagodnym grzbiecie usypiskowym na północ w kierunku przełęczy Biob. Kopca kamieni na wierzchołku nie ma. Budujemy kopiec w odległości 5 m, nie dochodząc do wierzchołka, i zostawiamy kartkę o pierwszym wejściu. Zjazd ścieżką podjazdu. Fotografujemy Biełyj Bars. Na kominie — sportowy zjazd z przeciągnięciem liny. O 20:00 jesteśmy przy namiocie, kolacja i idziemy spać. Marszruta na w. Kidzal odpowiada 3A kat. sł. Po nas tę drogę przeszły jeszcze dwie grupy:

• 3 września — grupa z trzech osób pod kierownictwem Chabibułina
• 4 września — dwójka S.M. Kriwko i W.G. Tugałew

Tabela podstawowych charakterystyk marszrutu

19 sierpnia 1979 r. Marszruta czysto skalna.

Razem godzin podejścia 7, haków skalnych — 5. Różnica wysokości 500 m.