Opis tras­y

Wspię­cie na w. KAL­CYT — 2A kat. złoż. po pół­noc­no-za­chod­nim grzbie­cie.

Z obo­zu ba­zo­we­go przez po­la­ną z desz­czo­mier­zem do rze­ki BIOB. Prze­pra­wić się przez rzekę i po pra­wej stro­nie żle­bu w kie­run­ku na z. w. KAL­CYT pod­nieść się do po­la­ny ze śnie­go­mier­nym znakiem. Po­czą­tek żle­bu znaj­du­je się przy­bli­żo­nie na od­le­gło­ści 1 km od miej­sca zli­cia się r. ARG i r. BIOB. Gór­na część żle­bu pod­cho­dzi do wą­skie­go śnież­ne­go żle­bu w nie­wiel­kim grzbie­cie, przyle­gają­cym do w. Kalcyt (ryc. 1). Stromość śnie­gu w dol­nej czę­ści żle­bu 20°, w gór­nej — 30°–45°. Dłu­gość ca­łe­go żle­bu oko­ło 100 m. Prze­cho­dze­nie żle­bu na­stę­pu­je al­bo po śnie­gu z obo­wiąz­ko­wym za­bez­pie­cze­niem na ska­łach, al­bo, przy nie­ko­rzyst­nym sta­nie śnie­gu (twar­dy śnieg, lód, mało śnie­gu), po le­wych ska­łach z za­bez­pie­cze­niem lub po­ra­czach. Ska­ły śred­niej trud­no­ści. Czas pod­cho­du do pod­nó­ża żle­bu od obo­zu ba­zo­we­go oko­ło 2 g.

Wspom­nia­ny żleb wy­pro­wa­dza na prze­łęcz. Da­lej na­le­ży się poru­szać tra­wer­sem w le­wo — do gó­ry ku pi­ra­mi­dal­ne­mu śnież­ni­ko­wi z cha­rak­te­ry­stycz­nym skal­nym wy­sep­kiem po­środ­ku (ryc.

2. Stromość śnież­ni­ka w dol­nej czę­ści 10°. Da­lej stromość zwiek­sza się do 30° (u skal­ne­go wy­sep­ka). Prze­cho­dzić śnież­nik wy­god­nie tak­że po nie­wiel­kich skal­nych wy­sep­kach, wy­cią­gnię­tych w kie­run­ku ru­chu. Omi­nąc z le­wej stro­ny skal­ny wy­se­pek, pod­nieść się na gór­ną część śnież­ni­ka. Da­lej tra­wer­sem w pra­wo do gó­ry (2–3 li­ny) po ska­łach śred­niej trud­no­ści (za­bez­pie­cze­nie lub przez stop­nie — wy­stę­py) pod­nieść się na prze­łęcz (ryc. 2).

Prze­łęcz znaj­du­je się z le­wej stro­ny od trzech­zro­gi­ego skal­ne­go żan­dar­ma. Z prze­łę­czy tra­wer­sem, omi­ja­jąc żan­dar­m z pra­wej stro­ny, na­le­ży się poru­szać po grzbie­cie ku szczy­to­wi. Wy­jść na szczyt po nie­trud­nym we­wnętrz­nym ką­cie, zła­ma­nym z ma­syw­nych ka­mien­nych płyt. Na ca­łej dro­dze po grzbie­cie za­bez­pie­cze­nie przez wy­stę­py.

Ska­ły, two­rzące szczyt i przy­le­głe ska­ły, są kru­che. Zwra­cać uwagą na „ży­we kam­nie”.

Od pod­nó­ża wą­skie­go żle­bu do szczy­tu — 4 g. Spu­sz­cza­nie się po dro­dze pod­nie­ścia. Spu­sz­cza­nie się po śnież­ni­kach na­stę­pu­je:

• po po­ra­czach
• lub z za­bez­pie­cze­niem przez cze­kan

Przy mok­rym śnie­gu moż­li­we jest zwy­kłe spusz­cza­nie się w wią­zan­kach z sa­m—